Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 774138

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 19 stycznia 2011 r.
III SA/Gd 2/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia 3 sierpnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie wymiaru emerytury wojskowej postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 3 sierpnia 2010 r. nr (...) Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego odmówił K. S. ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury. W pouczeniu wskazano, że od decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w G. Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w G.

K. S. wniósł od tej decyzji skargę, kierując ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. (w skardze podano błędnie numer (...)).

Organ przekazał skargę Sądowi Okręgowemu, traktując ją jako odwołanie.

Sąd Okręgowy w G. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z/s w G. przekazał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazując, że została ona omyłkowo przekazana przez organ do Sądu Okręgowego (pismo k.19).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie istotne jest rozstrzygnięcie, czy sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skargi na decyzję wojskowego organu emerytalnego, dotyczącą ponownego ustalenia podstawy emerytury skarżącego, który jest emerytem wojskowym.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)

bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.

Z ww. przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Od decyzji wojskowego organu emerytalnego przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 31 ust. 4 tej ustawy).

Z uwagi na brzmienie ww. przepisów sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi, którą kwestionuje się decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego.

Tego typu decyzje można kwestionować przed sądem powszechnym, tj. sądem pracy i ubezpieczeń społecznych w trybie art. 4778 § 1 i n. ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.).

W orzecznictwie sadów administracyjnych przyjmuje się, że także decyzje, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy, czyli wydane w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą być weryfikowane jedynie w postępowaniu przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych (tak postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 279/07, publ. ONSAiWSA 2008/6/94 oraz z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1431/08, publ. system informacji prawnej LEX nr 575332).

Przywołana przez skarżącego w skardze uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt UZP 3/10 prezentuje co prawda odmienne stanowisko, należy jednak zauważyć, że z treści tego poglądu - przytaczanego zresztą w skardze-wynika, iż dotyczy on innego, niż w sprawie niniejszej, stanu faktycznego.

W niniejszej sprawie skarżący domagał się od organu ustalenia z urzędu na nowo od 1 lipca 2004 r. podstawy wymiaru emerytury-a jest to żądanie podlegające kognicji sądów powszechnych, a nie administracyjnych.

Należy dodatkowo wskazać, że w sprawie niniejszej nie doszło do uznania się przez sąd powszechny za niewłaściwy. Takie działanie następuje zawsze w drodze postanowienia. W niniejszej sprawie natomiast sąd powszechny przekazał skargę skarżącego do sądu administracyjnego jako omyłkowo skierowaną do sądu powszechnego przez organ, co wyraźnie wynika z pisma przewodniego (k.19).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdzając, że wniesiona skarga nie podlega właściwości sądów administracyjnych, odrzucił ją na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przesłanka negatywna odrzucenia przywołana w art. 58 § 4 p.p.s.a. nie zachodziła.

Przepisy p.p.s.a. nie pozwalają sądowi administracyjnemu na przekazanie sprawy sądowi powszechnemu według właściwości, o ile uzna on ten sąd za właściwy do rozpoznania sprawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.