Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 18 października 2007 r.
III SA/Gd 191/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.).

Sędziowie: NSA Marek Gorski, WSA Felicja Kajut.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2007 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...)nr (...) w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 9 marca 2006 r. przedstawiciel "A" P.W. Import Eksport, P. L. - "B" Spółka z o.o. dokonał zgłoszenia celnego wnioskując o dopuszczenie do obrotu między innymi towaru opisanego w polu 31 zgłoszenia celnego jako: tkanina barwiona, 100% poliester deklarując dla tego towaru kod TARIC 5408 32 00 00, ze stawką celną wynoszącą 8% oraz stawką podatku VAT wynoszącą 22%.

Zgłoszenie spełniało wymogi formalne, zostało więc przez organ celny przyjęte i zarejestrowane pod numerem (...).

Po zwolnieniu towaru organ celny przystąpił do weryfikacji zgłoszenia i wszczął stosowne postępowanie celne i podatkowe mające na celu weryfikację deklarowanych w zgłoszeniu celnym klasyfikacji towarów.

W efekcie przeprowadzonych postępowań Naczelnik Urzędu Celnego (...) wydał w dniu 15 listopada 2006 r. nr (...); (...) decyzję, w której określił niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego (A30) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości (...) PLN oraz określił podatek od towarów i usług w wysokości (...) PLN.

W decyzji tej organ celny uznał, że w przypadku importowanego przez stronę towaru należy zastosować kod TARIC 5407 61 30 00.

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie decyzji w części dotyczącej poboru odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego i orzeczenie, że odsetek, o których mowa w tym przepisie nie pobiera się.

Strona zarzuciła decyzji naruszenie przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, przez pominięcie wniosków, jakie płyną z uwag do Sekcji XI ("Materiały i artykuły włókiennicze") pkt 2 (B) (d) oraz uwagi nr 1 do Działu 54 ("Włókna ciągłe chemiczne") przez pominięcie okoliczności, że użyte w wyjaśnieniach zwroty wprowadzają adresatów w błąd. Nadto zarzucono naruszenie reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, na skutek czego błędnie przyjęto, że towar będący przedmiotem zaskarżonej decyzji nie powinien być klasyfikowany do innego kodu niż wskazany w zgłoszeniu przez stronę. Zdaniem odwołującego się naruszono również art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, przez nieuwzględnienie faktu, że użyte w uwagach do sekcji XI i działu 54 Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich zwroty, określenia i pojęcia mogą wprowadzić w błąd i w ocenianej sytuacji wprowadziły w błąd stronę i co za tym idzie nieuwzględnienie, że podanie niewłaściwych - zdaniem organu - danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania ani świadomego działania strony.

Dyrektor Izby Celnej (...), po rozpoznaniu odwołania decyzją nr (...); (...) z dnia 15 lutego 2007 r., powołując się na treść art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w Polsce, tak jak w innych krajach Unii Europejskiej, obowiązuje Wspólna Taryfa Celna wprowadzona rozporządzeniem nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

W myśl art. 20 ust. 6 w związku z art. 20 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, klasyfikacja taryfowa polega na przyporządkowaniu towaru do właściwej podpozycji nomenklatury scalonej bądź też właściwej podpozycji każdej innej nomenklatury, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej i została przyjęta szczególnymi przepisami wspólnotowymi w celu zastosowania w wymianie towarowej środków taryfowych.

Odwołując się do uregulowań stosowanego w krajach Unii Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. wskazano, że oprócz wykazu towarów zawiera on również Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Ponadto Rada Współpracy Celnej wydała w odrębnej publikacji Noty Wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego, które stanowią jego oficjalną interpretację.

W celu ustalenia prawidłowego kodu należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego, z których najważniejsza jest reguła 1 informująca, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działu i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności - o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł, od 2 do 6, a następnie z Not Wyjaśniających.

Dalej organ wskazał, że stosowana w Taryfie Celnej Nomenklatura Scalona jest 8-znakowym rozwinięciem Systemu Zharmonizowanego i że została ona zamieszczona, wraz z autonomicznymi i konwencyjnymi stawkami celnymi, dodatkowymi jednostkami statystycznymi oraz innymi koniecznymi informacjami, w załączniku I do wyżej wymienionego rozporządzenia Rady (EWG) nr 2653/87. Załącznik ten jest co roku zmieniany rozporządzeniem Komisji Europejskiej (obowiązującym od dnia 1 stycznia danego roku), które musi zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnoty serii L do dnia 31 października roku poprzedzającego obowiązywanie taryfy (por. art. 12 rozporządzenia nr 2658/87).

W chwili przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego obowiązywało rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

Właściwie stosowane reguły klasyfikacji taryfowej zapewniają zaklasyfikowanie danego towaru zawsze do jednej i tej samej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych. Zgodnie z regułą 1 Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Należy przy tym wyjaśnić, że brzmienie wszystkich pozycji i kodów oraz wszystkich uwag do sekcji i działów z nim związanych jest najważniejsze, co oznacza, że ma ono podstawowe znaczenie przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji.

Organ odwoławczy powołując się na treść dokumentów załączonych do przedmiotowego zgłoszenia celnego oraz treść sprawozdania z badań laboratorium celnego stwierdził, że przedmiotem importu w niniejszej sprawie była tkanina o splocie płóciennym, wykonana z włókien chemicznych ciągłych, barwionych, nieteksturowanych, zawierająca w masie 100% włókien poliestrowych.

Zgodnie z zasadami Nomenklatury Scalonej przedmiotowy towar winien być klasyfikowany do kodu TARIC 5407 61 30 00 obejmującego Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404. -Pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych,-Zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych, -Barwione.

Klasyfikacja ta wynika bezpośrednio z brzmienia pozycji 5407 i kodu 5407 61 30 00 Wspólnej Taryfy Celnej.

Odnosząc się twierdzenia strony, że importowany przez nią towar winien być klasyfikowany do innego kodu - 5408 32 00 00, w tym jej wyjaśnień, że w jej opinii treść uwagi 1 do Działu 54 Wspólnej Taryfy Celnej upoważnia do twierdzenia, że określenia chemiczne, syntetyczne i sztuczne stosowane w odniesieniu do materiałów włókienniczych, w rozumieniu Wspólnej Taryfy Celnej, oznaczają to samo i wobec tego można je stosować zamiennie, Dyrektor Izby Celnej w Gdyni wyjaśnił, że z treści uwagi 1 do Działu 54 Wspólnej Taryfy Celnej nie wynika, że Wspólna Taryfa Celna nie różnicuje materiałów włókienniczych na chemiczne, syntetyczne i sztuczne. Przytaczając treść tej uwagi do taryfy celnej organ stwierdził, że zawiera ona definicję włókien chemicznych, włókien syntetycznych i włókien sztucznych. W ostatnim zdaniu uwagi nr 1 do Działu 54 zawarto informację, że wskazane w niej definicje włókien "chemicznych", "syntetycznych" i "sztucznych" mają zastosowanie również w odniesieniu do "materiałów włókienniczych". Ponieważ tkaniny niewątpliwie stanowią materiał włókienniczy w znaczeniu Wspólnej Taryfy Celnej, przy określaniu klasyfikacji taryfowej tkanin należy wziąć pod uwagę rodzaj włókien stanowiących ich skład.

Dokonana przez Stronę interpretacja treści ostatniego zdania ww. uwagi jest nie do przyjęcia, bowiem zaprzecza ona ogólnym zasadom klasyfikacji taryfowej, które zapewniają, że dany towar może zostać zaklasyfikowany tylko do jednej i tej samej pozycji z wyłączeniem wszystkich innych. Nie jest dopuszczalne przyjęcie za stroną, że w przedmiotowej sprawie istniała możliwość klasyfikacji towaru do dwóch różnych kodów, według własnego uznania zgłaszającego.

Organ podkreślił, że w ramach działu 54 Wspólnej Taryfy Celnej wprowadzono wyraźny podział tkanin na tkaniny wykonane z przędzy z włókien syntetycznych oraz tkaniny wykonane z przędzy z włókien sztucznych. Rozróżnienie to również jasno wynika z drzewa nomenklatury działu 54.

Ponadto w treści Noty Wyjaśniającej do Działu 54 zawarto szczegółowe informacje, które włókna zgodnie z zasadami Nomenklatury Scalonej należą do grupy włókien syntetycznych, a które należy klasyfikować do pozycji odpowiednich dla włókien sztucznych.

Zgodnie z tym włókno poliestrowe należy do grupy włókien syntetycznych i dotyczy ich pozycja 5407 taryfy celnej. Nadto w opisie kodu 5407 61 30 wprost wskazano, że kod ten odpowiada tkaninom zawierającym włókna poliestrowe. Z kolei wskazana przez stronę pozycja 5408 odnosi się do tkanin wykonanych z przędzy z włókna sztucznego.

Odnosząc się do powyższego organ stwierdził, że przy tak jasno określonych zasadach klasyfikacji włókien trudno przyjąć, że błędna klasyfikacja tkaniny poliestrowej do pozycji 5408 wynikała z niefrasobliwości Strony, która nie rozróżnia typów włókien, tym bardziej, że zgłoszenia celnego dokonała agencja celna, czyli profesjonalna instytucja zatrudniająca specjalistów prawa celnego, doskonale orientujących się w kwestiach zasad klasyfikacji taryfowej. Nadto organ podkreślił, że za prawidłowe zadeklarowanie klasyfikacji taryfowej towaru w zgłoszeniu celnym odpowiedzialna jest strona. Brak zrozumienia zasad klasyfikacji taryfowej nie uzasadnia błędów dokonanych przy deklarowaniu kodu TARlC w zgłoszeniu celnym.

Ustosunkowując się zaś do oświadczenia prof. dr hab. inż. J. B., Kierownika Katedry Włókien Sztucznych (...) z dnia 29 listopada 2006 r., organ wskazał, że nie zawiera ono żadnych informacji, które mogły by wpłynąć na zmianę klasyfikacji taryfowej towaru ustaloną przez Naczelnika Urzędu Celnego (...). W oświadczeniu tym nie dokonano oceny towaru, którego klasyfikacja taryfowa była przedmiotem postępowania, lecz zawiera ono jedynie nietrafną analizę językową uwagi nr 1 do Działu 54 Wspólnej Taryfy Celnej i jego treść wskazuje na brak zrozumienia treści tej uwagi oraz ogólnych zasad klasyfikacji taryfowej.

Organ wskazał, że zawarty we Wspólnej Taryfie Celnej podział włókien chemicznych na syntetyczne i sztuczne odpowiada podziałowi włókien stosowanemu w nomenklaturze obowiązującej w dziedzinie towaroznawstwa artykułów włókienniczych.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że wyjaśnienia strony dotyczące powodów zadeklarowania w zgłoszeniach celnych błędnego kodu Wspólnej Taryfy Celnej nie dowodzą faktu, że działania te nie były efektem jej zaniedbania i nie były zamierzone. Wobec tego organ celny drugiej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosków strony o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej poboru odsetek, o których mowa w przepisie art. 65 ust. 5 Prawo celne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P. L. ("A" P.W. Import Export) wniósł o uchylenie powyższych decyzji organów obu instancji w części nakładającej na stronę skarżącą obowiązek zapłaty odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego.

Powtarzając w zasadzie argumenty odwołania skarżący zarzucił decyzjom naruszenie przepisów prawa tj.:

1.

naruszenie art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, poprzez nieuwzględnienie faktu, że użyte w Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich zwroty mogą wprowadzić w błąd i w ocenianej sytuacji wprowadziły w błąd stronę i co za tym idzie podanie niewłaściwych - zdaniem organu - danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania ani świadomego działania strony,

2.

naruszenie Wyjaśnień do Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, w szczególności uwag do Sekcji XI ("Materiały i artykuły włókiennicze") pkt 2 (B) (d) oraz uwagi nr 1 do Działu 54 ("Włókna ciągłe chemiczne") poprzez pominięcie okoliczności, że użyte w wyjaśnieniach zwroty wprowadzają adresatów w błąd.

Skarżący podniósł, że Wyjaśnienia do Taryfy Celnej w części mającej zastosowanie w sprawie prowadzą do wniosku, że skarżący miał podstawy by w zgłoszeniu celnym wskazać kod CN 5408 32 00 00, uzasadniając to brzmieniem uwagi 1 do działu 54 "Włókna ciągłe i syntetyczne". Wynika z niej, że określenie "chemiczne", "syntetyczne" i "sztuczne" będą mieć takie samo znaczenie, gdy będą stosowane w odniesieniu do "materiałów włókienniczych". Tkanina będąca przedmiotem zgłoszenia jest materiałem włókienniczym, zatem stosując powyższe Wyjaśnienia, można ją nazwać tkaniną z włókien sztucznych, jako że pojęcia "sztuczne" i "syntetyczne" są w tym przypadku tożsame. Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w ekspertyzie prof. J. B.

Skarżący zarzucił organowi drugiej instancji, że ustosunkowując się do treści ww. ekspertyzy nie rozważył faktu, że skoro zapisy powołanej wyżej uwagi nr 1 do Działu 54 WTC mogą wprowadzić w błąd eksperta z dziedziny włókiennictwa, to tym bardziej stronę nie będącą profesjonalnym włókiennikiem.

Skarżący nie zgodził się tym samym z zaprezentowaną przez organ odwoławczy interpretacją ww. zapisu uwagi. Jego zdaniem przemawia też za tym literalne brzmienie uwagi.

W końcu skarżący podniósł, że w zgłoszeniu celnym jednoznacznie wskazał na rodzaj towaru (100% poliester), zatem podanie błędnego kodu taryfy nie wynikało z zaniedbania ani świadomego działania, ale było wynikiem błędnej interpretacji przepisów prawa, które mogą i wywołują wątpliwości interpretacyjne, także u profesjonalisty z zakresu włókiennictwa. Brak precyzji w sformułowaniu opisywanej uwagi spowodował, że może ona wprowadzać w błąd adresatów norm prawnych, zatem nie można przypisywać skarżącemu niedbalstwa czy świadomego działania, co przemawia na korzyść wniosku sformułowanego w skardze.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej (...) wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ stwierdził, że zadeklarowany przez skarżącego w zgłoszeniu celnym kod został wybrany w taki sposób, aby uniknąć konieczności płacenia dodatkowego cła antydumpingowego.

W toku postępowania przed sądem skarżący zarzucił dodatkowo naruszenie przez organ odwoławczy art. 200a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego przez zaniechanie wyznaczenia przez ten organ rozprawy. Nadto wskazano na treść wniosków skarżącego o zwrot cła antydumpingowego złożonych co Komisji UE i pism je uzupełniających, jako dowód na okoliczność, że podanie błędnego kodu taryfowego nie miało na celu uniknięcia płacenia cła antydumpingowego, skoro skarżący nie nabył przedmiotowych tkanin po cenach dumpingowych. Co za tym idzie powstała sytuacja spowodowana była okolicznościami niewynikającymi z zaniedbania ani świadomego działania skarżącego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Skarżący nie kwestionował w skardze zastosowania przez organy celne odmiennego od zastosowanego przez skarżącego kodu taryfy celnej i określenia wysokości cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług. Tym samym przyjąć należy, iż zamiarem skarżącego było wykazanie, iż w sprawie zaistniał wyjątek od zasady, o którym mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego, bowiem skarżący zarzuca organom celnym jedynie niezgodne z prawem pobranie odsetek, nie podnosząc jednocześnie nieprawidłowego określenia wysokości cła.

Zgodnie z art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od dnia powstania długu celnego od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą pobraną.

Przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady poboru odsetek. W niniejszej sprawie organy celne uznały, iż pobranie odsetek jest zasadne, bowiem nie znaleziono podstaw do przyjęcia, iż zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, które dawałyby podstawę do odstąpienia od obowiązku takiego poboru.

Cytowany przepis określając przesłanki, w których znajduje on zastosowanie, nakłada jednocześnie obowiązek ich wykazania na dłużnika. To na stronie postępowania celnego spoczywa ciężar dowodu, że zaistniały "okoliczności, nie wynikające z jej zaniedbania lub świadomego działania". Powołany przepis nie precyzuje przy tym, jakie okoliczności uznać należałoby za dające podstawę do uznania, że taki wyjątek zaistniał. Tym niemniej ustawodawca wskazuje, iż owe okoliczności nie mogą wynikać z zaniedbania dłużnika, ani z jego świadomego działania.

Z treści art. 65 ust. 5 Prawa celnego wynika, iż przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym. W celu ustalenia, czy z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, rozważyć należy prawidłowość dokonania zgłoszenia celnego przez skarżącą spółkę.

Nie ulega wątpliwości, iż zgłoszenie celne winno zostać dokonane zgodnie z przepisami prawa celnego. Polska z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej przyjęła Wspólną Taryfę Celną, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 87. 256.1).

Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje.

Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w marcu 2006 r., czyli w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L05.286.1) - obowiązujące od dnia 1 stycznia 2006 r.

Z brzmienia reguły l Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wynika, że tytuły sekcji, działów i poddziałów są jedynie wskazówką, bowiem dla potrzeb prawnych tj. klasyfikacji towarów istotna jest treść pozycji i uwag do właściwych sekcji lub działów. Celem wprowadzenia uwag do sekcji i działów jest rozwiązywanie mogących powstać trudności w klasyfikacji taryfowej m.in. poprzez ustalenie definicji.

Zgodnie z zasadami Nomenklatury Scalonej przedmiotowy towar został sklasyfikowany do kodu TARIC 5407 61 30 00 obejmującego Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404. -Pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych,-Zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych, -Barwione. Klasyfikacja taryfowa przedmiotowego towaru wynika więc bezpośrednio z brzmienia pozycji 5407 i kodu 5407 61 3000 Wspólnej Taryfy Celnej.

Dokonując takiej klasyfikacji należało też odnieść się do treści uwag do Działu 54 Wspólnej Taryfy Celnej, przy czym podstawowe znaczenie w sprawie miała interpretacja uwagi nr 1. Jej treść wprowadziła skarżącego, jak twierdzi, w błąd, co stanowić miało okoliczność usprawiedliwiającą dokonanie przez skarżącego wadliwych zgłoszeń celnych.

Uwaga ta stanowi, że:

W całej nomenklaturze określenie" włókna chemiczne" oznacza włókna odcinkowe i ciągłe z polimerów organicznych otrzymywane w procesie przemysłowym, zarówno:

a)

poprzez polimeryzację monomerów organicznych, takie jak poliamidy, poliestry, poliuretany lub pochodne poliwinylowe; lub b) poprzez chemiczną przemianę naturalnych polimerów organicznych (na przykład celuloza, kazeina, proteiny lub algi), takie jak włókna wiskozowe, włókna octanowe, włókna miedziowe lub alginiany Określenia "syntetyczne" i "sztuczne", stosowane w odniesieniu do włókien oznaczają: syntetyczne - włókna według definicji z punktu (a), a sztuczne - włókna według definicji z punktu (b)

Określenia "chemiczne", "syntetyczne" i "sztuczne" będą mieć takie samo znaczenie, gdy będą stosowane w odniesieniu do "materiałów włókienniczych".

Jak wynika z literalnego brzmienia uwagi, w sposób precyzyjny podaje ona definicje włókien: chemicznych, syntetycznych i sztucznych, wskazując w swoim końcowym fragmencie, że znaczenie tych definicji pozostanie niezmienione w przypadku dokonywania klasyfikacji taryfowej towarów zaliczonych do materiałów włókienniczych. Właśnie w taki sposób, zdaniem Sądu, należy odczytywać ostatnie zdanie cytowanej wyżej uwagi. Nie można bowiem interpretować ww. zapisu - tak jak to robi skarżący - w zupełnym oderwaniu od treści całej uwagi, jak również z pominięciem konstrukcji działu 54 Wspólnej Taryfy Celnej. Przyjęta przez skarżącego interpretacja opiera się na błędnym uznaniu, że użyte w tej uwadze formułowanie: "będą mieć takie samo znaczenie", oznacza, że określenia "chemiczne", "syntetyczne" i "sztuczne" mogą występować w niektórych przypadkach jako synonimy. Skarżący powołał się przy tym na Oświadczenie, do treści którego odniósł się organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazując na brak zrozumienia w opinii treści przedmiotowej uwagi. Sąd powyższy pogląd w pełni podziela, przy czym pragnie też zauważyć, że prof. J. B. sama zauważa, że traktowanie tkanin chemicznych, syntetycznych i sztucznych za tożsame jest ewidentnym błędem na poziomie podstawowej wiedzy z zakresu włókiennictwa i nie powinien mieć on miejsca. Jak wskazano wyżej, błąd ten w rzeczywistości nie miał miejsca, istniałby jedynie w przypadku akceptacji stanowiska przyjętego przez skarżącego.

Analiza działu 54 WTC nie pozostawia wątpliwości, że dokonano w niej wyraźnego podziału na tkaniny wykonane z włókna syntetycznego i sztucznego, zaś w opisie kodu przyjętego przez organ wskazano wprost, że odpowiada on tkaninom zawierającym włókna poliesterowe.

Przepisy prawa celnego nie dopuszczają do powstania sytuacji, w której dany towar można by zaklasyfikować jednocześnie do różnych pozycji WTC, zaś wybór kodu należałby do zgłaszającego towar. Powyższa zasada, będąc jedną z podstawowych, wynika wprost z Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej i nie można jej w żaden sposób ominąć dokonując klasyfikacji taryfowej towaru. Jest to istotne, tym bardziej, że zgłoszenia celnego dokonała w tym przypadku w imieniu skarżącego agencja celna. Nie można przy tym uznać, a co podnosił skarżący w uzupełnieniu skarg, że usprawiedliwieniem błędu agencji może być zakres egzaminu kwalifikacyjnego na agenta celnego.

Mając zatem na uwadze przeprowadzoną powyżej wykładnię zastosowanych w sprawie przepisów, zgromadzony materiał dowodowy, jak również twierdzenia skarżącego zawarte w skargach i późniejszych pismach procesowych uznać należy, iż organy celne słusznie przyjęły, że skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które nie byłyby wynikiem co najmniej jego zaniedbania.

W sprawie niniejszej można skarżącemu, w imieniu którego zgłoszenia celnego dokonywała agencja celna, przypisać co najmniej zaniedbanie.

Zarzut skarżącego dotyczący twierdzenia organu odwoławczego, jakoby zadeklarowany przez skarżącego w zgłoszeniach celnych kod wybrano celowo, chcąc uniknąć płacenia ceł antydumpingowych pozostaje poza przedmiotem niniejszego postępowania, albowiem organ odwoławczy wyraził takie stanowisko dopiero w odpowiedzi na skargę.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie, po zebraniu materiału dowodowego decyzje wydane zostały przez organy administracji celnej w dwóch instancjach, na podstawie ich samodzielnych ocen materiału dowodowego. Obie zaskarżone decyzje wskazują prawidłową podstawę prawną i są szczegółowo uzasadnione. Strona w toku postępowań miała zapewniony czynny udział w każdym ich stadium i korzystała ze swoich uprawnień.

Organ odwoławczy w sposób bezpośredni odniósł się również do twierdzeń odwołującej się strony. Brak było przy tym obowiązku przeprowadzenia przez ten organ rozprawy, co zarzuca skarżący w uzupełnieniu skarg. Przepis art. 200a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ odwoławczy przeprowadzi rozprawę z urzędu jeżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania. W tym przypadku, rozprawa miałaby mieć na celu jedynie sprecyzowanie argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę, bowiem stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości. Należy jednak zauważyć, że skarżący sprecyzował tę argumentację dołączając, w jej uzupełnieniu, opinię specjalisty z zakresu włókiennictwa. Z kolei to, że ocena argumentacji prawnej skarżącego przez organ była dla niego niezadowalająca nie może być uznane za przesłankę przemawiającą za przeprowadzeniem rozprawy, bowiem, jak wynika z treści art. 200a Ordynacji podatkowej, celem przeprowadzenia rozprawy nie jest uzgodnienie stanowisk w sprawie pomiędzy jej uczestnikiem a organem ją prowadzącym. Tym samym należy stwierdzić, że nie zachodziła w niniejszej sprawie konieczność przeprowadzenia przez organ odwoławczy rozprawy, zaś skarżący ze swej strony nie złożył wniosku o jej przeprowadzenie.

Nie można się zatem zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że prowadząc przedmiotowe postępowanie organy dopuściły się naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przerzucenie na skarżącego błędów prawodawcy - niejasności przepisów prawa, co skarżący zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak również sądowego starał się wykazać.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.