Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 14 czerwca 2007 r.
III SA/Gd 183/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska.

Sędziowie: NSA Marek Gorski, WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia w celu przygotowania zawodowego

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia (...) nr (...)

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej B. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) nr (...) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia (...) nr (...), którą odmówiono B.K. przyznania dofinansowania kosztów kształcenia w celu przygotowania zawodowego młodocianego pracownika.

Organ odwoławczy podał, że kryteria przyznawania pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, dofinansowania kosztów kształcenia są ustalone w sposób zupełny w ustawie o systemie oświaty.

Zgodnie z art. 70b ustawy o systemie oświaty, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Organ wskazał, iż przesłanką dofinansowania pracodawcy kosztów kształcenia młodocianych pracowników jest w pierwszej kolejności posiadanie przez pracodawcę kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego. Kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określają przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.).

Powołując treść § 10 powyższego rozporządzenia organ podał, że zajęcia praktyczne mogą prowadzić instruktorzy praktycznej nauki zawodu, którzy powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach, lub ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.

Organ odwoławczy podał, że B.K. wraz z innymi wymaganymi dokumentami przedłożyła świadectwo ukończenia w dniu 15 lutego 1994 r. kursu pedagogicznego uprawniającego do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy. Z przedstawionego świadectwa wynika, że jego program obejmował 105 godzin wykładów teoretycznych z psychologii, pedagogiki, praktyki pedagogicznej, ekonomiki przedsiębiorstw, praktyki pedagogicznej i dydaktyki oraz 5 godzin zajęć praktycznych.

Następnie organ stwierdził, że analiza przepisów art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty w związku z § 10 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu prowadzi do wniosku, iż kwalifikacje B.K., potwierdzone świadectwem ukończenia kursu pedagogicznego, z uwagi na ilość godzin praktyki metodycznej są niewystarczające. Zważywszy bowiem na zawartą w przepisie ust. 4 § 10 wymienionego rozporządzenia alternatywę należało uznać, że tylko kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. nie podlega wszystkim wymogom jakie wynikają z omawianego przepisu rozporządzenia. Z załączonego do wniosku zaświadczenia jednoznacznie wynika, że kurs pedagogiczny, który ukończyła B.K. nie obejmował 10 godzin praktyki metodycznej.

W skardze na powyższa decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, B.K. zarzuciła, iż decyzja ta neguje jej uprawnienia nabyte przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Jednocześnie skarżąca podała, że na świadectwie nie zostały opisane godziny zajęć obejmujących ramową praktykę odbywaną w ramach zajęć i ćwiczeń prowadzonych w zakresie praktyki pedagogicznej i dydaktyki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako zasadna zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpatrywanej sprawie z treści art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty oraz § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.) wynika, że dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników przysługuje pracodawcom, którzy między innymi posiadają ukończony kurs pedagogiczny, organizowany na podstawie odrębnych przepisów, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej.

Skarżąca na potwierdzenie posiadania kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych przedłożyła między innymi świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472) zorganizowanego w okresie od dnia 16 listopada 1993 r. do dnia 31 stycznia 1994 r. Zapis na świadectwie stanowi, że jest ono dowodem posiadania przygotowania pedagogicznego do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy. Jednocześnie z treści świadectwa wynika, że kurs obejmował psychologię (25 godzin wykładów teoretycznych), pedagogikę (25 godzin wykładów teoretycznych), praktykę pedagogiczną (15 godzin wykładów teoretycznych, 5 godzin zajęć praktycznych), ekonomikę przedsiębiorstw (10 godzin wykładów teoretycznych), dydaktykę (30 godzin wykładów teoretycznych).

Świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego złożone przez skarżącą jest dokumentem urzędowym i w związku z tym stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Z treści niniejszego świadectwa jednoznacznie wynika, że jest ono dowodem posiadania przygotowania pedagogicznego do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy. Oznacza to, że stanowi ono dowód faktu posiadania przez B.K. kwalifikacji uprawniających do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych.

Jednocześnie należy wskazać, że w okresie, w którym skarżąca odbyła kurs pedagogiczny obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz. U. Nr 97, poz. 479). Przepis § 9 ust. 4 niniejszego rozporządzenia określał, że instruktorzy praktycznej nauki zawodu powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne uzyskane w wyniku ukończenia kursu pedagogicznego organizowanego zgodnie z przepisami w sprawie zasad podnoszenia kwalifikacji dorosłych, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej. Jak wynika z niniejszego przepisu wymagania programowe stawiane kursom pedagogicznym uprawniającym do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu w dacie ukończenia kursu pedagogicznego przez skarżącą były tożsame z wymaganiami stawianymi przez mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Okoliczność ta jest istotna z tego względu, że w takiej sytuacji nie można zakwestionować złożonego przez skarżącą świadectwa ukończenia kursu pedagogicznego w taki sposób, w jaki uczyniły to organy administracji publicznej. Nie można bowiem zakładać, że kurs pedagogiczny prowadzony w czasie obowiązywania rozporządzenia z dnia 11 grudnia 1992 r., nie odpowiadał programowo wymaganiom stawianym przez przepisy tego aktu prawnego.

Należy mieć na względzie, że w § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 1 lipca 2002 r. mowa jest o 10 godzinach praktyki metodycznej, a nie o zajęciach praktycznych. W świadectwie złożonym przez skarżącą zostało natomiast poświadczone, że kurs obejmował między innymi praktykę pedagogiczną w wymiarze 15 godzin wykładów teoretycznych i 5 godzin zajęć praktycznych. Natomiast pedagogika została ujęta jako odrębny przedmiot objęty kursem. Organy obu instancji pominęły tę okoliczność, uznając z niewiadomych względów, iż praktyka metodyczna to wyłącznie 5 godzin zajęć praktycznych odbytych w ramach całości zajęć z praktyki pedagogicznej. Takie stanowisko organów nie poparte żadną argumentacją nie zasługuje na aprobatę. W ocenie Sądu na podstawie zapisów świadectwa złożonego przez skarżącą nie można było uznać, że zajęcia z praktyki pedagogicznej w wymiarze teoretycznym i praktycznym nie stanowią praktyki metodycznej, o której mowa w cytowanym wyżej rozporządzeniu. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw, aby pojęcie "praktyka metodyczna" zawężać wyłącznie do zajęć stricte praktycznych. Tym bardziej, gdy weźmie się pod uwagę, że skarżąca ukończyła kurs uprawniający do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu w okresie tożsamych wymagań programowych stawianych tego typu kursom, jak określone w obowiązującym aktualnie rozporządzeniu z dnia 1 lipca 2002 r. Na tej samej zasadzie nie zachodzą podstawy, aby z pojęcia metodyka wykluczyć zajęcia z dydaktyki, objęte kursem ukończonym przez skarżącą.

W konsekwencji należało stwierdzić, że organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty i § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.

Ponownie rozpatrując sprawę rzeczą organów będzie wzięcie pod uwagę stanowiska Sądu.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na podstawie art. 152 p.p.s.a., określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem, zdaniem Sądu, obligatoryjne tylko wówczas, gdy zaskarżona decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania. Decyzja odmawiająca przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika nie nadaje się do wykonania i w związku z tym zbędne było orzekanie w tym zakresie.