Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1760910

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 6 maja 2015 r.
III SA/Gd 146/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.).

Sędziowie WSA: Irena Wesołowska, Krzysztof Przasnyski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia 8 grudnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 grudnia 2014 r. (nr (...)) (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 października 2014 r. (nr (...)), którą orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu u H. S.

Rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 23 grudnia 2002 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) odmówił stwierdzenia u skarżącego H. S. choroby zawodowej w postaci uszkodzenia narządu słuchu wywołanego działaniem hałasu.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 25 lipca 2003 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skoro żadna z trzech instytucji upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych nie rozpoznała u H. S. choroby zawodowej, zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Wyrokiem z dnia 16 marca 2005 r. (sygn. akt II SA/Gd 1232/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił powyższą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Ponownie rozpatrując sprawę organ winien był zwrócić się do jednostki orzeczniczej o wydanie opinii uwzględniającej przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, wykonanej na podstawie badań przeprowadzonych przy użyciu wszelkich niezbędnych metod i aparatury.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Gdańsku decyzją z dnia 20 października 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 grudnia 2002 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu u H. S. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, bowiem jednostki orzecznicze nie rozpoznały u badanego choroby zawodowej - ubytek słuchu jest zbyt mały.

Wyrokiem z dnia 24 maja 2006 r. (sygn. akt III SA/Gd 730/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 października 2005 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że nie ma podstaw prawnych do eliminowania z pojęcia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego hałasem ze względu na stopień uszkodzenia słuchu. Ponownie rozpoznając sprawę organ miał ustalić, czy rozpoznanie u skarżącego obustronnego niedosłuchu typu odbiorczego należy uznać za chorobę zawodową, a jeżeli nie to z jakich powodów.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 22 listopada 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 grudnia 2002 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u H. S. W uzasadnieniu organ wskazał, że jednostki orzekające nie rozpoznały u strony schorzenia słuchu, bowiem stopień uszkodzenia słuchu jest zbyt mały a ponadto uznały, że nie ma on związku z warunkami środowiska pracy.

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2007 r. (sygn. akt III SA/Gd 5/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 listopada 2006 r., albowiem organ oparł swe rozstrzygnięcie na wszystkich wydanych w sprawie orzeczeniach, mimo ich kwestionowania w poprzednich wyrokach, zaś ostatnia sporządzona opinia nie wyjaśnia powodów przyjęcia, iż brak przekroczeń NDN czyni nieprawdopodobnym powstanie ubytku słuchu u skarżącego. Organ ponownie rozpoznając sprawę miał dokonać ustaleń dotyczących działania czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy skarżącego oraz oceny, czy spowodowały one wystąpienie u skarżącego choroby określonej w wykazie chorób zawodowych. Sąd wskazał, że celowe byłoby zwrócenie się o wydanie orzeczenia lekarskiego do jednostki orzeczniczej, która nie sporządzała w sprawie niniejszej orzeczenia.

Decyzją z dnia 13 maja 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, powołując się na art. 5 pkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 grudnia 2002 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u H. S.

Wyrokiem z dnia 23 października 2008 r. (sygn. akt III SA/Gd 234/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 maja 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 grudnia 2002 r. o odmowie stwierdzenia u H. S. choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd zważył, że wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt P 23/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że zarówno art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, jak i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Powyższe stanowisko Trybunału Konstytucyjnego Sąd odniósł do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych i odmówił zastosowania jego przepisów. Podniósł, że organy administracji powinny rozpatrzyć sprawę niezwłocznie po uchwaleniu i wejściu w życie przepisów prawa regulujących kwestię chorób zawodowych w zgodzie z Konstytucją RP.

Po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, decyzją z dnia 28 sierpnia 2009 r., powołując się na art. 5 pkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u H. S. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu.

Decyzją z dnia 14 października 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu decyzji, że oparcie decyzji o nieobowiązujące przepisy jest nieprawidłowe.

Skarga na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2010 r. (sygn. akt III SA/Gd 523/09). Uzasadnienie powyższego wyroku nie zostało sporządzone.

Decyzją z dnia 1 czerwca 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, powołując się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u H. S. choroby zawodowej, obustronny trwały uszczerbek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz, wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób określonym w ww. rozporządzeniu.

Decyzją z dnia 7 lipca 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania H. S., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że nie został spełniony warunek stwierdzenia choroby zawodowej polegający na jej rozpoznaniu. W ocenie organu odwoławczego sprawę należało rozpatrywać na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 r. (sygn. akt III SA/Gd 432/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 lipca 2010 r. i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 czerwca 2010 r. Sąd stwierdził, że uzyskane przez organy w sprawie orzeczenie lekarskie z dnia 7 lutego 2008 r. wydane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. zostało wydane z uwzględnieniem charakterystyki ubytku słuchu zawartej w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia z 2009 r. Za prawidłowe natomiast należy uznać wydanie wobec H. S. orzeczenia lekarskiego, w którym biegli lekarze dokonają oceny istniejącego u skarżącego ubytku słuchu z uwzględnieniem wyłącznie przepisów rozporządzenia z 1983 r., gdyż dopiero takie orzeczenie lekarskie może stać się podstawą do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Z wytycznych wynikało, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy administracji winny uzyskać aktualne orzeczenie lekarskie, o ile to możliwe wydane przez jednostkę orzeczniczą, dotychczas niewydającą orzeczeń lekarskich w przedmiotowej sprawie, w którym to orzeczeniu zawarta zostanie ocena, czy ubytek słuchu występujący u skarżącego można zakwalifikować jako chorobę zawodową w rozumieniu przepisów rozporządzenia z 1983 r.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 6 maja 2011 r., działając w oparciu o art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 5 pkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie stwierdził u H. S. choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu wymienionej w pozycji nr 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W związku z wytycznymi Sądu organ zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. (dalej: WOMP) z prośbą o przesłanie sprawy do Instytutu Medycyny Wsi w L. W odpowiedzi WOMP w G. stwierdził, że z uwagi na ograniczone środki finansowe i brak stosownej umowy nie ma możliwości przekazania sprawy wskazanemu Instytutowi. Następnie organ wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego z dnia 7 lutego 2008 r. nr (...) z uwzględnieniem wyłącznie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Z nadesłanego przez Instytut uzupełnienia wynikało, że wskazane wyżej orzeczenie zostało wydane w oparciu o rozporządzenie z 1983 r., w tym pkt 15 wykazu chorób zawodowych, natomiast rozpoznany ubytek słuchu nie daje podstaw do uznania choroby zawodowej.

Decyzją z dnia 16 czerwca 2011 r. (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2011 r. (sygn. akt III SA/Gd 317/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 16 czerwca 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 6 maja 2011 r. Sąd wskazał, że postępowanie organu, który zwrócił się o wydanie opinii uzupełniającej i to przez jednostkę orzeczniczą, która wydała już orzeczenie lekarskie w sprawie, było nieprawidłowe i wbrew otrzymanym wytycznym. Pismo Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 23 marca 2011 r. nie stanowi bowiem aktualnego orzeczenia lekarskiego, które organ miał uzyskać (odnosi się zasadniczo do treści poprzednio wydanej - i to przez tę samą jednostkę orzeczniczą - opinii). Sąd stwierdził, że Instytut Medycyny Wsi w L. nie odmówił organowi wydania opinii w niniejszej sprawie, lecz to WOMP w G. odmówił przesłania akt. Otrzymana odpowiedź z WOMP nie wskazywała na brak środków finansowych ale na ich ograniczoną ilość, a ponadto odpowiedź ta nie uprawniała w żadnej mierze do uznania, że wydanie opinii przez inną jednostkę orzeczniczą jest niemożliwe. W tej sytuacji Sąd wskazał, że obowiązkiem organu jest uzyskanie aktualnego orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą dotychczas niewydającą orzeczeń w niniejszej sprawie. Organ powinien przedsięwziąć w tym kierunku odpowiednie czynności, i tylko oczywista bezskuteczność podjętych w tym kierunku działań, może uzasadniać stanowisko że uzyskanie takiego orzeczenia jest niemożliwe.

Decyzją z dnia 11 maja 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu wymienionej w pozycji 15 w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu z 1983 r. Organ wskazał, że zwrócił się do WOMP w G. z prośbą o przesłanie sprawy do jednostki orzeczniczej dotychczas niewydającej orzeczeń w tej sprawie w celu wydania aktualnego orzeczenia lekarskiego z uwzględnieniem wyłącznie przepisów rozporządzenia z 1983 r. W odpowiedzi WOMP w G. wskazał m.in., że uzyskał informację z Instytutu Medycyny Wsi w L., iż ten nie może się podjąć wydania opinii w sprawie H. S. z uwagi na duże obciążenie lekarzy realizacją kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia oraz pracami w komisjach zewnętrznych. WOMP w G. poinformował, że nie ma innej jednostki orzeczniczej, która mogłaby wydać orzeczenie oraz że nie ma możliwości, aby kolejna opinia w tej sprawie wniosła coś nowego. W tej sytuacji organ podstawą rozstrzygnięcia ponownie uczynił orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 7 lutego 2008 r. uzupełnione pismem tego Instytutu z dnia 23 marca 2011 r.

Decyzją z dnia 2 lipca 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz rozporządzenia z 1983 r., (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wyczerpano wszelkie możliwości w celu ustalenia, czy H. S. ma chorobę zawodową, czy choroby nie ma. Obecnie nie ma możliwości skierowania sprawy do jednostki orzeczniczej, która nie wydawała orzeczenia w niniejszej sprawie. W ocenie organu odwoławczego z zebranej dokumentacji wynika, że u skarżącego nie rozpoznano choroby zawodowej.

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 491/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 lipca 2012 r. i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 11 maja 2012 r. Sąd stwierdził, że wytyczne nie zostały wykonane, gdyż organy nie uzyskały aktualnego orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą niewydającą dotychczas orzeczeń w niniejszej sprawie, zaś okoliczności sprawy nie pozwalały przyjąć, że uzyskanie takiego orzeczenia lekarskiego nie było możliwe. Sąd wskazał, że, po pierwsze, nie jest dopuszczalne, aby jednostka orzecznicza odmówiła organowi administracji publicznej wykonującemu polecenie Sądu wydania orzeczenia lekarskiego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, a po drugie, istnienie przeszkód natury organizacyjnej nie wyklucza wydania orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą, choćby orzeczenie to miało zostać wydane w odleglejszym terminie. Ponadto organy obu instancji nie zbadały w sposób wystarczający, czy istotnie jest tak, jak twierdzi WOMP w G., że nie ma innej jednostki orzeczniczej, która mogłaby wydać aktualne orzeczenie lekarskie w przedmiotowej sprawie, a która jeszcze nie orzekała w sprawie choroby zawodowej skarżącego. Sąd zwrócił uwagę, że z pisma Instytutu Medycyny Wsi im. W. C. w L. nie wynikało, że wydanie orzeczenia lekarskiego jest niemożliwe, bowiem wskazywane przyczyny odmowy wydania orzeczenia, nie mają charakteru trwałego, lecz są to przyczyny o charakterze przemijającym. Oznacza to, że wydanie orzeczenia przez Instytut jest możliwe po ustaniu opisanych przez Instytut przeszkód. W konsekwencji organy obu instancji, jako własne, przyjęły stanowisko WOMP w G. o niecelowości występowania o aktualne orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej skarżącego, co w świetle poczynionej wyżej oceny, że uzyskanie takiego orzeczenia było możliwe, jest bezprzedmiotowe. Ponadto, przyjęcie przez organy obu instancji stanowiska WOMP w G. jest jednoznacznie sprzeczne z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. (sygn. akt III SA/Gd 317/11) i w sposób oczywisty narusza art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd stwierdził również, że konsekwencją postępowania organów było wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 7 lutego 2008 r. z uzupełnieniem wynikającym z pisma tego Instytutu z dnia 23 marca 2012 r. Tymczasem prawidłowość oparcia rozstrzygnięcia organów na powyższym orzeczeniu lekarskim została zakwestionowana już w wyroku tut. Sądu z dnia 3 listopada 2010 r. (sygn. akt III SA/Gd 432/10), albowiem wydane zostało z uwzględnieniem charakterystyki ubytku słuchu zawartej w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia z 2009 r. Za prawidłowe natomiast, w świetle wytycznych Sądu, uznać należy wydanie wobec osoby skarżącego orzeczenia lekarskiego, w którym biegli lekarze dokonają oceny istniejącego u skarżącego ubytku słuchu z uwzględnieniem wyłącznie przepisów rozporządzenia z 1983 r. Identyczne wytyczne w tym zakresie wynikały także z wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawione stanowisko Sądu, którym jest zgodnie z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany i wykona nałożone na niego wytyczne. Obowiązkiem organu będzie uzyskanie aktualnego orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą dotychczas niewydającą orzeczeń w niniejszej sprawie. Organ powinien przedsięwziąć w tym kierunku odpowiednie czynności i tylko bezwzględna bezskuteczność podjętych w tym kierunku działań może uzasadniać stanowisko, że uzyskanie takiego orzeczenia jest niemożliwe.

Decyzją z dnia 25 lipca 2013 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny - działając na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - orzekł o niestwierdzeniu u H. S. choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, wymienionej w pozycji 15 w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294).

Organ wyjaśnił, że w toku ponownie prowadzonego postępowania zwrócił się do WOMP z prośbą o przesłanie sprawy do jednostki orzeczniczej dotychczas niewydającej orzeczeń, w celu wydania aktualnego orzeczenia lekarskiego z uwzględnieniem wyłącznie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W piśmie z dnia 14 marca 2013 r. WOMP w G. poinformował organ, że w niniejszej sprawie wypowiedziały się wszystkie jednostki drugiego stopnia z wyjątkiem Instytutu Medycyny Wsi w L., zatem organ administracji może wystąpić do wskazanej jednostki o sporządzenie aktualnego orzeczenia lekarskiego. W piśmie z dnia 15 maja 2013 r. Instytut Medycyny Wsi w L. poinformował organ, że nie podejmie się wydania orzeczenia, gdyż pracownicy tej jednostki nie mają wystarczającego doświadczenia w orzekaniu w związku z chorobą zawodową u pracowników zatrudnionych w innych działach gospodarki niż rolnictwo, leśnictwo i przemysł rolno-spożywczy. W konsekwencji, organ zwrócił się po raz kolejny do Instytutu Medycyny Wsi w L. o wydanie aktualnego orzeczenia lekarskiego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej w oparciu o posiadaną przez pracowników Instytutu wiedzę. W odpowiedzi Instytut poinformował organ, że nie posiada możliwości wydania orzeczenia ponieważ nie zatrudnia specjalistów z zakresu badania i leczenia uszkodzeń słuchu mogących wydać orzeczenie w niniejszej sprawie.

W tych okolicznościach organ uznał, że zalecenia zawarte w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 listopada 2012 r. zostały wykonane, a organ podjął wszelkie możliwe działania, by wypełnić zalecenia Sądu w celu uzyskania aktualnego orzeczenia lekarskiego wystawionego przez jednostkę dotychczas niewydającą orzeczeń w sprawie. Wypełnienie ww. zalecenia okazało się niemożliwe. W zaistniałej sytuacji za aktualne orzeczenie lekarskie wydane w sprawie organ uznał orzeczenie lekarskie nr (...) o braku podstaw do rozpoznania u H. S. choroby zawodowej, wystawione przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wraz z jego uzupełnieniem.

Na koniec organ stwierdził, że zgodnie z art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest rozpoznanie choroby wymienionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) lub jak w przypadku strony - zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2010 r. - w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanym - narażeniem zawodowym. W rozpatrywanej sprawie warunek dotyczący rozpoznania choroby zawodowej (tekst jedn.: uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu) nie został spełniony. (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 18 października 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie prawidłowo sporządzonego wywiadu środowiskowego ustalono przebieg zatrudnienia strony, a orzeczenia lekarskie zostały wydane przez uprawnionych lekarzy. W sumie cztery jednostki wydały orzeczenia, jednolicie uznając, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. Zdaniem organu odwoławczego organ niższej instancji wykonał zalecenia wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 listopada 2012 r. (sygn. akt III SA/Gd 491/12), dwukrotnie zwracając się z prośbą do Instytutu Medycyny Wsi w L. o wydanie orzeczenia lekarskiego w oparciu o przepisy rozporządzenia z 1983 r. (pismo z dnia 2 kwietnia 2013 r. oraz pismo z dnia 22 maja 2013 r.). Ponadto, organ odwoławczy pismem z dnia 2 września 2013 r. zwrócił się do Krajowego Konsultanta w dziedzinie medycyny pracy o udzielenie informacji mającej na celu ustalenie, czy poza Instytutem Medycyny Wsi w L. istnieje inna jednostka orzecznicza, która mogłaby wydać orzeczenie w sprawie choroby zawodowej strony, a dotychczas nie wydawała orzeczenia w niniejszej sprawie. W odpowiedzi Krajowy Konsultant wskazał, że w Polsce funkcjonują trzy jednostki posiadające status instytutu naukowo-badawczego w dziedzinie medycyny pracy. Są to Instytut Medycyny Pracy w Ł., Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. oraz Instytut Medycyny Wsi w L., jednakże w praktyce orzecznictwem w sprawach chorób zawodowych zajmują się jednostki w Ł. i S. Zaznaczył przy tym, że w jego ocenie został wyczerpany dwuinstancyjny tryb orzekania na postawie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 1983 r.

Wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 926/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 października 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 25 lipca 2013 r. Sąd uznał, że wskazania Sądu wynikające z wyroku z dnia 3 listopada 2010 r. (sygn. akt III SA/Gd 432/10) nie zostały przez organy w pełni zrealizowane. W wyroku tym Sąd przesądził, iż orzeczenie lekarskie wydane przez jednostkę orzeczniczą w S. w dniu 7 lutego 2008 r. zostało wydane w oparciu o przepisy niemającego zastosowania w sprawie rozporządzenia z 2009 r., a zatem orzeczenie to nie może stanowić podstawy do wydania przez organy inspekcji sanitarnej decyzji w niniejszej sprawie; nakazał sporządzenie nowego orzeczenia lekarskiego w oparciu o przepisy rozporządzenia z 1983 r., które - "o ile to możliwe", jak zastrzegł Sąd - winno zostać wydane przez jednostkę orzeczniczą, która nie brała udziału w dotychczasowym postępowaniu orzeczniczym w przedmiotowej sprawie.

W ocenie Sądu zgromadzony przez organy materiał dowodowy obrazuje, że organy po wyroku z 21 listopada 2012 r. podjęły wszelkie możliwe kroki mające na celu pozyskanie orzeczenia lekarskiego wydanego przez Instytut Medycyny Wsi w L. Uzyskanie takiego orzeczenia okazało się niemożliwe z uwagi na brak wykwalifikowanych specjalistów z zakresu badania i leczenia uszkodzeń słuchu mogących wydać orzeczenie w sprawie choroby zawodowej u pracowników zatrudnionych w innych działach gospodarki niż rolnictwo, leśnictwo i przemysł rolno-spożywczy. W tym zakresie Sąd uznał, że organy zrealizowały wytyczne wynikające z ostatniego wyroku i dowiodły, iż uzyskanie orzeczenia lekarskiego z jedynej niewydającej do tej pory jednostki orzeczniczej okazało się bezwzględnie bezskuteczne.

Wobec obiektywnej niemożliwości uzyskania nowego orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej skarżącego wydanego przez jednostkę orzeczniczą dotychczas niewydającą orzeczenia lekarskiego w przedmiotowej sprawie (czyli Instytut Medycyny Wsi w L.), na organach w dalszym ciągu pozostawała konieczna do zrealizowania wytyczna nakazująca uzyskanie aktualnego - wydanego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych - orzeczenia lekarskiego. W kontrolowanej sprawie organy nie uczyniły zadość temu wymogowi i po raz kolejny wydały swoje decyzje w oparciu o orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 7 lutego 2008 r. z uwzględnieniem uzupełnienia tego orzeczenia wynikającym z pisma tegoż Instytutu z dnia 23 marca 2012 r. Tym samym należy przyjąć, że oparły swoje rozstrzygnięcia na nieprawidłowo wydanym orzeczeniu lekarskim, którego wartość dowodowa została jednoznacznie zakwestionowana w uprzednich wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Sąd zobowiązał organy do uzyskania aktualnego orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej skarżącego, wydane na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, przez jedną z dwóch właściwych w rozpoznawanej sprawie jednostek orzeczniczych, tj. Instytut Medycyny Pracy w Ł. albo Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu 2 maja 2014 r. wystąpił za pośrednictwem WOMP o uzyskanie aktualnego orzeczenia lekarskiego w przedmiotowej sprawie od Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

W dniu 26 sierpnia 2014 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło orzeczenie lekarskie nr (...) z dnia 13 sierpnia 2014 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u H. S. wydane na podstawie zgromadzonej dokumentacji.

Strona złożyła odwołanie od tej decyzji zarzucając w nim naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, ż dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczny jest ubytek słuchu przekraczający 30dB oraz że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że istnieje związek między warunkami pracy H. S. a ubytkiem słuchu; naruszenie przepisów k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającą się w przyjęciu jako wyłącznej podstawy decyzji orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia 13 sierpnia 2014 r., które jest sprzeczne z prawem oraz pominięcie dowodów świadczących o tym, że H. S. pracował w warunkach o podwyższonym ryzyku, którego konsekwencją jest ubytek słuchu.

Po rozpatrzeniu odwołania (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 8 grudnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie prawidłowo sporządzonego wywiadu środowiskowego ustalono przebieg zatrudnienia strony, a orzeczenia lekarskie zostały wydane przez uprawnionych lekarzy. Organ oparł się na orzeczeniu lekarskim z dnia 13 sierpnia 2014 r. wydanym przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., w którym stwierdzono, że ubytek słuchu u H. S. nie spełnia kryterium choroby zawodowej zgodnie z Wytycznymi metodologicznymi w sprawie rozpoznania chorób zawodowych z 1983 r. Organ odwoławczy uznał za bezzasadne twierdzenia strony zawarte w odwołaniu, gdyż w toku postępowania pozyskano wyniki badań poziomu hałasu przeprowadzone na stanowiskach pracy. Ustalony został zarówno poziom natężenia hałasu, jak i czas trwania narażenia podczas wykonywania poszczególnych czynności.

Podsumowując organ odwoławczy podkreślił, że warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek. Po pierwsze rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych, a po drugie winno być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy, albo w związku ze sposobem jej wykonania. W przedmiotowej sprawie warunki te nie zostały spełnione.

H. S. zaskarżył opisaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych starań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, niezwrócenie się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o dokumenty na jakie powoływał się skarżący oraz nierozpatrzenie całości zgromadzonego materiału dowodowego; pominięcie faktu, że skarżący pracował w środowisku o zwiększonym nasileniu hałasu; przyjęcie orzeczenia lekarskiego z dnia 13 sierpnia 2014 r. jako podstawy zaskarżonej decyzji mimo że sprzeczne one było obowiązującymi przepisami tj. § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w zw. z pkt 15 wykazu chorób zawodowych i przyznanie, że rozmiar doznanego uszczerbku na zdrowiu stanowi kryterium dla uznania schorzenia za chorobę zawodową.

W związku z powyższymi zarzutami, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą.

Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sprawy o sygn. akt II SA/Gd 1232/03 w szczególności z pisma skarżącego skierowanego do tego Sądu z dnia 16 grudnia 2004 r. z załącznikami na okoliczność wykonywania przez skarżącego pracy w środowisku o zwiększonym nasileniu hałasu co miało wpływ na ubytek słuchu skarżącego.

W odpowiedzi na skargę (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. Sąd przeprowadził dowód z dokumentów złożonych przez skarżącego w sprawie 3 II SA/Gd 1232/03.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne (pkt 1). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 2 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 3 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność decyzji lub wydanie jej z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 grudnia 2014 r. (nr (...)) utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 października 2014 r. (nr (...)) orzekającą o niestwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej, tj. uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, czyli choroby zawodowej wymienionej w pozycji 15 w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294).

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm. - dalej zwanego "rozporządzeniem"). Zgodnie bowiem z § 11 ust. 2 obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczęte i niezakończone przed dniem 3 września 2002 r., są prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ich wszczęcia.

Na początku rozważań należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa była już kilkakrotnie rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W doktrynie przyjmuje się, że wskazania co do dalszego postępowania stanowią następstwo dokonanej przez sąd oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy, mając na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości (zob. A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 426).

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy należało przede wszystkim udzielić odpowiedzi na pytanie czy wskazania co do dalszego postępowania w sprawie sformułowane przez tut. Sąd w wydanych uprzednio wyrokach zostały przez organy wykonane. Analiza zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego pozwala na udzielenie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie i stwierdzenie, że wskazania Sądu zostały przez organy w pełni zrealizowane.

Należy zwrócić uwagę, że w wyroku z 20 lutego 2014 r. (sygn. akt III SA/Gd 926/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przesądził, że uzyskanie w niniejszej sprawie orzeczenia wydanego przez instytucję dotąd nieorzekającą w sprawie choroby skarżącego, okazało się niemożliwe z uwagi na brak wykwalifikowanych specjalistów z zakresu badania i leczenia uszkodzeń słuchu mogących wydać orzeczenie w sprawie choroby zawodowej u pracowników zatrudnionych w innych działach gospodarki niż rolnictwo, leśnictwo i przemysł rolno-spożywczy. Organy zrealizowały wykazały, że uzyskanie orzeczenia lekarskiego z jedynej niewydającej do tej pory jednostki orzeczniczej okazało się bezwzględnie bezskuteczne.

Wobec obiektywnej niemożliwości uzyskania nowego orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej skarżącego wydanego przez jednostkę orzeczniczą dotychczas niewydającą orzeczenia lekarskiego w przedmiotowej sprawie (czyli Instytut Medycyny Wsi w L.), Sąd w wyroku z dnia 20 lutego 2014 r. zobowiązał organy do uzyskania aktualnego - wydanego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych - orzeczenia lekarskiego.

Wymogowi temu organy ponownie rozpatrując sprawę sprostały. Decyzja oparta została na orzeczeniu lekarskim, wydanym przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. w dniu 13 sierpnia 2014 r., skorygowanym w dniu 28 sierpnia 2014 r., przy czym korekta dotyczyła jedynie danych jednego z adresatów, do których orzeczenie należało przesłać, tj. zamiast Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (...) - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (...). Korekta zatem nie dotyczyła merytorycznej treści opinii.

Z opinii tej wynika, że u skarżącego stwierdzono obustronny niedosłuch odbiorczy małego stopnie, mniejszy niż 30dB w uchu lepiej słyszącym, po odjęciu poprawek dla wieku. Zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, ubytek słuchu na poziomie niższym niż 30dB, jaki został stwierdzony u skarżącego, nie upośledza społecznej wydolności słuchu, nie stanowi zatem choroby. W przypadku badanego lekarz orzecznik wiązał ten ubytek z fizjologicznym procesem starzenia się słuchu. W rezultacie stwierdził, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią uszkodzenia słuchu.

Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Dla uznania zatem choroby za chorobę zawodową konieczne jest łączne spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze, rozpoznane schorzenie musi figurować w wykazie chorób zawodowych, a po drugie musi zostać spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest zatem, poza rozpoznaniem u pracownika lub byłego pracownika choroby określonej w wykazie chorób zawodowych, ustalenie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami w jakich świadczył on pracę. Nie każde więc stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową, przepisy wymagają dodatkowo, by było ono spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Tymczasem, w niniejszej sprawie charakter stwierdzonych u skarżącego zmian w narządzie słuchu wskazuje na inną niż hałas etiologię schorzenia słuchu. Z opinii lekarskiej wynika, że stwierdzony u skarżącego ubytek słuchu wywołany został przez fizjologiczny proces starzenia się organu słuchu. W tej sytuacji nie można mówić o chorobie zawodowej.

Rację ma skarżący, iż z prawnego punktu widzenia pojęcie "choroby zawodowej" nie jest związane z rozmiarem doznanego uszczerbku na zdrowiu, oznacza natomiast kwalifikację prawną choroby biologicznej i można o niej mówić w odniesieniu do chorób wymienionych w wykazie chorób zawodowych, w wypadku stwierdzenia, że zachorowanie ma swą przyczynę w warunkach wykonywania pracy. Skoro u skarżącego stwierdzono ubytek słuchu, który nie powstał na skutek działania hałasu, to nawet stwierdzenie ponadnormatywnego natężenia hałasu na stanowiskach pracy, którą wykonywał, nie czyni ubytku słuchu niezwiązanego z hałasem chorobą zawodową.

Istotnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. akt III RN 202/99 (Wokanda 2000/9/33) wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów prawnych (§ 1 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w związku z pkt 15 załącznika do tego rozporządzenia - "Wykazu chorób zawodowych") brak jest podstaw prawnych do wyłączenia z pojęcia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu jedynie ze względu na stopień stwierdzonego uszkodzenia, jeżeli wykazano, że uszkodzenie to zostało spowodowane na skutek hałasu w miejscu pracy. Należy jednak powtórzyć, że taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie, skoro w rozpatrywanym przypadku biegły ustalił, iż uszkodzenie słuchu nie zostało spowodowane hałasem w miejscu pracy lecz wskutek fizjologicznego starzenia się narządu słuchu, a zatem brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.

Dla wyniku sprawy nie ma już więc znaczenia akcentowana przez skarżącego okoliczność, że wiele lat pracował w warunkach narażenia na działanie hałasu.

Zarzuty skarżącego zmierzające do podważenia rzetelności i przydatności dla rozstrzygnięcia orzeczenia lekarskiego nr (...) nie zasługują na uwzględnienie.

Na podstawie § 10 ust. 1 rozporządzenia decyzja w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej (tekst jedn.: decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia) jest wydawana przez właściwego inspektora sanitarnego na podstawie orzeczenia lekarskiego w sprawie choroby zawodowej. Orzeczenia lekarskie, dotyczące rozpoznania choroby zawodowej, jest jedynie opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii, bądź sprzecznie z nią, organ administracji nie może we własnym zakresie dokonywać rozpoznania choroby zawodowej ani nie może ustalać czy rozpoznane schorzenie mieści się w powoływanym wykazie. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu z obowiązku dokonania oceny tej opinii, jako jednego z dowodów w sprawie, w granicach zakreślonych powołanym wyżej art. 80 k.p.a. Zasadne jest stwierdzenie, że opinia powinna - aby organ administracji mógł się na niej skutecznie oprzeć - zawierać przekonywujące uzasadnienie. W ocenie Sądu analizowana opinia wymogom tym odpowiada, wyjaśniając w sposób przekonujący, że w świetle aktualnej wiedzy medycznej ubytek słuchu na poziomie stwierdzonym u skarżącego wiąże się z fizjologicznym procesem starzenia się słuchu, a nie szkodliwym wpływem hałasu na narząd słuchu.

Skarżący załączył do skargi kserokopię audiogramu z 1997 r., który w jego ocenie wykazuje wyższy ubytek słuchu niż to został stwierdzony we wskazanej opinii, zważyć jednak należy, że lekarz wydający opinię opierał się na wynikach badań bardziej aktualnych, bo z lat 2002-2008. Zaoferowany zatem przez skarżącego dowód nie podważa rzetelności sporządzonej opinii.

W ocenie Sądu nie można skutecznie zarzucić organom sanitarnym przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, według zasady wyrażonej w art. 80 k.p.a. Skoro bowiem orzeczenie lekarskie w sposób przekonujący wskazuje na inne niż zawodowe przyczyny ubytku słuchu u skarżącego to uprawnione jest stanowisko, że podważono istnienie związku przyczynowego między ubytkiem słuchu a szkodliwymi czynnikami w środowisku pracy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.