Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2016156

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 23 marca 2016 r.
III SA/Gd 102/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak.

Sędziowie WSA: Elżbieta Kowalik-Grzanka, Jolanta Sudoł (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Dowódcy Brygady (...) z dnia 18 lipca 2013 r., nr (...) w przedmiocie uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej (...) z dnia 8 maja 2013 r., nr (...);

2.

zasądza od Dowódcy Brygady (...) na rzecz skarżącego P. L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 18 lipca 2013 r. nr (...) Dowódca Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej (...) z dnia 8 maja 2013 r. nr (...), którą przyznano kpt. w stanie spoczynku P. L. dodatek służbowy za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. za miesiąc kwiecień 2013 r. w wysokości 15 zł.

W uzasadnieniu wskazano, że P. L. orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko - Lekarskiej w G. nr (...) z dnia 25 stycznia 2013 r. został uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej.

Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr (...) z dnia 24 kwietnia 2013 r.

Wobec powyższego Dowódca Jednostki Wojskowej (...) rozkazem z dnia 7 maja 2013 r. wydanym dla celów ewidencyjnych zwolnił P. L. z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem 24 kwietnia 2013 r., w związku z ustaleniem przez komisje lekarskie niezdolności do zawodowej służby wojskowej - na podstawie art. 111 pkt 3 i art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Z uwagi na to, że P. L. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, przysługują mu należności pieniężne z tym związane.

Organ wskazał, że decyzją nr (...) z dnia 8 maja 2013 r. Dowódcy JW (...), utrzymaną w mocy przez decyzję Dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej nr (...) z dnia 18 lipca 2013 r., przyznano P. L. dodatek służbowy za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. za miesiąc kwiecień 2013 r. w wysokości 15 zł.

Organ stwierdził, że na podstawie art. 115 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie przysługuje prawo wniesienia odwołania w oparciu o przepisy k.p.a. Wyjaśniono, że rozkaz personalny tego rodzaju nie jest rozkazem personalnym w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, a tym samym nie jest decyzją administracyjną.

Dalej wskazano, że w związku z faktem zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem 24 kwietnia 2013 r. stronie przysługiwał dodatek służbowy w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, tj. na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - dodatek służbowy otrzymują żołnierze zawodowi za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych. Zgodnie zaś z art. 80 ust. 5b ustawy żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 przyznaje się te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia służby, w wysokości uzależnionej od okresu ich otrzymywania.

Wyjaśniono, że skarżący zajmując stanowisko służbowe dowódcy kompanii otrzymywał dodatek służbowy w okresie od dnia 14 maja 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., tj. przez okres 7 miesięcy przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej 0,10 w kwocie 150 zł miesięcznie. Następnie przedstawiono sposób wyliczenia wysokości przyznanego dodatku służbowego. W dniu utraty prawa do dodatku służbowego - 31 grudnia 2010 r. skarżący otrzymywał dodatek w kwocie 150 zł miesięcznie, zaś kwota bazowa wynosiła 1.500 zł. Wskaźnik relacji miesięcznej wynosił 10% i wskaźnik ten pomnożony przez kwotę bazową ustaloną na dzień zwolnienia żołnierza ze służby, tj. na dzień 24 kwietnia 2013 r., dał wynik 150 zł (10% x 1.500 zł = 150 zł). Powyższy wynik należało pomnożyć przez 1/10, ponieważ skarżący otrzymywał dodatek służbowy przez okres 7 miesięcy i 18 dni, który to okres traktuje się jako pełny rok (150 zł x 1/10 = 15 zł).

P. L. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1.

art. 16 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a. w zw. z art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez ustalenie, że skarżący został zwolniony ze służby z mocy prawa z dniem 24 kwietnia 2013 r., tj. z dniem wydania Orzeczenia Nr (...) przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską, którym utrzymano w mocy zaskarżone orzeczenie (...) z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej skarżącego (kat. N - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej);

2.

art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, oraz wydanie decyzji z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

3.

art. 8 i 9 k.p.a., poprzez brak działania organu w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz nie informowanie strony o okolicznościach mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, nie udzielanie stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;

4.

art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez zaniechanie uchylenia decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy i uwzględnienie początku wysługi lat skarżącego od dnia 6 czerwca 1991 r. oraz zakończenia okresu służby wojskowej w dniu 7 maja 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Dowódca Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie z urzędu, bowiem rozstrzygnięcie sprawy zależało od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Zawieszone postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r.

Sądowi z urzędu wiadomo, że wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1370/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi P. L. uchylił orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Orzeczeniem tym utrzymano w mocy orzeczenie Regionalnej Wojskowej Komisji Morsko - Lekarskiej z dnia 25 stycznia 2013 r. nr (...), którym uznano skarżącego za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej.

Następnie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 853/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1370/13 w sprawie ze skargi P. L.

Na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. pełnomocnik organu podniósł dodatkowo, powołując się na treść wyroku WSA w P. z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 338/14, że z uwagi na treść art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych data zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie uległa zmianie, wobec czego przysługują mu należności pieniężne.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała uwzględnieniu, choć zasadniczo nie z powodów w niej wskazanych.

Z zaskarżonej przez skarżącego decyzji Dowódcy Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej z dnia 18 lipca 2013 r. wynika, że skarżącemu przyznano dodatek służbowy, bowiem skarżący został uznany przez wojskową komisję lekarską za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Organ uznał, że w tej sytuacji należy skarżącemu wypłacić przysługującą mu należność pieniężną.

Stanowisko organu miało w dniu wydania zaskarżonej decyzji co do zasady oparcie w art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". Z przepisu tego wynika, że żołnierzowi zawodowemu przysługuje dodatek służbowy za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych. Z art. 80 ust. 5b ustawy wynika zaś, iż żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 przyznaje się te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia służby, w wysokości uzależnionej od okresu ich otrzymywania.

Wynika z powyższego jednoznacznie, że przyznanie skarżącemu dodatku służbowego jest konsekwencją zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej na skutek uznania go przez wojskową komisję lekarską za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej.

Żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby (art. 111 pkt 3 ustawy). Zgodnie z art. 115 ust. 2 ustawy, w takim przypadku zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia - czyli orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej o niezdolności do służby (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 863/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych (art. 115 ust. 3 ustawy). Rozkaz taki ma charakter deklaratoryjny, potwierdzający określony stan rzeczy. Jest to akt o charakterze wewnętrznym, nie mający cech decyzji administracyjnej. Nie jest on również postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., ani aktem lub czynnością z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Rozkaz taki nie podlega kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne (tak też: NSA w przywołanym wyżej postanowieniu z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 863/12).

W tym miejscu wskazać trzeba, że Sądowi wiadomo z urzędu, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1370/13, którym uchylono orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r. nr (...), utrzymujące w mocy orzeczenie Regionalnej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej z dnia 25 stycznia 2013 r. nr (...), którym uznano skarżącego za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej.

Nie istnieje wobec tego orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r., dotyczące uznania skarżącego za trwale niezdolnego do służby.

Rozważenia wobec tego wymaga, szczególnie z uwagi na stanowisko wyrażone przez pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. - że z uwagi na treść art. 116 ust. 2 ustawy data zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie uległa zmianie (a co za tym idzie, że należało co do zasady rozstrzygnąć o należności pieniężnej, bowiem skarżący został zwolniony ze służby) - czy z sytuacją taką mamy do czynienia.

Przepis przywołanego art. 116 ust. 2 ustawy stanowi, że w przypadkach, o których mowa w ust. 1, data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ.

Art. 116 ust. 1 ustawy stanowi natomiast, że w razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13-15 lub art. 112 ust. 1 pkt 1, albo uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy, ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia lub decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu.

Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (...) (art. 116 ust. 3 ustawy).

Z przytoczonych przepisów art. 116 ustawy wynika, że określono w nich w sposób szczególny sytuację prawną żołnierza w ściśle określonych w tych przepisach przypadkach. Gdyby zamiarem ustawodawcy było, by w każdym przypadku nie ulegała zmianie data zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, a zwolnienie ze służby następowało w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego, to - w ocenie Sądu - inaczej ukształtowałby on treść omawianego przepisu. Nie byłoby wówczas potrzeby odnoszenia się w art. 116 ust. 2 ustawy do szczegółowo wymienionych w ust. 1 art. 116 ustawy konkretnych przypadków orzeczeń czy decyzji, prowadzących do ustania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, bowiem wystarczyłby przepis o charakterze ogólnym.

Skoro jedynie w przypadkach, o jakich mowa w art. 116 ust. 1 ustawy, nie ulega zmianie data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, rozważenia wymaga, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją objętą tym przepisem.

Zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło na skutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską jego niezdolności do służby (art. 111 pkt 3 ustawy). Z przyczyn oczywistych wobec tego w niniejszej sprawie nie można mówić o "uchyleniu orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13-15 lub art. 112 ust. 1 pkt 1", które to przypadki nie dotyczą ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. Z przyczyn tak samo oczywistych nie można mówić o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Rozważenia wobec tego wymaga, czy do niniejszego stanu faktycznego odnieść można tę część przepisu art. 116 ust. 1 ustawy, w którym mowa o "uchyleniu decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej", tylko wówczas bowiem nie uległaby zmianie data zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej.

W rozważaniach tych istotna jest treść art. 115 ustawy:

1. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 2, 4, 6-7, pkt 9 lit. a, pkt 10 i 16 oraz art. 112 ust. 1, następuje decyzją organu wymienionego w art. 114 ust. 4.

2. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych.

4. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach niewymienionych w ust. 2 następuje z dniem określonym w decyzji organu, o którym mowa w ust. 1.

Z przytoczonej treści art. 115 ustawy wynika jednoznacznie, że ustawodawca wskazuje na zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w drodze wydanej decyzji jedynie w ustępie 1 tego artykułu. W ust. 1 art. 115 ustawy omawiany w niniejszej sprawie przypadek nie został ujęty - nie wymieniono w nim art. 111 pkt 3 ustawy.

W ocenie Sądu orzeczenie komisji lekarskiej, ustalające niezdolność do służby nie jest "decyzją o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej", o jakiej mowa w art. 116 ust. 1 ustawy; rozstrzyga ono jedynie o niezdolności do służby, a jego uprawomocnienie wywołuje z mocy prawa skutek zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

W tej sytuacji art. 116 ust. 2 ustawy nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, wobec czego nie można uznać, że mimo uchylenia orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r. data zwolnienia skarżącego ze służby nie uległa zmianie i nastąpiło zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 2 i ust. 5b ustawy prawo przyznania skarżącemu dodatku służbowego, o którym mowa w tych przepisach, związane jest ze zwolnieniem żołnierza ze służby (ostatni miesiąc pełnienia służby).

Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie - wobec uchylenia orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej - jest co najmniej przedwczesne.

Bez wątpienia organy administracji orzekające w sprawie nie dysponowały w dacie orzekania wiedzą o uchyleniu orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r.

Art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Fakt uchylenia orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 24 kwietnia 2013 r. jest okolicznością istotną dla sprawy, gdyż determinuje możliwość przyznania skarżącemu dodatku służbowego w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przez naruszenie prawa w rozumieniu powyższego przepisu należy rozumieć nie tylko uchybienia zawinione przez organ administracji w zakresie stosowania prawa materialnego i procesowego, ale także sytuację, w której pomimo prawidłowego działania organu administracji doszło do wydania decyzji niezgodnej z przepisami prawa materialnego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 715/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Skoro zatem w niniejszej sprawie w toku postępowania przed sądem administracyjnym ujawniły się okoliczności wskazujące na to, że decyzja (orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej), w oparciu o którą wydane zostały decyzje organów obu instancji dotyczące przyznania skarżącemu dodatku służbowego w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej, została uchylona, to uznać należało, że zachodzi określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. podstawa wznowieniowa.

W tym stanie sprawy Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.