Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72641

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 20 września 2001 r.
III SA 835/00

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 września 2001 r. sprawy ze skargi "S.E.E.V." Sp. z o.o. w M. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 17 lutego 2000 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług

1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia 4 października 2000 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji,

2) zasądza od Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącej kwotę 814,20 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Izba Skarbowa w W. decyzją z dnia 17 lutego 2000 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 335 Ordynacji podatkowej art. 10, art. 19 ust. 3, art. 21 ust. 3, art. 25 ust. 2 pkt 1, art. 27 ust. 5 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, art. 3 ustawy z 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej po rozpatrzeniu odwołania "S.E.E.V." Sp. z o.o. od decyzji Urzędu Skarbowego w Ż. z 8 maja 1996 r. [...] oraz z dnia 10 października 1996 r. Nr [...] w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 1995 r. uchyliła zaskarżone decyzje:

- za czerwiec 1995 r. w części przekraczającej kwotę 13.889 zł z tytułu podatku należnego ustalonego na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy o podatku od towarów i usług,

- za lipiec 1995 r. w części przekraczającej kwotę 12.131 zł z tytułu podatku należnego ustalonego na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy podatku od towarów i usług, i w tej części umorzyła postępowanie;

określiła:

- za lipiec 1995 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie - 2.810.606 zł.

W uzasadnieniu decyzji Izba m.in. podniosła, że po uchyleniu decyzji Izby Skarbowej w S. z dnia 13 stycznia 1997 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 136 kpa zlecił Urzędowi Skarbowemu w Ż. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Izba stwierdziła, że dodatkowe postępowanie przeprowadzone przez Urząd nie wyjaśniło jednak, kiedy faktury nr [...], nr [...], nr [...],[...] z datą wystawienia 30 czerwca 1995 r., oraz nr [...] z 21 lipca 1995 r. i nr [...] r. zostały faktycznie otrzymane przez stronę. Jak wynika z protokołu zawierającego wynik kontroli przeprowadzonej w dodatkowym postępowaniu strona ewidencjonowała faktury zakupu w sposób niejednolity. Ustalenia dotyczące obiegu dokumentów w Spółce dokonane w wyniku postępowania dodatkowego nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie czy kwestionowane faktury zostały otrzymane w miesiącach, w których zostały zaewidencjonowane, czy też w miesiącach następnych. W związku z powyższym nie można zdaniem Izby kwestionować odliczeń dokonanych przez stronę z powyższych faktur. Nie można bowiem na podstawie zebranego materiału wykluczyć, że rzeczywistą datą otrzymania przez skarżącą Spółkę spornych faktur była data ich wystawienia, zaś uwidoczniona na datowniku "Recu le" - "Otrzymano dnia" była jedynie oznaczeniem daty otrzymania faktury przez dział księgowości w późniejszym etapie obiegu dokumentów w Spółce.

W zaskarżonej decyzji zakwestionowano odliczenie przez stronę podatku naliczonego wykazanego w fakturze [...] z 2 czerwca 1995 r. wystawionej przez PPHU "M." dotyczącej usługi polegającej na ustawieniu krawężnika drogowego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Według natomiast art. 25 ust. 2 pkt 1 wyżej cytowanej ustawy wyłącznie to nie ma zastosowania do wydatków związanych z nabyciem towarów i usług, które na podstawie odrębnych przepisów zaliczane są przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Izba zauważyła, że ze zgromadzonych akt sprawy wynika, iż usługę określoną w powyższej fakturze można uznać za inwestycję w obcym środku trwałym, która podlegała amortyzacji według zasad określonych w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych (Dz. U. Nr 7, poz. 34).

Izba Skarbowa zauważyła natomiast, że za prawidłowe należy uznać ustalenia Urzędu Skarbowego dotyczące podatku należnego. Strona nie opodatkowała w czerwcu i lipcu importu usług transportowych. Zgodnie z § 46 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 8 grudnia 1994 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 133, poz. 688 z późn. zm.) obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu importu usług powstaje z chwilą dokonania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dni od dnia wykonania usługi. Strona nie zaewidencjonowała i nie opodatkowała faktur za import usług wymienionych w zaskarżonej decyzji oraz załączniku Nr 1 do protokołu kontroli.

W związku z powyższymi ustaleniami Izba Skarbowa określiła:

- za czerwiec 1995 r.

podatek należny - 46.297 zł

podatek naliczony (tym z decyzji z 8 stycznia 1996 r. Nr [...] - 1.290.307 zł): - 2.113.458 zł

kwota nadwyżki podatku naliczonego do rozliczenia w następnym miesiącu - 2.067.161 zł

- za lipiec 1995 r.

podatek należny - 53.636 zł

podatek naliczony - 2.864.242 zł

kwota nadwyżki podatku naliczonego do zwrotu na rachunek bankowy podatnika - 2.810.606 zł.

Z uwagi na powyższe naruszenia polegające na zaniżeniu kwoty podatku należnego w miesiącach czerwiec i lipiec 1995 r. oraz w związku z art. 3 ustawy z 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej (Dz. U. Nr 137, poz. 640) zostało ustalone zobowiązanie strony stanowiące 30% kwoty zaniżenia podatku należnego za poszczególne miesiące. Zobowiązanie wynosi odpowiednio: za czerwiec 1995 r. co stanowi 30% kwoty, za lipiec 1995 r. co stanowi 30% kwoty.

W skardze na powyższą decyzję podatnik zarzucił naruszenie art. 19 ust. 3, 21 ust. 3, 25 ust. 2 pkt 1 i 27 ust. 5 ustawy o VAT oraz art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu decyzji m.in. podniósł, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Izba Skarbowa w W. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznała za słuszne argumenty Spółki co do zasadności obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu materiałów na budowę drogi oraz z faktur zakupu wystawionych w czerwcu i lipcu 1995 r. To korzystne dla Spółki stanowisko Izby Skarbowej zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 17 lutego 2000 r. nie znalazło jednakże odzwierciedlenia w kwotach podatku należnego ustalonego za czerwiec i lipiec 1995 r., a w konsekwencji w określeniu za lipiec 1995 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika.

W konkluzji wniósł o jej uchylenie.

Skarga jest oczywiście zasadna. Podniesione w skardze argumenty dotyczące błędnego ustalenia kwot podatku należnego ustalonego za czerwiec i lipiec 1995 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika zostały uznane przez Izbę Skarbową w W., co zdaje się wynikać w załączonej do akt kserokopii postanowienia Izby Skarbowej w W. z dnia 4 października 2000 r. wydanego w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Mimo, iż postanowienie to zostało wydane przed datą udzielenia odpowiedzi na skargę (16 października 2000 r.) Izba Skarbowa w tej odpowiedzi do treści tegoż postanowienia się nie odniosła. Z akt sprawy nie wynika również by postanowienie z dnia 4 października 2000 r. stało się prawomocne, co ewentualnie rodziłoby skutek od daty wydania decyzji przez Izbę Skarbową w W. z dnia 17 lutego 2000 r.

Strona skarżąca mimo treści postanowienia nie cofnęła skargi uznając, że postanowienie wydane po wniesieniu skargi do NSA jest niedopuszczalne. Sąd tego stanowiska nie podziela albowiem wydanie postanowienia w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest ograniczone żadnym terminem, wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Sąd stwierdza jednak, że zakres sprostowań zawartych w postanowieniu z dnia 4 października 2000 r. jest w istocie rozstrzygnięciem o wysokości zobowiązania podatkowego, a więc rozstrzygnięciem co do istoty sprawy.

Z podanych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie był władny skontrolować prawidłowości rozstrzygnięć (legalności) obu omówionych wyżej aktów Izby Skarbowej, które naruszały przepisy art. 210 § 1 pkt 6 i art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1a w odniesieniu do postanowienia Izby Skarbowej w W. z dnia 4 października 1995 r. na podstawie art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.