Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72637

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 18 kwietnia 2000 r.
III SA 832/99

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2000 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 8 marca 1999 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 26 listopada 1998 r. [...] Drugi Urząd Skarbowy W.-Ś. odmówił skarżącemu stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu sprzedaży w 1997 r. nieruchomości położonej w M. oraz jej zwrotu. Na podstawie zebranego w sprawie materiału, m.in. aktu notarialnego (...) oraz deklaracji PIT-23, stwierdzono, iż zapłacony podatek w kwocie 19.547,50 zł został uiszczony należnie.

W wyniku postępowania odwoławczego, Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono przesłanki, którymi kierowano się w niniejszej sprawie. I tak Izba Skarbowa wskazała, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90 poz. 416 z późn. zm.) przychodem ze sprzedaży nieruchomości jest jej wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży, pomniejszona o koszty jej sprzedaży takich jak opłata notarialna skarbowa, sądowa - jeżeli koszty te zostały faktycznie poniesione. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy przychód ten ustala urząd skarbowy w wysokości wartości rynkowej. W tym celu konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania przez urząd skarbowy, które w tym przypadku nie miało miejsca, co wynika z akt sprawy. Zatem zasadnym było ustalenie podatku dochodowego od wartości wyrażonej w umowie sprzedaży tj. kwoty 195.474,56 zł od której to kwoty pobrana została również 5% opłata skarbowa.

Na tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego złożono skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W złożonej skardze strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej w W., zarzucając naruszenie prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni art. 19 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skutkującej pobraniem nienależnego zryczałtowanego podatku dochodowego od czynności prawnej zbycia długu, która to czynność nie jest przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym.

Rozpatrując zarzuty skargi, Izba Skarbowa w W. uznała, że skarga jest bezzasadna i dlatego przedkładając akta sprawy wniosła o jej oddalenie.

Oceniając zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy Izba Skarbowa w W. zajęła stanowisko, iż zgodnie z art. 19 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, od całkowitej ceny nieruchomości tj. kwoty 195.474,56 zł określonej w umowie sprzedaży należny jest 10% zryczałtowany podatek dochodowy. Od tej też kwoty pobrana została - jak zauważono - opłata skarbowa, co w zaskarżonej decyzji powołała Izba Skarbowa w W., potwierdzając swoje stanowisko. Strona skarżąca stoi na stanowisku, iż akt notarialny dokumentuje dwie umowy: umowę zbycia nieruchomości oraz umowę cesji długu, zatem zryczałtowany podatek dochodowy powinien być pobrany od wartości transakcyjnej. Podkreślono przy tym, że strona skarżąca popadła w sprzeczność co do faktycznej kwoty otrzymanej z tytułu sprzedaży nieruchomości. W złożonym odwołaniu z dnia 18 grudnia 1998 r. stwierdzono, iż strona zbywająca otrzymała kwotę 50.000 zł natomiast w skardze kwotę 51.000 zł.

W tym stanie sprawy uznano, iż zarzuty skargi poparte argumentacją są bezzasadne i nie mogą wpłynąć na stanowisko II instancji a tym samym na merytoryczne rozstrzygnięcie.

Dlatego Izba Skarbowa - podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji - wniosła o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. O stanowisku zajętym przez Sąd przesądziło wyraźne brzmienie przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z nim, przychodem ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych oraz innych rzeczy, w warunkach określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, jest ich wartość wyrażona w cenie wskazanej w umowie sprzedaży, pomniejszonej o koszty sprzedaży. Tę właśnie cenę (195.474,56 zł) wskazał podatnik w złożonej deklaracji PIT-23, na co powołały się organy podatkowe w uzasadnieniach podjętych decyzji. Cena sprzedaży została uiszczona przez kupującego częściowo do rąk sprzedającego, w pozostałej natomiast części - jako spłata długu - na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Sąd podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, iż przejęcie długu przez nabywcę nie wpływa na wysokość przychodu uzyskanego przez sprzedającego. Oznacza to, że sposób (forma) płatności pozostaje bez wpływu na wysokość przychodu ze sprzedaży. Skoro tak, bezzasadne okazało się twierdzenie skarżącego, że tylko kwota płatna do jego rąk (do rąk sprzedającego) podlegała opodatkowaniu 10% zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

W tym stanie rzeczy, nie sposób stawiać organom podatkowym zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co - zdaniem skarżącego - uzasadniało wniosek w przedmiocie zwrotu nadpłaty uiszczonego podatku.

Ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.