Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72588

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 10 sierpnia 2001 r.
III SA 708/00

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2001 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 14 lutego 2000 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 1997 rok

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej, art. 30 ust. 1 pkt 6 lit. b oraz ust. 3 i 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.) oraz § 4, § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 148, poz. 719 ze zm.) Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w P. z dnia 30 listopada 1999 r. w sprawie określenia panu G. K. zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 1997 r. w kwocie 14.623,70 zł.

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że pan G. K. w 1997 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie montażu stolarki aluminiowej oraz montażu szkła.

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, iż podatnik w objętym kontrolą okresie prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów, składał deklaracje PIT-5 oraz rozliczał podatek dochodowy na zasadach ogólnych, nie zrzekając się jednocześnie opodatkowania w formie ryczałtu za rok podatkowy 1997 w terminie przewidzianym przepisem § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych, czyli nie później niż do dnia 20 stycznia danego roku podatkowego.

W aktach podatkowych znajduje się zgłoszenie prowadzenia działalności gospodarczej wraz ze zrzeczeniem się z opodatkowania w formie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych złożone przez pana G. K. w dniu 29 stycznia 1997 r., a więc 9 dni po terminie przewidzianym § 4 wyżej cytowanego rozporządzenia.

Decyzją z dnia 11 czerwca 1999 r. Urząd Skarbowy w P. określił zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 1997 r. w kwocie 14.623,70 zł, zaległość podatkową w wysokości 5.278,60 zł oraz należne odsetki za zwłokę. Decyzja ta została uchylona przez Izbę Skarbową w W. z powodu naruszenia art. 126 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Urząd Skarbowy w P. wydał w dnia 30 listopada 1999 r. decyzję określającą zobowiązanie podatnika w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych w tej samej wysokości, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko o tym, że podatnik podlegał opodatkowaniu w formie ryczałtu.

Ustalenia te zakwestionował pan G. K. w odwołaniu, zarzucając rażące naruszenie zasad postępowania podatkowego, a mianowicie art. 120-122, art. 186 i art. 272 Ordynacji podatkowej oraz art. 65 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Argumenty odwołania nie znalazły uznania Izby Skarbowej. W ocenie Izby zasadnie Urząd Skarbowy określił skarżącemu podatek dochodowy w formie ryczałtu. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dochodów (przychodów) uzyskanych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z działalności gospodarczej nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł i pobiera się podatek w formie ryczałtu, w przypadku - między innymi - gdy w roku poprzedzającym rok podatkowy kwota przychodów uzyskanych przez osobę prowadzącą działalność samodzielnie lub suma przychodów wspólników spółki cywilnej, której wspólnikami są wyłącznie osoby fizyczne nie przekroczyła kwoty 250.000 zł. Podatnik osiągnął w 1996 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej przychód w wysokości 118.857,08 zł (PIT-31), co kwalifikowało go do opodatkowania w formie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów uzyskanych w 1997 r. Ustawodawca w art. 30 ust. 4 cyt. ustawy przewidział możliwość zrzeczenia się przez podatnika opodatkowania w formie ryczałtu i opłacania podatku dochodowego na zasadach ogólnych, ale w myśl przepisu § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego (…) pisemne oświadczenie o zrzeczeniu się ryczałtu podatnik winien złożyć we właściwym Urzędzie Skarbowym nie później niż do dnia 20 stycznia danego roku podatkowego.

W rozpatrywanej sprawie podatnik nie dokonał skutecznego zrzeczenia się opodatkowania w formie ryczałtu, gdyż złożył takie oświadczenie w dniu 29 stycznia 1999 r., czyli 9 dni po upływie określonego w cyt. rozporządzeniu terminu. Stosownie do § 16 ust. 1 i 2 obowiązany więc był obliczać za każdy miesiąc zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych i wpłacać go na rachunek właściwego Urzędu Skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca, a za miesiąc grudzień do dnia 31 stycznia następnego roku. Winien też składać we właściwym Urzędzie Skarbowym półroczną informację oraz roczne zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu i wysokości dokonanych odliczeń - w terminach do 31 lipca roku podatkowego i do 31 stycznia roku następnego.

W kontrolowanym roku 1997 pan G. K. powyższych obowiązków nie wykonał, lecz prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów oraz składał miesięczne zaliczki na podatek dochodowy według zasad ogólnych, co wbrew twierdzeniom podatnika nie jest i nie może być dowodem wyboru formy opodatkowania na dany rok podatkowy.

Izba Skarbowa nie stwierdziła też naruszenia art. 120-122 Ordynacji podatkowej, gdyż w toku postępowania podatkowego podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a stronie umożliwiono wzięcie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, dołożono też wszelkich starań, aby zapewnić stronie pełne wykorzystanie jej praw do czynnego udziału oraz zapoznania się z treścią przeprowadzanych dowodów, z czego strona nie korzystała.

Za chybiony Izba Skarbowa uznała zarzut naruszenia art. 186 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, albowiem nie ma on zastosowania w sprawie niniejszej. Przepis § 1 tego artykułu dotyczy sytuacji, gdy podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku w ogóle nie składa deklaracji, wtedy organ podatkowy może żądać dopełnienia tego obowiązku, natomiast § 2 dotyczy tzw. deklaracji nierzetelnej. W sytuacji pana K. Urząd Skarbowy nie miał podstawy do skorzystania z przewidzianych w tym artykule uprawnień, gdyż składane przez podatnika deklaracje PIT-5 były wypełniane poprawnie i nie zawierały błędów ani uchybień.

Organ odwoławczy nie stwierdził też naruszenia art. 272 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym celem czynności sprawdzających jest sprawdzenie terminowości składania deklaracji podatkowych oraz terminowości wpłacania podatków przez podatników płatników i inkasentów, a także stwierdzenie formalnej poprawności dokumentów przedstawianych przy składaniu deklaracji oraz wpłacaniu podatków. Czynności sprawdzające stanowią zatem tylko wstępną kontrolę podatkową o charakterze formalnym, a nie merytoryczną kontrolę samoobliczania podatku przez podatnika czy kontrolę obliczania podatku przez płatnika.

Izba Skarbowa nie podzieliła też zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 65 Konstytucji RP, który według podatnika gwarantuje każdemu obywatelowi wolność wyboru, także formy opodatkowania. Przepisy Konstytucji regulują również bezpośrednio problematykę opodatkowania. W art. 84 sformułowano zasadę powszechności opodatkowania. Zasada ta znajduje uściślenie w art. 217 Konstytucji, według którego nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy (zasada wyłączności ustawowej w sprawach podatkowych).

Wyrazem realizacji powyższych zasad jest art. 30 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 4 i ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z § 1, 2, 3 i 4 wydanego na podstawie tej ustawy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych (…), zgodnie z którymi wyboru formy opodatkowania dokonuje się przez złożenie w tym przedmiocie pisemnego oświadczenia w każdym roku podatkowym, nie później niż do dnia 20 stycznia danego roku, a konsekwencją niedotrzymania powyższego terminu jest wykluczenie działalności prowadzonej przez podatnika z opodatkowania według zasad ogólnych.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pan G. K. ponowił podnoszony w odwołaniu zarzut naruszenia postępowania podatkowego, tj. art. 120-123, art. 186, art. 272 Ordynacji podatkowej i art. 65 Konstytucji RP, a nadto zarzucił naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 4 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z § 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozszerzył zarzuty o naruszenie art. 126, art. 139 § 1, art. 165, art. 200 oraz art. 291 § 1 Ordynacji podatkowej, a także przepisów obowiązującego w 1997 r. Kodeksu postępowania administracyjnego, odpowiadających wymienionym w skardze przepisom Ordynacji podatkowej. Powołał się nadto na aspekty moralne i zasady współżycia społecznego.

Skarżący stwierdził, że w sprawie zostały wydane dwa postanowienia o wszczęciu postępowania w tej samej sprawie (6 kwietnia 1999 r. i 10 czerwca 1999 r.). Według skarżącego powinno być wydane jedno postanowienie dotyczące wszczęcia postępowania i sporządzony jeden protokół z przeprowadzonej kontroli, dotyczącej tego samego podatku.

Stwierdził też, że do protokołu z dnia 11 lutego 1999 r. wniósł uwagi w piśmie z dnia 17 marca 1999 r., lecz Urząd Skarbowy w żadnej formie nie ustosunkował się do wniesionych uwag, czym naruszył przepis art. 126 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 186 Ordynacji podatkowej jeśli strona mimo ciążącego na niej obowiązku nie złożyła deklaracji (oświadczenie można uznać jako deklarację), organ podatkowy winien żądać dopełnienia tego obowiązku, a w razie wątpliwości co do rzetelności złożonej deklaracji, organ podatkowy wzywa podatnika do udzielenia niezbędnych wyjaśnień, wyznaczając termin oraz wskazując przyczyny, ze względu na które dane zawarte w deklaracji poddaje się w wątpliwość. Złożonego przez podatnika zgłoszenia o formie opodatkowania (29 stycznia 1997 r.) Urząd Skarbowy nie zakwestionował oraz przez cały rok 1997 przyjmował rozliczenia miesięczne PIT-5, nie kwestionował formy opodatkowania, nie żądał od podatnika złożenia PIT-27 i PIT-28, a dopiero po dwóch latach dokonał kontroli i wymiaru podatku w formie zryczałtowanej, "wyrzucając" wszystkie koszty jakie skarżący poniósł w związku z prowadzoną działalnością.

Ponadto skarżący podniósł, że postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia 10 czerwca 1999 r. otrzymał w tym samym dniu co decyzję organu I instancji. Przy tym w wymienionym postanowieniu powołano się na art. 200 Ordynacji podatkowej i wyznaczono trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału, a jednocześnie w otrzymanej w tym samym dniu decyzji wymiarowej pouczono go, że przysługuje termin 14-dniowy do wniesienia odwołania, czyli łącznie udzielono mu 17 dni, a taki termin w Ordynacji podatkowej nie istnieje.

W uzasadnieniu skargi podniesiono też zarzut naruszenia art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż sprawa winna być załatwiona bez zbędnej zwłoki.

Ponadto zdaniem skarżącego przepis z art. 65 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej każdemu zapewnia wolność wyboru i odnosi się to również do wyboru formy opodatkowania. W obowiązującym na rok 1997 rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów mówi się o zawiadomieniu o założeniu księgi na rok następny, natomiast nic nie mówi się o wyborze formy opodatkowania, której to Urząd nie kwestionował przy przyjęciu dokumentu w dniu 29 stycznia 1997 r., jak również do dnia rozpoczęcia kontroli - 5 lutego 1999 r. Ponieważ zgodnie z Konstytucją podatnik ma prawo wyboru, uważa więc że zasady tej nie naruszył, natomiast naruszył ją Urząd wydając decyzję wymiarową pozbawiającą podatnika formy opodatkowania na zasadach ogólnych. Nieprawdziwe jest przy tym stwierdzenie Izby Skarbowej, iż sam podatnik pozbawił się możliwości wyboru formy opodatkowania na dany rok podatkowy, gdyż wniosek o zrzeczenie się podatku w formie ryczałtu został złożony przez podatnika i przyjęty bez zastrzeżeń przez Urząd Skarbowy w P., a następnie dołączony do akt firmy, nie powinien więc budzić dalszych negatywnych dla podatnika konsekwencji, jak wydanie zaskarżonej decyzji.

W skardze podniesiono też, że organy podatkowe zobowiązane są udzielać stronie niezbędnych informacji o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem prowadzonego postępowania podatkowego. Natomiast w sprawie niniejszej skarżący nie został poinformowany o skutkach wynikających z nieterminowego złożenia zrzeczenia się ryczałtu, a w wydanej decyzji poinformowano go, że podatnika obciąża obowiązek znajomości przepisów prawa podatkowego.

Według skarżącego zgodnie z art. 291 § 1 Ordynacji podatkowej protokół powinien być sporządzony w trzech jednobrzmiących egzemplarzach, a nie w dwóch - jak napisano w protokole z dnia 17 maja 1999 r., co świadczy o nieznajomości przepisów przez sporządzającego protokół.

O lekceważącym stosunku Urzędu Skarbowego w P. do podatnika świadczą także liczne błędy w załączonym do skargi "Postanowieniu" z dnia 3 stycznia 2000 r.

Izba Skarbowa w W. wniosła o oddalenie skargi podtrzymując argumentację wywiedzioną w motywach zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podnieść, że zakres działania Naczelnego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) powierzając temu Sądowi kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym (legalnością).

Zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 1-3 wymienionej ustawy o NSA zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Tego rodzaju naruszeń prawa zaskarżonej decyzji zarzucić nie można.

Zasadnie organy obu instancji uznały, że przychód uzyskiwany przez skarżącego w 1997 r. podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w formie zryczałtowanej, a nie na zasadach ogólnych.

W art. 30 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 1997 r. - Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) unormowano, że dochodów (przychodów) uzyskanych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z działalności gospodarczej nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł i pobiera się podatek w formie ryczałtu - w przypadku (między innymi), gdy w roku poprzedzającym rok podatkowy kwota przychodów uzyskanych przez osobę prowadzącą działalność samodzielnie lub suma przychodów wspólników spółki cywilnej, której wspólnikami są wyłącznie osoby fizyczne, nie przekroczyła kwoty 250.000 zł.

Bezsporne jest w sprawie niniejszej, że pan G. K. osiągnął w 1996 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej przychód w wysokości 118.857,08 zł (PIT-31), co zgodnie z wymienionym przepisem kwalifikowało go do opodatkowania w 1997 r. w formie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych.

W art. 30 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca przewidział wyjątek od tej zasady, a mianowicie możliwość zrzeczenia się przez podatnika opodatkowania w formie ryczałtu i opłacania podatku dochodowego na zasadach ogólnych. Jednakże skorzystanie z tego uprawnienia uwarunkowane zostało złożeniem we właściwym Urzędzie Skarbowym pisemnego oświadczenia o zrzeczeniu się ryczałtu - nie później niż do dnia 20 stycznia danego roku podatkowego (§ 4 wydanego na podstawie art. 30 ust. 6 omawianej ustawy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 148, poz. 719 ze zm.).

W rozpatrywanej sprawie - jak słusznie stwierdziła Izba Skarbowa - podatnik nie dokonał skutecznego zrzeczenia się opodatkowania w formie ryczałtu, bowiem oświadczenie o zrzeczeniu się tej formy opodatkowania złożył dopiero w dniu 29 stycznia 1999 r., czyli po upływie zakreślonego w § 4 cyt. rozporządzenia terminu. Stosownie do § 16 ust. 1 i 2 obowiązany więc był obliczać za każdy miesiąc zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych i wpłacać go na rachunek właściwego Urzędu Skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca, a za miesiąc grudzień do dnia 31 stycznia następnego roku. Winien też składać we właściwym Urzędzie Skarbowym półroczną informację oraz roczne zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu i wysokości dokonanych odliczeń - w terminach do 31 lipca roku podatkowego i do 31 stycznia roku następnego.

W kontrolowanym roku 1997 pan G. K. powyższych obowiązków nie wykonał. Bezpodstawnie natomiast prowadził dokumentację właściwą dla opodatkowania na zasadach ogólnych, któremu ze względów opisanych wyżej nie podlegał. Wobec niezłożenia we właściwym terminie oświadczenia o zrzeczeniu się ryczałtu - nie mogły uzasadniać opodatkowania jego przychodów na zasadach ogólnych podejmowane przez podatnika w ciągu roku podatkowego czynności, a mianowicie prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, składanie miesięcznych deklaracji PIT-5 oraz płacenie zaliczek na podatek dochodowy według zasad ogólnych. Wszystkie te czynności były dokonywane po dniu 20 stycznia 1997 r. i również z tego względu nie mogą świadczyć - jak twierdzi skarżący - o wyborze przez niego formy opodatkowania na ten rok podatkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 120-123 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem w toku postępowania podatkowego podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a stronie umożliwiono wzięcie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom skarżącego zaufania do organów podatkowych nie może podważać podkreślana w skardze okoliczność, że Urząd Skarbowy nie kwestionował składanych przez podatnika w ciągu 1997 r. deklaracji PIT-5 i wpłacanych zaliczek na podatek dochodowy na zasadach ogólnych, gdyż - jak to szczegółowo wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - celem czynności sprawdzających, o których mowa w art. 272 Ordynacji podatkowej, jest tylko wstępna kontrola podatkowa o charakterze formalnym (sprawdzenie formalnej poprawności składanych dokumentów, terminowości ich składania oraz terminowości wpłacania podatków przez podatników, płatników i inkasentów). Natomiast merytoryczna kontrola poprawności samoopodatkowania się podatników może być dokonywana wyłącznie w postępowaniu podatkowym, wszczętym i prowadzonym zgodnie z art. 165-206 Ordynacji podatkowej.

Wbrew wywodom skargi o naruszeniu art. 165 Ordynacji podatkowej nie może świadczyć wydanie przez Urząd Skarbowy dwóch postanowień o wszczęciu postępowania, bowiem w istocie były prowadzone dwa odrębne postępowania podatkowe: jedno z udziałem pana G. K. w sprawie zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych (sprawa niniejsza), oraz drugie postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych z udziałem B. i G. małżonków K. - w celu zbadania prawidłowości złożonego przez nich łącznego zeznania podatkowego za 1997 r. na formularzu PIT-33. Stąd zbiegło się w czasie doręczenie skarżącemu, ale również i jego małżonce, odpisu wydanego w drugim z tych postępowań postanowienia o udzieleniu im 3-dniowego terminu z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, z doręczeniem wydanej w pierwszym postępowaniu w stosunku tylko do skarżącego decyzji Urzędu Skarbowego w sprawie zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych, zawierającej pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania od tej decyzji.

Na aprobatę Sądu zasługuje stanowisko Izby Skarbowej, że w sprawie niniejszej nie może mieć zastosowania art. 186 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, albowiem przepis § 1 tego artykułu dotyczy sytuacji, gdy podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku w ogóle nie składa deklaracji, natomiast § 2 dotyczy sytuacji, gdy podatnik złoży deklarację, której nierzetelność stwierdzono w toku czynności sprawdzających, zaś w sprawie niniejszej składane przez pana G. K. deklaracje PIT-5 nie nasuwały zastrzeżeń formalnych w toku wstępnej kontroli Urzędu Skarbowego (były wypełniane poprawnie i nie zawierały błędów ani uchybień). Natomiast przekraczała ramy wstępnej kontroli formalnej kwestia, czy podatnik winien zastosować opodatkowanie w formie ryczałtu czy na zasadach ogólnych.

Za bezzasadny należy też uznać zarzut naruszenia art. 65 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż gwarantowana tą normą konstytucyjną wolność wyboru dotyczy wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy.

Jedynie słusznie zarzucił skarżący naruszenie przepisów art. 139 § 1 i art. 291 Ordynacji podatkowej. Jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ani niewątpliwa przewlekłość postępowania podatkowego, ani brak trzeciego egzemplarza protokołu kontroli z dnia 17 maja 1999 r., jak również błędy pisarskie w postanowieniu Urzędu z dnia 3 stycznia 2000 r. - nie mogły mieć w żadnym stopniu wpływu na wynik sprawy.

Zatem wobec stwierdzenia, że w sprawie niniejszej nie wystąpiły przesłanki z art. 22 ust. 2 wspomnianej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, warunkujące uchylenie zaskarżonej decyzji, skarga pana G. K. podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 wymienionej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.