Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72562

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 21 grudnia 2000 r.
III SA 634/00

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2000 r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń z dnia 23 lutego 2000 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń

- oddala skargę -

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 lutego 2000 r. Nr [...] Państwowy Urząd Nadzoru Ubezpieczeń utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 24 stycznia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia S. F. zezwolenia Ministra Finansów Nr [...] z dnia 27 października 1995 r. na prowadzenie działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń.

W motywach rozstrzygnięcia podano, że S. F. nie dostosował się do dnia 23 maja 1997 r. do wymogów określonych w art. 37i ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62 z późniejszymi zmianami). Nie zdał bowiem egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną dla Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych oraz nie przedstawił dowodu zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzonej działalności brokerskiej. Stwierdzenie istnienia takiego stanu faktycznego stanowiło, zdaniem Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń, podstawę do cofnięcia S. F. przedmiotowego zezwolenia. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego Urząd podał, że jest związany swoją decyzją z dnia 21 kwietnia 1999 r. dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 29 lipca 1997 r. Tą ostatnią decyzją rozstrzygnięto jedynie kwestię natury prawnej a nie merytorycznej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. F. podnosi, że Państwowy Urząd Nadzoru Ubezpieczeń naruszył prawo wydając zaskarżoną decyzję, gdyż był związany swoją decyzją z dnia 21 kwietnia 1999 r.

Ponowne wydanie decyzji w tej samej sprawie stanowi pogwałcenie przepisu art. 110 kpa. Skarżący twierdzi, że nie przestał spełniać warunków, aby posiadane przez niego zezwolenie wydane przez Ministra Finansów zachowało ważność. Żądanie złożenia egzaminu przez osobę posiadającą już zezwolenie przed zmianą ustawy o działalności ubezpieczeniowej jest nadinterpretacją przepisów art. 5 ustawy z dnia 8 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o działalności ubezpieczeniowej, o zmianie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej - Kodeks handlowy oraz o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 96, poz. 478). S. F. wywodzi, że dostosował swoją działalność do wymogów ustawy o działalności ubezpieczeniowej w ten sposób, że zatrudnia osoby posiadające zezwolenie na prowadzenie działalności brokerskiej.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Urząd Nadzoru Ubezpieczeń wnosi o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 110 kpa, którego naruszenie zaskarżonej decyzji zarzuca skarżący, stanowi o tym, iż organ administracji, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Decyzją z dnia 21 kwietnia 1999 r. Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń, na którą powołuje się skarżący, stwierdzono nieważność decyzji tego Urzędu z dnia 29 lipca 1997 r., której przedmiotem było z kolei stwierdzenie nieważności zezwolenia udzielonego skarżącemu przez Ministra Finansów na prowadzenie działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń. W osnowie decyzji z dnia 21 kwietnia 1999 r. podano, że jej wydanie zostało spowodowane tym, że decyzja z dnia 29 lipca 1997 r. została wydana bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Wydanie decyzji z dnia 21 kwietnia 1999 r. było następstwem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 1998 r. sygn. akt [...], który w motywach orzeczenia nakazał powtórne rozpoznanie sprawy przez PUNU, przy uwzględnieniu podanych w nich wytycznych. Przedmiotem tej decyzji nie było więc rozstrzygnięcie o zachowaniu czy też niezachowaniu ważności posiadanego przez skarżącego zezwolenia na działalność brokerską lecz jedynie wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia wadliwego pod względem proceduralnym, na co zwrócił uwagę NSA w powołanym wyroku z dnia 12 listopada 1998 r. Z tych względów nie można uznać za zasadne twierdzenie skarżącego o naruszeniu przepisu art. 110 kpa przez Państwowy Urząd Nadzoru Ubezpieczeń. Stwierdzenie to dotyczy również kwestionowania zaskarżonej decyzji z punktu widzenia uchybień przepisom prawa materialnego.

Przepis art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o działalności ubezpieczeniowej, o zmianie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej - Kodeks handlowy oraz o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 96, poz. 478) przewidywał zachowanie ważności dotychczas wydanych zezwoleń na prowadzenie działalności brokerskiej, pod warunkiem wszakże, iż brokerzy dostosują swoją działalność do wymagań określonych w zmienionej ustawie o działalności ubezpieczeniowej w terminie roku od dnia powołania Komisji Egzaminacyjnej dla Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych. Wśród wymogów od których uzależnione jest w znowelizowanej ustawie o działalności ubezpieczeniowej uzyskanie zezwolenia na działalność brokerską, ustawodawca w przepisie art. 37i ust. 1 pkt 1 wymienia zdanie egzaminu przed wymienioną wyżej Komisją oraz zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności brokerskiej. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący wymogi te spełnił w terminie do dnia 23 maja 1997 r., a więc w okresie dostosowania się do zmienionych przepisów ustawy o działalności ubezpieczeniowej, wynikającego z przepisu art. 5 ust. 3 cytowanej ustawy z dnia 8 czerwca 1995 r. Dlatego też nie można uznać, iż zaskarżona decyzja cofająca zezwolenie skarżącemu została wydana z naruszeniem prawa, a więc art. 37k pkt 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej.

Nietrafne jest nadto stwierdzenie skarżącego, że zatrudniając osoby posiadające zezwolenie na działalność brokerską dostosował się do wymogów ustawowych. Trzeba bowiem wskazać, że przepis art. 37h ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej nakazuje posiadanie stosownego zezwolenia zarówno osobie prowadzącej tę działalność we własnym imieniu i na własny rachunek, jak i osobom, przy pomocy których działalność ta jest wykonywana.

Mając na względzie powyższe ustalenia Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja prawo naruszała w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie w świetle przepisów art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późniejszymi zamianami). Należało więc orzec o oddaleniu skargi na podstawie art. 27 ust. 1 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.