Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 28991

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 15 stycznia 1997 r.
III SA 441/96

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA B. Dauter.

Sędziowie NSA: Z. Kmieciak (spr.), J. Rypina.

Protokolant: G. Cikowska.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę do sądu administracyjnego złożono uchybiając obowiązkowi uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie bowiem do art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368, zm. - Dz. U. Nr 104, poz. 515), jeżeli ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotowej skargi, przed jej wniesieniem do Sądu należy zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skargę można złożyć po upływie 30 dni od dnia doręczenia wezwania.

W sprawie, w której zapadło zaskarżone postanowienie, stronie nie przysługiwał środek odwoławczy w postaci zażalenia, gdyż w myśl art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, o ile kodeks tak stanowi. W akcie tym nie ma przepisu, który przewidywałby składanie zażaleń na postanowienia stwierdzające, iż z powodu zaistnienia okoliczności określonej w art. 177 k.p.a podanie nie podlega rozpatrzeniu. Kodeks nie wypowiada się zresztą w ogóle na temat formy zajęcia stanowiska w kwestii, o której mowa - dokonanie przez Sąd oceny zgodności z prawem zastosowanej przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej formy rozstrzygnięcia uzależnione jest jednak od ustalenia, iż skarga jest dopuszczalna.

Przedstawione uwagi prowadzą do wniosku, iż za przesłankę wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wydane przez wskazany organ postanowienie musi być uznane wyczerpanie środka wymienionego w art. 34 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Należy wszakże podkreślić, że w pouczeniu zamieszczonym w postanowieniu będącym przedmiotem skargi, nie poinformowano podmiotu skarżącego o konieczności wyczerpania wspomnianego środka. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Skarżący podmiot dysponuje zatem możliwością ponownego zaskarżenia do sądu administracyjnego wzmiankowanego postanowienia Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej. Skorzystanie z niej wymaga jednak zwrócenia się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

W tym stanie rzeczy, Sąd - na mocy art. 27 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.