Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 47995

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 20 grudnia 2000 r.
III SA 2873/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA A. Kwiatkowski.

Sędziowie NSA: K. Nowak, E. Łój (spr.).

Protokolant: R. Powojski.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Główny Policji decyzją z dnia 22 września 1999 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 27 lipca 1999 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną krótką dla Rudolfa S.

Komendant Główny Policji podzielił ustalenia faktyczne oraz argumentację prawną organu I instancji co do tego, że wnioskodawca nie wskazał takich okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby dostateczne podstawy do wydania pozwolenia na broń palną.

Organ odwoławczy w szczególności nie uznał za takie okoliczności faktu, że wnioskodawca zamieszkując na uboczu w domku jednorodzinnym jest nachodzony przez niepowołane osoby.

Rudolf S. wprawdzie zidentyfikował jednego z takich "osobników", ale okazał się nim agent firmy handlowej zajmującej się dystrybucją odkurzaczy.

Tego rodzaju okoliczności zdaniem organu policyjnego nie stanowią przesłanki do przyjęcia, że skarżący jest narażony na stałe i szczególne ryzyko utraty życia lub zdrowia na skutek zamachu.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Rudolf S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Podnosił on, że zamieszkuje w dużej willi na uboczu w niebezpiecznym otoczeniu, a z uwagi na wiek nie jest w stanie podjąć fizycznej ochrony przed atakiem. Na przełomie 1998 i 1999 r. nieznana osoba usiłowała się dostać do jego domu, zaś policja niesłusznie dała wiarę twierdzeniom tej osoby o handlowym celu wizyty.

Skarżący dodał, iż posiada sklep, prowadzi działalność gospodarczą nieraz przenosi towar wraz z gotówką. Zwrócił przy tym uwagę, iż zdarzają się w takich okolicznościach napady, porwania samochodów. Niedawno dokonano włamania do willi sąsiada.

Rudolf S. uważa zatem, że jako obywatel wolnego państwa ma prawo bronić się przed napadem na swoją osobę i ma prawo do ochrony swego mienia.

W piśmie uzupełniającym skargę powiadomił Sąd, iż w dniu 8 grudnia 1999 r. usiłowano dokonać włamania do jego domu, lecz bandyci zostali spłoszeni. Do tego pisma skarżący dołączył notatkę policyjną o prowadzeniu czynności procesowych w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę komendant Policji wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Dostęp osób fizycznych do broni uregulowany został przepisami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.).

Art. 5 ust. 1 tej ustawy stanowi materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wniosku skarżącego. Przepis ten uzależnia wydanie pozwolenia na broń określonego rodzaju od wystąpienia okoliczności uzasadniających jej posiadanie. Ustawa wyłącznie organom Policji powierza obowiązek oceny okoliczności wskazanych we wniosku.

Ani powołany wyżej przepis, ani inne postanowienia ustawy nie wskazują kryteriów, jakimi powinny się kierować organy policyjne w ocenie argumentów osoby ubiegającej się o broń.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaaprobowana została praktyka organów policyjnych w wydawaniu pozwoleń na broń, że za okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie takiego pozwolenia należy uważać realne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy wynikające z rodzaju wykonywanej pracy lub charakteru jego zajęcia, a także innej szczególnej sytuacji wyróżniającej daną osobę z ogółu społeczeństwa.

Chodzi przy tym o stopień zagrożenia oczywiście wyższy od niebezpieczeństwa, na które narażony jest przeciętny obywatel.

Ocena tego zagrożenia musi się wyrażać w obiektywnych realiach danej sprawy, a nie subiektywnych przekonaniach wnioskodawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, iż przede wszystkim stan realnego zagrożenia życia lub zdrowia wnioskodawcy z chwili składania wniosku oraz z chwili wydania decyzji administracyjnej ma decydujące znaczenie dla pozytywnego rozstrzygnięcia żądania.

Sąd bada bowiem lojalność decyzji administracyjnej według stanu faktycznego i stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Toteż przedmiotem oceny Sądu nie mogą być zdarzenia z dnia 8 grudnia 2000 r., o których wspomina autor skargi.

Za przedmiot sporu można zatem uznać jedynie kwestię, czy fakt nachodzenia nieznanego osobnika w okolicznościach wskazanych przez wnioskodawcę stanowi podstawę do przyjęcia, że skarżący wypełnia dyspozycję art. 5 ust. 1 ustawy o broni...

Ten stan zagrożenia skarżącego został oceniony przez organy policyjne w granicach zakreślonych w art. 80 kpa i w tym zakresie nie ma podstaw do postawienia zarzutu dowolnej oceny, a tylko ta kwestia pozwalałaby na przyjęcie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt prowadzenia działalności gospodarczej, czy zamieszkiwanie "na uboczu" nie stanowi przesłanki do podzielenia zarzutów skargi.

Obowiązująca w chwili wydawania decyzji ustawa ma charakter reglamentacyjny, co oznacza, że wydanie pozwolenia na broń palną może nastąpić w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.