Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 47998

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 29 grudnia 2000 r.
III SA 2865/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA A. Podgórska.

Sędziowie NSA: W. Kubiak, A. Kwiatkowski (spr.).

Protokolant: R. Powojski.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 15.04.1999 r. Andrzej P. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie pozwolenia na broń sportową kal. 5,6 mm bocznego zapłonu, którą będzie wykorzystywał do podnoszenia kwalifikacji strzeleckich.

Wyjaśnił, że został przeszkolony w zakresie przepisów ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych oraz zapoznany z wybranymi zagadnieniami Kodeksu karnego i Kodeksu wykroczeń.

Do wniosku załączył zaświadczenie Towarzystwa Strzeleckiego, z którego wynikało, że jest on członkiem sekcji strzeleckiej tego Towarzystwa, uprawia strzelectwo w grupie broni sportowej bocznego zapłonu i uczestniczy w zajęciach programowych tego Towarzystwa podnoszącego swoje umiejętności strzeleckie.

Decyzją z dn. 30.VIII.1999 r. Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dn. 31.I.1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.) odmówił Andrzejowi P. wydania wnioskowanego pozwolenia.

W uzasadnieniu tej decyzji podano, że wykładnia pojęcia "broń sportowa" świadczy o tym, że jest to broń służąca do uprawiania strzelectwa sportowego. Zgodnie z art. 3 § 6 ustawy z dn. 18.01.1996 r. o kulturze fizycznej osoba uprawiająca jakąkolwiek dyscyplinę sportową (amatorsko lub profesjonalnie) i uczestnicząca w zawodach jest zawodnikiem. Jako zawodnik powinna więc posiadać licencję. Wnioskodawca licencji nie przedstawił. Ponadto z art. 4 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni wynika, że osoby używające broni palnej w zawodach sportowych i ćwiczeniach w strzelaniu w dozwolonych przez organy administracji strzelnicach nie muszą posiadać pozwolenia na broń. Mogą one uczestniczyć w zajęciach strzeleckich korzystając z broni klubowej lub ewent. - pod opieką instruktora - z broni innych osób posiadających pozwolenie na broń sportową.

Skoro więc wnioskodawca nie uczestniczy w zawodach, nie trenuje regularnie, a jedynie strzela rekreacyjnie - może w obrębie strzelnicy korzystać z broni innych osób.

Wobec powyższego brak było okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby wydanie wnioskowanego pozwolenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Andrzeja P. podniósł, że jak wynika z treści decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji u podstaw odmowy wydania pozwolenia legło to, że nie przedstawił on licencji uprawniającej go do uprawiania strzelectwa sportowego.

Stwierdził więc, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 18.01.1996 r. o kulturze fizycznej - (Dz. U. Nr 25, poz. 113 ze zm.) - licencja jest dokumentem stanowiącym o zezwoleniu na uprawianie określonej dyscypliny sportu przez zawodników, a więc osób uprawiających amatorsko lub profesjonalnie określoną dziedzinę sportu i uczestniczących we współzawodnictwie sportowym.

Skoro wnioskodawca nie zamierza uzyskać statusu zawodnika, a uprawia strzelectwo sportowe jako formę aktywności fizycznej dla wypoczynku i odnowy sił psychofizycznych (art. 3 ust. 8 Ustawy o kulturze fizycznej) w ramach sekcji strzeleckiej TS "K.", brak było podstaw prawnych do żądania od niego licencji, jako warunku przyznania pozwolenia na broń sportową.

W świetle zarządzenia Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki z dnia 08.01.1997 r. regulującego kwestie związane z przyznawaniem i pozbawianiem licencji na uprawianie określonych dyscyplin sportu, zasady określone w zarządzeniu odnoszą się do osób uprawiających lub zamierzających uprawiać amatorsko lub profesjonalnie określoną dyscyplinę sportu i uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym, prowadzonym przez właściwy polski związek sportowy (§ 1 ust. 1 zarządzenia), a posiadanie licencji stanowi warunek, ale tylko uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, prowadzonym przez właściwy polski związek sportowy (§ 2 zarządzenia). Powołał się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05.05.1999 r. sygn. akt III SA 7982/98 w sprawie sprzecznego z prawem żądania przez organy Policji licencji strzeleckiej PZSS od osób, ubiegających się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni sportowej, nie będących zawodnikami w rozumieniu Ustawy o kulturze fizycznej.

Podniósł, że żądanie dostarczenia przez wnioskodawcę licencji strzeleckiej PZSS jest:

- zmuszaniem strony do udziału we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez PZSS (jeden z warunków prawnych uzyskania licencji),

- zmuszaniem strony do sprzecznego z prawem finansowania organizacji pozarządowej, wskazanej przez organ Policji, co zdaniem strony wyczerpuje znamiona usiłowania popełnienia przestępstwa z art. 231 KK przez Komendanta Wojewódzkiego Policji,

- kwestionowaniem statutowej działalności Towarzystwa Strzeleckiego "K.".

Zauważył też, że Komendant Wojewódzki Policji proponując stronie pożyczanie broni od osób przebywających na strzelnicy, nie wskazał osób, które będą zobowiązane do pożyczania broni wnioskodawcy.

Wnioskodawca nie został poinformowany, na podstawie jakiego materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji wysnuł wniosek, iż strona nie trenuje regularnie, nie uczestniczy w imprezach sportowo-rekreacyjnych, organizowanych przez Towarzystwo Strzeleckie "K.".

Jako pełnomocnik wnioskodawcy, a zarazem zawodowy instruktor strzelectwa sportowego oraz Prezes TS "K." stwierdził, że wnioskodawca posiada odpowiednie kwalifikacje wymagane przy uprawianiu strzelectwa sportowego, został zapoznany z przepisami bezpieczeństwa obowiązującymi w strzelectwie sportowym, co potwierdziło zaświadczenie wystawione przez Towarzystwo Strzeleckie "K." oraz uczestniczący w zajęciach programowych Towarzystwa.

Powyższe zaświadczenie wydano w oparciu o Statut Towarzystwa, który został uznany przez Sąd Rejestrowy za zgodny z przepisami prawa.

Komendant Wojewódzki Policji odmawiając wydania pozwolenia na posiadanie broni sportowej przyjął - ustalone przez siebie - zupełne dowolne kryteria, decydujące o wydaniu pozwolenia na posiadanie broni określonego rodzaju.

Praktyka przyjęta przez KWP jest sprzeczna z przepisami ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, która nie zawiera upoważnienia do określania szczegółowych kryteriów przyznawania pozwoleń na broń przez organy Policji.

Wyraźne i nie budzące wątpliwości brzmienie art. 5 ust. 1 ustawy nakazuje bowiem uwzględniać wszelkie okoliczności faktyczne przemawiające za przyznaniem stronie pozwolenia na broń, niezależnie od tego, czy mieszczą się one, czy też nie w "kryteriach" przyjętych przez organy Policji, a z kolei art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego eksponuje potrzebę załatwiania spraw z uwzględnieniem słusznego interesu strony, aż do granic kolizji z interesem społecznym.

Podobne stanowisko przyjął NSA w wyroku z dnia 05.05.1999 r. sygn. akt III SA 7981/98.

Komendant Wojewódzki Policji - przed podjęciem decyzji odmownej nie dokonał prawidłowej oceny przedmiotowego wniosku. Nie wyjaśnił też, na podstawie czego przyjął, że wnioskodawca należy do Klubu, który dysponuje bronią sportową.

Naruszył więc zasady określone w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a ponadto dopuścił się obrazy art. 5 ust. 1 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych.

Decyzją z dn. 11.X.1999 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji uznając, że została ona wydana zgodnie z przepisami prawa.

Organ I instancji słusznie bowiem orzekł, że przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności nie dają podstaw do pozytywnego załatwienia jego wniosku.

Wnioskodawca został wezwany do przedstawienia licencji jako dokumentu potwierdzającego istnienie okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o broni...

Wskazany przepis uzależnia wydanie pozwolenia na dany rodzaj broni od istnienia po stronie zainteresowanego okoliczności faktycznych uzasadniających wydanie pozwolenia, których ocena leży w gestii ustawowych uprawnień organów Policji.

Organy te w każdym czasie - a zwłaszcza w postępowaniu dot. wydania pozwolenia na broń mają prawo i obowiązek ustalać stan faktyczny w danej sprawie, co uczyniono w niniejszym postępowaniu.

Komendant Główny podkreślił, iż strzelectwo jest specyficzną odmianą sportu, a zważywszy na sprzęt, jakiego używa się do jego uprawiania, dostęp do broni musi być pod specjalną kontrolą, zarówno ze strony organów wydających pozwolenie na broń, jak też organizacji uprawnionych do realizacji tej dyscypliny sportu. Dlatego organy Policji przyjęły zasadę, iż pozwolenie na broń sportową może uzyskać osoba, która wykaże się stosownymi dokumentami, potwierdzającymi czynne uprawianie strzelectwa sportowego w klubie sportowym lub innym stowarzyszeniu do tego uprawnionym.

Zdaniem organów Policji okolicznością taką jest rzeczywisty fakt uprawiania strzelectwa sportowego, czyli systematyczne treningi, a przede wszystkim udział we współzawodnictwie sportowym, co będzie stanowić wypełnienie przesłanki, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o broni (...).

Skarżący stwierdził w odwołaniu, że nie ma obowiązku spełnić żądania organu I instancji, m.in. przedstawić licencji, bowiem "nie zamierza uzyskać statusu zawodnika, a strzelectwo sportowe uprawia jako formę aktywności fizycznej dla wypoczynku i odnowy sił psychofizycznych". Oceniając prezentowane przez stronę stanowisko, organ odwoławczy podzielił pogląd Komendanta Wojewódzkiego Policji, iż tę formę aktywności można w pełni realizować korzystając z broni klubowej, będącej w dyspozycji klubu (stowarzyszenia) bądź broni innych osób, co dopuszczają przepisy ustawy o broni (...).

Oceniając całokształt zebranych materiałów w prowadzonym postępowaniu dowodowym organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji, który uznał, że forma uprawiania strzelectwa wskazana przez stronę (wypoczynek odnowa sił psychofizycznych) nie przekonuje o istnieniu okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o broni (...), a zatem nie wymaga posiadania indywidualnego pozwolenia na broń.

W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji Andrzej P. przedstawił obszerną wykładnię zasad postępowania dowodowego i wyjaśniającego, wynikających z art. 7, 77 § 1, art. 10 § 1 w zw. z art. 107 § 3 Kpa zarzucając, że w postępowaniu w tej sprawie zasady te zostały naruszone w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik, a ponadto organy obu instancji dopuściły się obrazy art. 5 ust. 1 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych.

Ponownie zarzucił bezzasadność żądania od niego przez organ I instancji licencji strzeleckiej z argumentacją prawną i faktyczną, na którą powołał się w odwołaniu. Stwierdzając, iż będąc członkiem TS "K." nie jest zawodnikiem w rozumieniu powołanych przepisów o kulturze fizycznej, ani też nie ma ambicji zostania nim w przyszłości.

Nie uczestniczy i nie ma zamiaru uczestniczyć we współzawodnictwie sportowym organizowanym w ramach Polskiego Związku Strzeleckiego. W obowiązującym prawie polskim brak jest podstaw do zobowiązywania członków Towarzystwa do posiadania licencji strzeleckiej PZSS.

Również w obowiązującej ustawie o broni... z 31.01.1961 r. brak jest formalnego warunku posiadania, przez osoby ubiegające się lub posiadające pozwolenie na posiadanie broni sportowej licencji strzeleckich, jeśli wniosek dotyczy wydania zezwolenia na broń sportową.

Tak więc, w przedmiotowej sprawie podstawą wydania określonej decyzji jest używanie broni do najszerzej rozumianych celów sportowych, a okoliczności sprawy uzasadniają zarówno stwierdzenie, iż strona używa broni do tych celów, jak i umożliwienie jej realizacji potrzeb indywidualnych.

Mówiąc w tym przypadku o "celach sportowych" należy mieć na myśli nie tylko cele sportowe w sensie stricto (tj. opisane w rozdz. 4 ustawy o kulturze fizycznej), lecz i cele sportowe sensu largo (tj. rekreację ruchową opisaną w rozdz. 7 tejże ustawy).

Ocena, czy podane przez wnioskodawcę okoliczności faktyczne, uzasadniają czy też nie wydanie pozwolenia na posiadanie broni sportowej nastąpić powinna jedynie w oparciu o art. 5 ust. 1 ustawy o broni.

Organ Policji żądając posiadania licencji strzeleckiej zmusza wnioskodawcę do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, odmawiając uznania za wiarygodny dokumentu wystawionego przez macierzysty klub sportowy, bez przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu wystawionego przez TS "K.".

Odmawiając wydania pozwolenia na posiadanie broni sportowej organ I instancji powołał się na przyjęte przez siebie "kryteria" decydujące o wydaniu pozwolenia na posiadanie broni określonego rodzaju, uznane przez KGP w postępowaniu odwoławczym za zgodne z prawem.

Praktyka taka kłóci się z przepisami ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, która nie zawiera upoważnienia do określenia kryteriów przyznawania pozwoleń na broń przez organy Policji.

Wyraźne nie budzące wątpliwości brzmienie art. 5 ust. 1 ustawy nakazuje bowiem uwzględniać wszelkie okoliczności faktyczne przemawiające za przyznaniem pozwolenia na broń, niezależnie od tego, czy mieszczą się one, czy też nie w "kryteriach" przyjętych przez organy Policji, a z kolei przepis art. 7 kpa eksponuje potrzebę załatwienia spraw z uwzględnieniem słusznego interesu strony, aż do granic kolizji z interesem społecznym.

Dowodem na to, że organ I nie przeprowadził m.in. dogłębnej analizy wniosku jest stwierdzenie nt. możliwości korzystania przez wnioskodawcę z broni pozostającej na wyposażeniu TS K.

W aktach sprawy brak jest danych na temat posiadania broni przez TS K., tak więc Komendant Wojewódzki Policji świadomie wprowadził w błąd wnioskodawcę, jak i organ II instancji, który rozpatrywał odwołanie.

Organ II instancji powołał się - podobnie jak organ I instancji - na przyjętą przez siebie "zasadę", iż pozwolenie na broń sportową może otrzymać osoba, która wykaże się dokumentem potwierdzającym czynne uprawianie strzelectwa sportowego w klubie sportowym lub innym stowarzyszeniu do tego uprawnionym.

Za czynne uprawiania strzelectwa uznał uczestnictwo we współzawodnictwie sportowym oraz systematyczne treningi strzeleckie potwierdzone licencją strzelecką PZSS, gdyż nie uznał za wiarygodne dokumentów wystawionych przez TS "K.".

Brak licencji stanowił jedyną przesłankę odmowy wydania przedmiotowego pozwolenia.

Podobnie jak organ I instancji zaproponował wnioskodawcy korzystanie z broni klubowej lub pożyczanie broni od innych osób.

Całkowicie niezrozumiale powołał się na nieokreślone bliżej orzecznictwo NSA, informując, że przepisy prawa nie mogą działać wstecz.

Brak w powyższym stwierdzeniu jakiejkolwiek spójności z prowadzonym postępowaniem.

Reasumując w skardze stwierdzono, że decyzja organu I instancji oraz II instancji zostały wydane z naruszeniem zasad określonych w art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a nadto z obrazą art. 5 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, co uzasadnia uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Powołując się na treść art. 5 ust. 1 ustawy o broni stwierdził, że przepis ten uprawnia właściwy organ Policji do swobodnej oceny okoliczności jakimi zainteresowana osoba uzasadnia wydanie jej pozwolenia na broń i uprawnienia takie wynikają również z art. 80 Kpa. Jednakże ciężar udowodnienia rzeczywistej potrzeby posiadania broni spoczywa na osobie zainteresowanej. W odpowiedzi na skargę stwierdzono, iż pomijając nieuprawnione zastosowanie w tej sprawie kryterium posiadania licencji strzeleckiej w ocenie organu odwoławczego skarżący nie dowiódł oczywistej potrzeby indywidualnego zaopatrzenia się w broń sportową. Argumentacja strony w tym względzie nie była przekonywająca.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należy zgodzić się ze skarżącym, że fakt wezwania go do przedstawienia licencji zawodniczej w sporcie strzeleckim oraz licencji PZSS dla TS "K." do udziału we współzawodnictwie sportowym mógł świadczyć o tym, że organy Policji wydają pozwolenia na broń sportową jedynie osobom posiadającym licencję zawodnika uprawiającego sport strzelecki w ramach stowarzyszeń należących do Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego.

Podkreślenia wymaga, iż kontroli sądowo-administracyjnej podlegają ostateczne decyzje organów administracji publicznej.

Istotnym jest zatem nie zakres przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego, lecz przyjęty przez organ odwoławczy stan faktyczny będący podstawą do stosowania przepisów prawa materialnego, czyli w rozpatrywanej sprawie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o broni.

Rozpatrywana skarga w zasadzie nie zawiera zarzutów dotyczących naruszenia prawa, a sprowadza się głównie do kwestionowania słuszności zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, organy Policji wydają pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na określony rodzaj broni, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia.

Ustawa nie wymienia kryteriów, którymi organy Policji winny się kierować przy załatwianiu sprawy.

Oznacza to, że organ właściwy w sprawie, samodzielnie, w granicach swobodnej oceny ustala, czy w konkretnym wypadku zachodzą takie okoliczności, że konieczne jest wydanie pozwolenia na broń. Te uwagi dotyczą także broni sportowej, albowiem w zakresie wydania pozwoleń na ten rodzaj broni ustawa nie zawiera dodatkowych postanowień.

Takich postanowień nie zawiera także ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 25, poz. 113 z późn. zm.).

Jedynie w rozdziale 10 dotyczącym zasad bezpieczeństwa w dziedzinie kultury fizycznej ustawodawca w art. 53 ust. 1 zwraca uwagę, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga odpowiednich kwalifikacji oraz przestrzegania szczegółowych zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych dyscyplinach sportu.

Przepis art. 53 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej nie może stanowić materialnoprawnej podstawy do rozpatrywania wniosku o wydanie pozwolenia na broń sportową, albowiem odnosi się jedynie do kwestii zachowania szeroko rozumianego bezpieczeństwa przy korzystaniu z broni sportowej.

Stwierdzić zatem należy, iż przepisy ustawy o kulturze fizycznej mogą mieć jedynie pomocnicze znaczenie dla oceny okoliczności faktycznych, na które powołuje się wnioskodawca w podaniu o wydanie pozwolenia na broń sportową.

Oznacza to, iż pozwolenie na broń sportową może uzyskać osoba posiadająca status zawodnika profesjonalnego lub amatora, a także osoba uprawiająca sport o charakterze strzeleckim przy realizowaniu celów kultury fizycznej i poprzez wychowanie fizyczne, rekreację ruchową i rehabilitację ruchową. Stwierdzić jednak należy, iż pozwolenie na posiadanie broni sportowej może uzyskać także osoba, co do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o kulturze fizycznej.

W rozpatrywanej sprawie Komendant Główny Policji przyjął, że skarżący nie wykazał, iż konieczne jest wydanie dla niego pozwolenia na broń sportową. Organ ten nie uznał, że wnioskodawca spełnia wymagania ustawy o broni tylko dlatego, iż jest członkiem stowarzyszenia strzeleckiego, a broń sportowa jest mu niezbędna dla zaspokojenia potrzeb rekreacji ruchowej jako formy aktywności fizycznej podejmowanej dla wypoczynku i odnowy sił psychofizycznych.

Stanowiska Komendanta Głównego Policji nie da się podważyć twierdzeniem skargi o wybiórczym stosowaniu przepisów prawa, w stosunku do poszczególnych obywateli, jeśli mieć na uwadze reglamentacyjny charakter ustawy także w odniesieniu do pozwoleń na broń sportową.

Zważyć bowiem należy, że w dziedzinie strzelectwa sportowego wyróżnia się strzelectwo kulowe, strzelectwo śrutowe oraz strzelectwo z broni pneumatycznej. Broń sportowa określonego rodzaju również nadaje się do rażenia człowieka.

Zasadnie zatem Komendant Główny Policji zwraca uwagę, że organy policyjne także w kwestii wydawania pozwoleń na broń sportową winny uwzględniać rzeczywiste potrzeby członków klubów i stowarzyszeń strzeleckich, a nie tych, którzy jedynie z racji członkostwa w organizacji zajmującej się strzelectwem upatrują prawa do posiadania broni sportowej.

Wśród osób wykazujących rzeczywiste potrzeby posiadania broni sportowej można wymienić przykładowo instruktora sportu strzeleckiego w klubie sportowym lub stowarzyszeniu strzeleckim, a także osobę, która wykaże ponadprzeciętną potrzebę posiadania broni sportowej.

Jeśli więc skarżącego Komendant Główny Policji zaliczył do kategorii osób zamierzających uprawiać rekreację ruchową z użyciem osobistej broni sportowej, to nie można postawić zarzutu naruszenia prawa przez wadliwą interpretację przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o broni.

Ani w skardze, ani w odwołaniu nie wskazano na konkretne zdarzenia lub okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do weryfikacji negatywnego stanowiska organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy, a następnie stanowić podstawę do wykazania podczas kontroli sądowej, iż wywody Komendanta Głównego Policji nie zostały oparte na zebranym materiale lub stanowią wyraz dowolności oceny w decyzji administracyjnej.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż stosownie do art. 1 i 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) zakres sądowej kontroli decyzji administracyjnych obejmuje wyłącznie badanie ich zgodności z prawem.

Nie zatem obfitość skargi ani osobiste zaangażowanie pełnomocnika strony przed organem administracyjnym decydują o zasadności rozstrzygnięcia administracyjnego, lecz okoliczności uzasadniające posiadanie broni sportowej muszą przeważyć w sądowej ocenie zgodności z prawem decyzji wydanej w sprawie indywidualnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.