Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 148945

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 12 września 2003 r.
III SA 2677/01

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA J. Rudowski (spr.).

Sędziowie NSA: B. Lubiński, M. Niezgódka-Medek.

Protokolant: T. Iwaćkowska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 września 2003 r. sprawy ze skargi Jarosława S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 21 sierpnia 2001 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną

1)

uchyla zaskarżoną decyzję,

2)

zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 21 sierpnia 2001 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia 18 czerwca 2001 r. cofającą Jarosławowi S. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż Jarosław S. pozwolenie na broń otrzymał w 1998 r. w związku z wykonywaniem zadań w ramach zawartej umowy o pracę z koncesjonowaną firmą ochrony osób i mienia. Powołując się na treść przepisu art. 40 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740 ze zm.) wyjaśniono, że pracownicy ochrony podczas wykonywania zadań służbowych mogą posługiwać się wyłącznie przydzieloną bronią na świadectwo. Oznacza to, iż przy wykonywaniu tych zadań pracownicy nie mogą posługiwać się bronią, na którą uzyskali indywidualne pozwolenie. W tej sytuacji w ocenie organów Policji odpadły przyczyny, dla których Jarosław S. uzyskał pozwolenie na broń, co w świetle przepisu art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji skutkowało cofnięciem udzielonego pozwolenia.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Jarosława S., domagającego się uchylenia tej decyzji, zarzucono, iż została wydana z naruszeniem przepisu art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Broń palną, na której posiadanie pozwolenie uzyskał w 1998 r., wykorzystuje do ochrony osobistej, a nie jak błędnie przyjęły organy Policji obu instancji do wykonywania zadań w ramach umowy zawartej z koncesjonowaną firmą ochrony osób i mienia. Nie odpadły zatem przesłanki, w oparciu o które pozwolenie na broń zostało wydane. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem decyzji wydanych przez organy administracji (w rozpoznawanej sprawie przez organy Policji).

Stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) upoważnia organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania. Tymi okolicznościami faktycznymi w rozpoznawanej sprawie było zatrudnienie skarżącego w Agencji Ochrony Mienia przy ochronie osób, mienia i obiektów oraz konwojowaniu. Przyjmując błędną wykładnię powołanego przepisu art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji organy obu instancji nie poczyniły ustaleń, z których wynikało, iż przyjęte jako podstawa wydania pozwolenia okoliczności faktyczne uległy zmianie. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby poczyniono ustalenia, z których wynikało, że skarżący nie jest aktualnie pracownikiem Agencji Ochrony Mienia. Nieprzeprowadzenie postępowania w tym zakresie stanowi naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa.

Zwrócić również należy uwagę, iż w decyzji z dnia 18 czerwca 1998 r. zezwalającej skarżącemu na posiadanie broni nie wskazano okoliczności faktycznych, które uzasadniały jego wydanie. Pozwolenie to wydane zostało na wniosek skarżącego i z uwzględnieniem wskazanych w nim okoliczności faktycznych.

Natomiast podstawy do wydania decyzji w oparciu o powołany przepis art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji nie mógł stanowić, jak błędnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, zmieniony stan prawny. Zgodnie bowiem z art. 52 ustawy o broni i amunicji zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę " pozwolenia na broń " wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. W tych warunkach jedynie ustanie okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę wydania pozwolenia, mogłoby spowodować jego cofnięcie. Nadmienić należy, że iż art. 40 ustawy o ochronie osób i mienia nie wynika, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, obowiązek wykorzystywania broni przydzielonej na świadectwo. Z przepisu tego wynika natomiast, że pracownik ochrony nosi, z zastrzeżeniem art. 41 ustawy, przydzieloną broń, gdy występuje w umundurowaniu lub ubiorze używanym przez specjalistyczną formację ochronną. A contrario z przepisu tego nie można wyprowadzić wniosku, że pracownik wykonuje swoje zadania przy pomocy broni przydzielonej na świadectwo.

W tych warunkach, wobec niezaistnienia przesłanek z art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, należało orzec jak w sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.