III SA 198/96 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 30280

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie z dnia 25 czerwca 1997 r. III SA 198/96

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA L. Gmytrasiewicz.

Sędziowie NSA: W. Kubiak, A. Kwiatkowski (spr.).

Protokolant: E. Domagalska.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jest rzeczą oczywistą, że po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorstwa państwowego sytuacja prawna syndyka masy upadłości nie jest tożsama z sytuacją dyrektora przedsiębiorstwa, jednak nie można przyjąć, że ogłoszenie upadłości eliminuje podmiotowość prawno-podatkową upadłego i zwalnia go od obowiązków przewidzianych w ustawach podatkowych. Musiałoby to wynikać z przepisów tych ustaw lub z przepisów prawa upadłościowego. Taka sytuacja prawna nie jest jednak we wspomnianych aktach prawnych przewidziana. W art. 204 § 1 pkt 1 Prawa upadłościowego (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512) bieżące podatki i inne należności publicznie zostały uznane za podlegające zaspokojeniu i to w pierwszej kolejności.

Z ustaleń dokonanych przez organy podatkowe wynikało, że Przedsiębiorstwo Budowlane w upadłości w I kwartale 1994 r. kontynuowało prace przy robotach budowlano-montażowych, wykonywane przez zatrudnionych przez siebie pracowników i tych tylko pracowników dotyczyły wynagrodzenia przyjęte do podstawy opodatkowania podatkiem od wzrostu wynagrodzeń za ten okres. Jak trafnie podniosła Izba Skarbowa fakt, że syndyk obejmując majątek upadłego podmiotu i zarządzając nim działa za ten podmiot nie powoduje zmiany osoby podatnika. Podatnikiem podatku od wzrostu wynagrodzeń za okres I kwartału 1994 r. nadal pozostawało upadłe Przedsiębiorstwo, które na podstawie art. 3 ustawy z dn. 29.XII.1993 r. (Dz. U. Nr 134, poz. 648) obowiązane było do obliczania i wypłaty podatku na zasadach określonych w ustawie z 22.XII.1990 r., niezależnie od tego, że składanie deklaracji podatkowych i obliczanie podatku należało do czynności syndyka sprawującego zarząd majątkiem upadłego. Nie można też zakwestionować słuszności stanowiska organów podatkowych, że wypłacone pracownikom Przedsiębiorstwa w I kwartale 1994 r. ekwiwalenty za urlopy stanowiły wydatki pieniężne, określone w art. 2 ust. 1 ustawy z dn. 22.XII.1990 r.

Wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do zarzutów naruszenia art. 3 ust. 5 i art. 6 ust. 1 ustawy z dn. 22.XII.1990 r. (które to zarzuty powtórzono w skardze) należy uznać za zasadne. Po pierwsze rozliczenie podatku od wzrostu wynagrodzeń w roku 1994 mogło dotyczyć tylko okresu I kwartału tego roku, po wtóre zaś art. 6 ustawy dotyczył podatników, którzy rozpoczęli działalność w roku podatkowym, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

Mając powyższe na uwadze skargę należało uznać za nieuzasadnioną i w związku z tym na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dn. 11.V.1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368) orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.