Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 28981

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 20 grudnia 1996 r.
III SA 1159/95

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA A. Bącal.

Sędziowie NSA: A. Kwiatkowski, K. Nowak (spr.).

Protokolant: E. Lipińska.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga jest niezasadna, mimo iż skarżący prawidłowo wskazał, że w wypadku nabycia w drodze spadku lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość za podstawę opodatkowania przyjmuje się wartość odpowiadającą cenie sprzedaży lokali przez Państwo z uwzględnieniem odpisów na zużycie, a w odniesieniu do prawa użytkowania wieczystego w wysokości odpowiadającej cenie gruntów ustalonej na podstawie odrębnych przepisów o gospodarce gruntami pomniejszonej o sumę opłat rocznych za wieczyste użytkowanie.

Tak bowiem stanowiły:

- art. 8 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. Nr 45, poz. 207) - w brzmieniu z daty powstania obowiązku podatkowego i

- § 1 ust. 1 pkt 2, obowiązującego w tym czasie, rozporządzenia Ministra Finansów z 31 marca 1987 r. w sprawie zasad ustalenia wartości niektórych rzeczy i praw majątkowych, stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn (Dz. U. Nr 12, poz. 75) - prawidłowo zastosowane przez organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie.

Jeśli wartość lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość ma odpowiadać cenie sprzedaży lokalu przez państwo to znaczy, że ma odpowiadać cenie lokalu stanowiącego własność Państwa, a nie że nabyty w drodze spadku lokal stanowił własność Państwa. Organy podatkowe niczego podobnego skarżącemu nie sugerowały. Gdyby lokal Nr 4 w budynku przy ul. Szymanowskiego nie stanowił własności C. nie wszedłby w skład spadku po niej. Z kolei skoro nie można sprzedać skutecznie "cudzego" lokalu to Państwo nie może zajmować się ustaleniem cen lokali nie stanowiących jego własności, na które to ceny nie ma żadnego wpływu.

Wskazany przepis art. 8 ust. 6 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn oznacza, że ustalając - dla celów podatkowych - wartość masy spadkowej, w skład której wchodzi lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość organy podatkowe mają obowiązek stosować zasady jakie stosowane są przy ustalaniu wartości lokali stanowiących własność i sprzedawanych przez Państwo.

Podobnie z nabytym w spadku prawem użytkowania wieczystego gruntu. W rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy powstał w 1994 r. - w chwili uprawomocnienia się postanowienia Sądu o nabyciu spadku (art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn). Ustalenie ceny sprzedaży lokali przez Państwo odbywało się w tym czasie na zasadach prawidłowo wskazanego przez Izbę Skarbową, art. 38 ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (j.t. Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.), stanowiącej równocześnie odrębne przepisy do których odsyłało rozporządzenie Ministra Finansów z 31 marca 1987 r. Wskazany przepis art. 38 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. w żadnym razie nie daje podstaw do uznania za słuszną sugestii wynikającej z pisma skarżącego z 24.10.1994 r., skierowanego do Izby Skarbowej, że ustaloną cenę sprzedaży lokalu należy pomniejszyć o koszt jego odtworzenia i - mimo, że cena taka jest w każdym wypadku ustalona przez biegłego z uwzględnieniem stopnia zużycia - o amortyzację wynikającą z "wieku" budynku, w którym lokal się znajduje.

Wykorzystana przez organy podatkowe dla ustalenia podstawy opodatkowania, opinia biegłych uwzględnia wszystkie elementy jakie powinny być wzięte pod uwagę zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości zarówno w odniesieniu do lokalu jak i prawa użytkowania wieczystego gruntu.

Określenie wysokości podatku zgodne jest ze stanem prawnym obowiązującym w dniu orzekania przez Izbę Skarbową.

Przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn ani inne przepisy prawa podatkowego nie dają podstaw do obniżania wartości podstawy opodatkowania o wydatki jakie w przyszłości na majątek nabyty w drodze spadku poniesie we własnym imieniu i na własny rachunek jego nowy właściciel (rozbiórka budynku na działce przy ul. Skolimowskiej).

Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 207 § 5 kpa, w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368), orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.