III Rw 2013/31 - Orzeczenie Sądu Najwyższego - OpenLEX

III Rw 2013/31 - Orzeczenie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1632345

Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 12 listopada 1931 r. III Rw 2013/31

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia J. Hroboni.

Sędziowie: Dr. Fr. Wajda, K. Dobrucki (referent).

Sentencja

W sprawie Gminy miasta B. przeciw Ludwikowi Z. o 6.268 zł 50 gr. Sąd Najwyższy wskutek rewizji pozwanego na posiedzeniu niejawnem postanowił:

rewizji nie uwzględnić.

Uzasadnienie faktyczne

Ocena prawna zaskarżonego wyroku jest trafna.

Frank złoty, który wprowadziła ustawa z dnia 6 grudnia 1923 r. (Dz. U. z 1923 r. Nr 127, poz. 1044), jako stałą jednostkę do obliczenia danin, niektórych innych dochodów publicznych oraz kredytów, udzielonych przez instytucje państwowe i samorządowe, nie jest jakąś obcą walutą, jak np. dolar, frank francuski, frank szwajcarski i t.p., lecz jest abstrakcyjną jednostką obliczeniową, której sposób obliczenia podaje art. 2 powołanej ustawy. Dlatego postanowienie kontraktu dzierżawy z dnia 28 marca 1924 r., zatwierdzonego przez Tymczasowy Zarząd Powiatu autonomicznego w Białej dnia 23 kwietnia 1924 r., że czynsz dzierżawny wynosi 168 franków złotych miesięcznie, płatnych w walucie polskiej po kursie dziennym, nie sprzeciwia się artykułowi 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1921 r. (Dz. U. z 1921 r. Nr 103, poz. 741), że umowy obustronnie obowiązujące między obywatelami polskimi na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej mogą być zawierane jedynie w walucie polskiej, jak nie sprzeciwiałoby się temu artykułowi ustawy, gdyby czynsz dzierżawny umówiony był n.p. w walucie polskiej w wysokości, równej pewnej ilości żyta według dziennego kursu giełdowego. Ustawa z dnia 17 grudnia 1921 r. o środkach naprawy państwowej gospodarki skarbowej miała w art. 6 na celu jedynie zapobieżenie zawieraniu w Polsce przez obywateli polskich umów w obcych walutach dla ochrony waluty krajowej, a frank złoty nie jest obcą walutą.

Zauważyć wreszcie należy, że kontrakt dzierżawny zawarty został na okres 6-cioletni od dnia 1 maja 1924 począwszy, a więc na okres czasu, przypadający już po uchyleniu ustawy z dnia 17 grudnia 1921 r. (§ 14 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 kwietnia 1924 r. Dz. U. z 1924 r. Nr 34, poz. 351).

Słusznie zatem nie uwzględniły Sądy obu niższych instancyj podniesionego przez pozwanego zarzutu nieważności umówienia czynszu dzierżawnego w walucie polskiej, płacić się mającego według kursu franka złotego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.