Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619268

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 8 maja 2013 r.
III PK 93/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Krzysztof Staryk.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Stanisława T. przeciwko "A." Spółce Akcyjnej w S. o odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 maja 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 25 maja 2012 r., (...),

1.

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2.

nie obciąża powoda kosztami pełnomocnika pozwanego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 25 maja 2012 r., (...), Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. - w sprawie z powództwa Stanisława T. przeciwko "A." S.A. w S. o odszkodowanie - oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w S. z dnia 30 grudnia 2011 r., (...), oddalającego powództwo Stanisława T. o odszkodowanie.

Wyrok Sądu Okręgowego (w całości) powód zaskarżył skargą kasacyjną. Skargę oparto na pierwszej podstawie kasacyjnej określonej w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. i zarzucono błędną wykładnię przepisu art. 442 § 1 k.c.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. W ocenie skarżącego: "istnieje potrzeba wykładni art. 442 § 1 k.c., w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2011 r. K. 35/2008 (OTK ZU 2011/2A poz. 11) uznającego, że dekret z dnia 12 grudnia 1981 r. o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego (Dz. U. z 1981 r. Nr 29, poz. 156) jest niezgodny z art. 7 Konstytucji RP, w związku z art. 31 ust. 1 Konstytucji PRL oraz z art. 15 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych dla ustalenia początkowej daty biegu terminów przedawnienia do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych przez osoby pokrzywdzone wprowadzeniem 13 grudnia 1981 r. stanu wojennego."

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna - pozwana "A." S.A. wniosła o:

1.

wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o:

2.

oddalenie skargi kasacyjnej; oraz o:

3.

zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w przepisie art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego powód - opierając wniosek o przyjęcie jego skargi do rozpoznania na przyczynie przyjęcia skargi określonej w przepisie art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. - powinien określić, które przepisy wymagają wykładni, ale także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r. III CKN 570/2001 OSNC 2002/12 poz. 151). Konieczne jest opisanie tych wątpliwości, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 listopada 2003 r. II UK 184/2003, z dnia 22 czerwca 2004 r. III UK 103/2004, czy też z dnia 13 grudnia 2007 r. I PK 233/2007 OSNP 2009/3-4 poz. 43). Jeżeli zaś skarżący powołuje się na rozbieżności w orzecznictwie sądowym, to zobowiązany jest przytoczyć te rozbieżne orzeczenia Sądów, przy czym musi wykazać, że występująca w nich rozbieżność ma swoje źródło w różnej wykładni przepisu, albo wykazać, że wykładnia dokonana przez Sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu Najwyższego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2008 r. II CSK 21/2008 LexPolonica nr 8190719). Ponadto, ze względu na publiczne cele jakie ma do spełnienia rozpoznanie przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej, skarżący powinien także wykazać celowość dokonania wykładni przepisu przez Sąd Najwyższy ze względu na potrzeby praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2012 r. III SK 15/2012 LexPolonica nr 4449873 oraz z dnia 19 października 2012 r. III SK 13/2012 LexPolonica nr 4449871).

Autor rozpatrywanej skargi kasacyjnej nie powołał się tymczasem na orzeczenia, które mogłyby świadczyć o rozbieżnościach w interpretacji przytoczonego przez niego przepisu prawa, ani nie wyjaśnił, na czym polegają poważne wątpliwości związane z ich wykładnią. Zamiast tego powołał się tylko ogólnikowo na potrzebę "wykładni art. 442 § 1 k.p.c., w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego" z dnia 16 marca 2011 r. K. 35/2008 (OTK ZU 2011/2A poz. 11, Dz. U. z 2011 r. Nr 64, poz. 342). Razi w takim ujęciu uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jego ogólnikowość; brak odpowiedniej jurydycznej argumentacji - uwzględniającej podstawy zaskarżonego rozpatrywaną skargą kasacyjną wyroku Sądu drugiej instancji - w kontekście wykazania istnienia potrzeby wykładni art. 442 § 1 k.p.c. Trzeba podkreślić, że rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie potrzeby wykładni przepisów prawa. Przedstawienie takiej argumentacji w uzasadnieniu podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, a nie uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie są przekonujące, ani jurydycznie uzasadnione, sugestie zawarte w skardze kasacyjnej, że dopiero po ogłoszeniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2011 r. powstała możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od zakładu pracy, zwłaszcza, że swoje roszczenie powód wywodził z obowiązującego dużo wcześniej art. 442 § 1 k.c.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c., nie obciążając skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego (art. 102 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.