Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619294

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 2 lipca 2013 r.
III PK 6/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Kazimierz Jaśkowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Orlany P. przeciwko Firmie PHU "G.W. K." w M. o ustalenie i sprostowanie protokołu powypadkowego nr 1/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r., na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lipca 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 25 kwietnia 2012 r. (...), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Powódka Orlana P. w sprawie przeciwko Firmie PHU "G.W. K." w M. o ustalenie i sprostowanie protokołu powypadkowego nr 1/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 25 kwietnia 2012 r., (...). Zaskarżonym wyrokiem, na skutek apelacji obu stron, zmieniono wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 12 kwietnia 2011 r., (...), w ten sposób, że sprostowano protokół nr 1/2008 ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy z dnia 23 kwietnia 2008 r. w ten sposób, że ustalono, iż w dniu 19 lutego 2008 r. powódka podczas wykonywania pracy u pozwanej doznała przepukliny jądra miażdżystego z zachowaniem ciągłości fragmentów pierścienia włóknistego, co było wypadkiem przy pracy w pozostałym zakresie apelację powódki oddalono, oddalono apelację strony pozwanej i orzeczono o kosztach.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie: art. 229 § 4 k.p., art. 2373 § 2 zdanie 1 k.p. oraz art. 227 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca wskazała, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne:

1.

czy uzyskane przez ucznia w ramach jago przygotowania zawodowego zaświadczenie o braku przeciwwskazań do zatrudnienia na stanowisku uczeń-cukiernik pozostaje aktualne po zakończeniu przez ucznia nauki zawodu i zatrudnienia z tego tytułu jako pracownika młodocianego, a następnie zatrudnienia na stanowisku pomocnik cukiernika na umowę o pracę jako pracownika;

2.

czy odbyte przez ucznia w ramach jego przygotowania zawodowego szkolenie okresowe bhp dla pracowników młodocianych zatrudnionych na stanowiskach robotniczych oraz szkolenie wstępne w dziedzinie bhp potwierdzające ukończenie instruktażu ogólnego i stanowiskowego na stanowisku cukiernik pozostaje aktualne po ukończeniu przez ucznia nauki zawodu i zatrudnienia z tego tytułu jako pracownika młodocianego, a następnie zatrudnienia na stanowisku pomocnik cukiernika na umowę jako pracownika. Nadto powódka podniosła, że skarga jest oczywiście zasadna w zakresie naruszenia przepisów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1)

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3)

zachodzi nieważność postępowania lub

4)

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jednocześnie, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na przesłankach występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego a nadto oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.).

W związku z tym należy wskazać, że zagadnienie prawne, uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:

1)

być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń,

2)

być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu,

3)

pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą tak, aby udzielenie odpowiedzi na postawione pytanie ułatwiło sądowi odwoławczemu podjęcie decyzji jurysdykcyjnej co do istoty sprawy,

4)

dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście poważne wątpliwości, ze względu na użycie przez ustawodawcę przymiotnika kwalifikującego "istotne."

W sprawie nie występuje więc istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jeżeli ocena sformułowanego przez skarżącego problemu jest jednoznaczna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2007 r. I PK 220/2007 LexPolonica nr 8717907). Ponadto, nie można uznać, aby w sprawie występowało zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2008 r. II PK 220/2008 LexPolonica nr 2147156, oraz z dnia 16 stycznia 2003 r. I PK 230/2002 Prokuratura i Prawo - dodatek 2003/10 poz. 37).

Odnosząc powyższe do skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, nie sposób uznać, aby zagadnienia prawne sformułowane przez skarżącą spełniały wyżej wskazane wymagania. W szczególności należy zauważyć, iż w sprawie ustalono, że powódka w chwili wypadku posiadała ważne zaświadczenie lekarskie o braku przeciwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku cukiernika a Sąd Najwyższy w postępowaniu ze skargi kasacyjnej jest związany tym ustaleniem (art. 39813 § 2 k.p.c.).

W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w odniesieniu do naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania. W tym zakresie należy wskazać, że przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone nią orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób oczywisty narusza prawo. Oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2001 r. I PKN 15/2001 OSNAPiUS 2002/20 poz. 494 oraz z dnia 17 października 2001 r. I PKN 157/2001 OSNP 2003/18 poz. 437); oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości; gdy podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i analizy czynności sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2008 r. I UK 11/2008 LexPolonica nr 2133264); gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1963 r. II CZ 3/63 OSPiKA 1963/11 poz. 286). W razie powołania się na przesłankę skargi kasacyjnej przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie "oczywistości" mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia prawa są w sposób oczywisty uzasadnione, bez dokonywania głębszej analizy prawniczej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie powódka nie wskazała żadnych argumentów, które przemawiałyby za spełnieniem przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.