Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619286

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 6 listopada 2013 r.
III PK 35/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Kazimierz Jaśkowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Renaty S. przeciwko Monice P.-J. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Biuro Obrotu i Windykacji Należności "J." w R. o przywrócenie do pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 listopada 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 22 listopada 2012 r., (...), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Pozwana Monika P.-J. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Biuro Obrotu i Windykacji Należności "J." w R. w sprawie z powództwa Renaty S. o przywrócenie do pracy wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 22 listopada 2012 r., (...), którym zmieniono w całości wyrok Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 13 października 2012 r., (...) oddalający powództwo w ten sposób, że przywrócono powódkę do pracy u pozwanej na poprzednich warunkach pracy i płacy oraz orzeczono o kosztach.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie: art. 53 § 3 k.c., art. 229 k.p. oraz art. 386 § 5 k.p.c.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne: czy z unormowania zawartego w art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. w związku z art. 53 § 3 k.p. wynika domniemanie, że pracownik, który po upływie okresu zwolnienia lekarskiego nie stawia się do pracy, jest nadal niezdolny do pracy; czy przepis art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. znajduje zastosowanie tylko w przypadku dalszego trwania niezdolności do pracy przekraczającej okres zasiłkowy oraz w przypadku stawienia się do pracy pracownika, który zdolności do pracy nie odzyskał, czy również w sytuacji jedynie pozornego stawiania się pracownika do pracy w celu przerwania biegu okresu uprawiającego pracodawcę do rozwiązania umowy względnie, przedłożenia po upływie okresu zasiłkowego nieskutecznego i wadliwego prawnie, wręcz niedopuszczalnego zwolnienia lekarskiego za dalszy okres; na której ze stron stosunku pracy ciążą obowiązki określone w art. 229 k.p. w sytuacji wyczerpania okresu zasiłkowego pracownika i czy brak wypełnienia tych obowiązków przez pracownika może skutkować rozwiązaniem mu umowy o pracę bez wypowiedzenia mimo fikcyjnego stawiennictwa w pracy po upływie 182 dni okresu zasiłkowego.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1)

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3)

zachodzi nieważność postępowania lub

4)

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jednocześnie, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

W związku z tym należy wskazać, że zagadnienie prawne, uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:

1)

być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń,

2)

być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu,

3)

pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą tak, aby udzielenie odpowiedzi na postawione pytanie ułatwiło sądowi odwoławczemu podjęcie decyzji jurysdykcyjnej co do istoty sprawy,

4)

dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście poważne wątpliwości, ze względu na użycie przez ustawodawcę przymiotnika kwalifikującego "istotne."

W sprawie nie występuje więc istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jeżeli ocena sformułowanego przez skarżącego problemu jest jednoznaczna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2007 r. I PK 220/2007 LexPolonica nr 8717907). Ponadto, nie można uznać, aby w sprawie występowało zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2008 r. II PK 220/2008 LexPolonica nr 2147156, oraz z dnia 16 stycznia 2003 r. I PK 230/2002 Prokuratura i Prawo - dodatek 2003/10 poz. 37).

Odnosząc powyższe do skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, nie sposób uznać, aby zagadnienia prawne sformułowane przez skarżącą miały przymiot istotnych. W szczególności należy wskazać, iż w istocie ich sformułowanie zmierza nie tyle do wyjaśnienia kwestii abstrakcyjnych i uniwersalnych, ale do rozstrzygnięcia konkretnego sporu. Nadto trudno uznać, aby ich wyjaśnienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, skoro w sprawie ustalono, że powódka po zakończeniu zwolnienia lekarskiego trwającego do dnia 30 listopada 2010 r. stawiła się do pracy. Skoro pracodawca udzielił jej po stawieniu się do pracy urlopu wypoczynkowego, to tym samym w sposób dorozumiany uznał je za prawidłowe, a w tym stanie rzeczy wobec treści art. 53 § 3 k.p. nie mógł już rozwiązać stosunku pracy z powódką na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p.

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.