Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619260

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 3 października 2013 r.
III PK 21/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Kazimierz Jaśkowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Gracjana K. przeciwko "T." Spółce Akcyjnej w S. P. o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 października 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 13 listopada 2012 r. (...), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Powód Gracjan K. w sprawie przeciwko "T." Spółce Akcyjnej w S. P. o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 13 listopada 2012 r., (...), którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 20 kwietnia 2012 r., (...), oddalającego powództwo.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił w niej naruszenie: art. 233 § 1 w związku z art. 391 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne: czy dopuszczalne jest przyjmowanie przez sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji, w sytuacji zgłoszenia w apelacji zarzutu sprzeczności ustaleń faktycznych oraz czy w związku z tym, wynikający z art. 378 § 1 k.p.c. nakaz rozważenia zarzutów apelacji nie skutkuje obowiązkiem przeprowadzenia przez sąd drugiej instancji własnej oceny materiału dowodowego w zakresie zgłoszonego zarzutu, która powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz od powoda kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1)

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3)

zachodzi nieważność postępowania lub

4)

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jednocześnie, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na przesłance występowania w sprawie istotnych zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

W związku z tym należy wskazać, że zagadnienie prawne, uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:

1)

być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń,

2)

być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu,

3)

pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą tak, aby udzielenie odpowiedzi na postawione pytanie ułatwiło sądowi odwoławczemu podjęcie decyzji jurysdykcyjnej co do istoty sprawy,

4)

dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście poważne wątpliwości, ze względu na użycie przez ustawodawcę przymiotnika kwalifikującego "istotne."

W sprawie nie występuje więc istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jeżeli ocena sformułowanego przez skarżącego problemu jest jednoznaczna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2007 r. I PK 220/2007 LexPolonica nr 8717907). Ponadto, nie można uznać, aby w sprawie występowało zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2008 r. II PK 220/2008 LexPolonica nr 2147156, oraz z dnia 16 stycznia 2003 r. I PK 230/2002 Prokuratura i Prawo - dodatek 2003/10 poz. 37).

Odnosząc powyższe do skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, nie sposób uznać, aby zagadnienia prawne sformułowane przez skarżącego nie zostały dotychczas wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz, że zachodzą ewentualne podstawy uzasadniające zmianę poglądu tego Sądu w kwestiach podnoszonych w skardze. Sąd Najwyższy kwestie wskazane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wyjaśnił już tylko w tych orzeczeniach, które zostały wskazane w uzasadnieniu Sądu drugiej instancji. O tym, że linia orzecznicza w tym względzie jest ustalona świadczą dodatkowo następujące judykaty Sądu Najwyższego: (wyrok z dnia 21 maja 1997 r. II UKN 131/97 OSNAPiUS 1998/3 poz. 100; wyrok z dnia 16 kwietnia 1997 r. II UKN 55/97 OSNAPiUS 1998/3 poz. 95; wyrok z dnia 10 marca 1998 r. II UKN 554/97 OSNAPiUS 1999/5 poz. 180; wyrok z dnia 2 czerwca 1998 r. II UKN 88/98 OSNAPiUS 1999/11 poz. 373; wyrok z dnia 9 września 1998 r. II UKN 191/98 OSNAPiUS 1999/17 poz. 560; wyrok z dnia 26 kwietnia 2007 r. II CSK 22/2007 Orzecznictwo Sądów w sprawach Gospodarczych 2008/5 poz. 38 str. 3; postanowienie z dnia 2 marca 2000 r. III CKN 257/2000; wyrok z dnia 16 lutego 2005 r. IV CK 526/2004 LexPolonica nr 1633068; wyrok z dnia 6 lipca 2007 r. III CSK 22/2007 LexPolonica nr 4366862).

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.