Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619291

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 2 lipca 2013 r.
III PK 2/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Kazimierz Jaśkowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Barbary S. przeciwko Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy w R. o przywrócenie poprzednich warunków umowy o pracę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lipca 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 13 września 2012 r., (...), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Powódka Barbara S. w sprawie przeciwko Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy w R. o przywrócenie poprzednich warunków umowy o pracę wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 13 września 2012 r., (...). Zaskarżonym wyrokiem oddalono jej apelację od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 5 czerwca 2012 r., (...), oddalającego powództwo.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie: art. 30 § 4 k.p. oraz art. 385 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne: czy przy ustalaniu przez sąd, że nastąpiła w czasie składania przez pracodawcę pracownikowi oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę albo warunków pracy i płacy konkretyzacja tej przyczyny tj. pracownik wiedział, jaka jest rzeczywista przyczyna rozwiązania umowy o pracę, można tego dokonać w sposób niezależny od literalnego brzmienia przyczyny wskazanej w wypowiedzeniu.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1)

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3)

zachodzi nieważność postępowania lub

4)

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jednocześnie, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

W związku z tym należy wskazać, że zagadnienie prawne, uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:

1)

być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń,

2)

być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu,

3)

pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą tak, aby udzielenie odpowiedzi na postawione pytanie ułatwiło sądowi odwoławczemu podjęcie decyzji jurysdykcyjnej co do istoty sprawy,

4)

dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście poważne wątpliwości, ze względu na użycie przez ustawodawcę przymiotnika kwalifikującego "istotne."

W sprawie nie występuje więc istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jeżeli ocena sformułowanego przez skarżącego problemu jest jednoznaczna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2007 r. I PK 220/2007 LexPolonica nr 8717907). Ponadto, nie można uznać, aby w sprawie występowało zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2008 r. II PK 220/2008 LexPolonica nr 2147156, oraz z dnia 16 stycznia 2003 r. I PK 230/2002 Prokuratura i Prawo - dodatek 2003/10 poz. 37).

Odnosząc powyższe do skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, nie sposób uznać, aby zagadnienie prawne sformułowane przez skarżącą spełniało wyżej wskazane wymagania. W szczególności należy odnotować, że kwestia ta została już wystarczająco wyjaśniona w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. przykładowo wyroki: z dnia 2 września 1998 r. I PKN 271/98 OSNAPiUS 1999/18 poz. 577; z dnia 24 lutego 1998 r. I PKN 538/97 OSNAPiUS 1999/3 poz. 86; z dnia 26 maja 2000 r. I PKN 670/99 OSNAPiUS 2001/22 poz. 663; z dnia 19 stycznia 2000 r. I PKN 481/99 OSNAPiUS 2001/11 poz. 373).

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.