Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2692800

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 10 lipca 2019 r.
III PK 139/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Bohdan Bieniek.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa M. K. przeciwko K. J. i T. J. o sprostowanie świadectwa pracy, odszkodowanie w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę, należności z tytułu podróży służbowych za okres od października 2012 r. do września 2015 r. oraz wynagrodzenie za okres od lutego do sierpnia 2015 r.,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 10 lipca 2019 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 5 marca 2018 r., sygn. akt VIII Pa (...),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) zł tytułem zwrotu części kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 5 marca 2018 r. oddalił apelację M. K. od wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 12 maja 2017 r. oddalającego jego powództwo w sprawie o sprostowanie świadectwa pracy, odszkodowanie w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę, należności z tytułu podróży służbowych.

W sprawie ustalono, że M. K. był zatrudniony przez K. J. i T. J. prowadzących działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej pod nazwą "J." s.c. W okresie od dnia 21 września 2012 r. do dnia 20 września 2014 r. był on zatrudniony przez K. J., w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej "T.", a od dnia 20 września 2014 r. ponownie został zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony do dnia 19 września 2017 r. przez K. J. i T. J.

W dniu 12 sierpnia 2015 r. K. J. wręczył M. K. pisemne oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za 2-tygodniowym okresem wypowiedzeniem, nie podając przyczyny takiej decyzji. Pismo zawierało pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie wniesienia odwołania do sądu pracy. M. K. odmówił jego przyjęcia, a w dniach 18-28 sierpnia, a następnie od 31 sierpnia do 14 września 2015 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim.

W ocenie Sądów meriti przedstawione przez pozwanych dowody z dokumentów wskazują, że wszystkie umówione i przysługujące powodowi świadczenia, w tym zarówno tzw. delegacje, jak i wynagrodzenie zasadnicze, zostały przez pracodawcę naliczone i wypłacone - za cały okres objęty sporem. W dalszej części, zgodnie z art. 264 § 1 k.p. (w brzmieniu obowiązującym na dzień rozwiązania łączącego strony stosunku pracy) odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosiło się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę. Wyniki przeprowadzonego w tym zakresie postępowania dowodowego wskazują na ustalenie, że powód otrzymał pismo wypowiadające mu umowę o pracę w dniu 12 sierpnia 2015 r.

Natomiast na podstawie art. 97 § 21 k.p. pracownik może domagać się (w określonych tam terminach) wprowadzenia zmian do wydanego mu przez pracodawcę po ustaniu stosunku pracy świadectwa pracy - kierując swe żądanie najpierw bezpośrednio do pracodawcy, a w razie odmowy z jego strony kierując żądanie do sądu pracy. Niezrealizowanie pierwszego etapu trybu sprostowania świadectwa pracy - przez wystąpienie z takim wnioskiem do pracodawcy - wyklucza możliwość skutecznego wytoczenia powództwa o sprostowanie świadectwa pracy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy orzekł w myśl art. 385 k.p.c.

Skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik powoda. W jej podstawach wskazał na naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 386 § 4 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c., wskazując, że skarga jest całkowicie uzasadniona.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Innymi słowy, zgodnie z art. 3989 § 1

k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powinno zawierać odpowiednie skonkretyzowanie co najmniej jednej z przyczyn przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określonych - w ujęciu abstrakcyjnym - w czterech punktach art. 3989 § 1 k.p.c. Powinno to być skonkretyzowanie przyczyny i odpowiedniej argumentacji wykazującej, że dana przyczyna przyjęcia skargi występuje w rozpatrywanej sprawie. Argumentacja uzasadniająca wniosek powinna dotyczyć ustawowo określonych przyczyn przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z zachowaniem standardu odpowiedniego do powagi postępowania kasacyjnego przed Sądem Najwyższym i umiejętności zawodowych wnoszących skargi, profesjonalnych prawników. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6

maja 2010 r., III UZ 2/10, LEX nr 622211). Tych postulatów przedmiotowy wniosek nie spełnia. Skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza przepisy postępowania, tj. art. 386 § 4

k.p.c. i art. 378 § 1 k.p.c.

Przez pojęcie "nierozpoznania istoty sprawy" należy rozumieć nierozstrzygnięcie żądań stron, czyli niezałatwienie przedmiotu sporu. W świetle wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej tego zwrotu, należy przyjąć, że wszelkie inne wady rozstrzygnięcia, dotyczące naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego - poza nieważnością postępowania i nieprzeprowadzeniem postępowania dowodowego w całości - nie uzasadniają uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Z ustanowionego zaś w art. 378 § 1 k.p.c. obowiązku rozpoznania sprawy w granicach apelacji nie wynika konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu wyroku każdego argumentu apelacji. Za wystraczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 2018 r., III UK 119/17, LEX nr 2542602).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2

k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach procesu orzeczono w myśl art. 108 § 1 oraz art. 39821 k.p.c. a

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.