Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619257

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 5 września 2013 r.
III PK 13/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Romualda Spyt.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Henryka W. przeciwko Komendzie Głównej Straży Ochrony Kolei w W. o odszkodowanie i zadośćuczynienie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 września 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 26 września 2012 r., (...),

1.

odrzuca skargę kasacyjną,

2.

zasądza od powoda Henryka W. na rzecz Komendy Głównej Straży Ochrony Kolei w W. kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie faktyczne

Powód Henryk W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 26 września 2012 r.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił "naruszenie prawa materialnego, a mianowicie błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, przez fakt, że działanie pozwanego nie było bezprawne ani zawinione i mieściło się w ramach wzajemnych praw i obowiązków wynikających ze stosunku pracy" oraz "naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przy czym uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na wydanie i treść zaskarżonego wyroku."

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując, że "w sprawie występuje następujące zagadnienie prawne dotyczące przedawnienia roszczeń; istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych dotyczących odszkodowania z tytułu dopuszczenia się pracodawcy nierównego traktowania w czasie, kiedy to nie wyszły przepisy regulujące zjawisko mobbingu; skarga jest oczywiście uzasadniona."

W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o nieprzyjęcie jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie od powoda kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W świetle art. 3983 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna może być oparta na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Na wstępie należy wyjaśnić, że według art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Ujęcie podstaw kasacyjnych w art. 3983 k.p.c. ma charakter abstrakcyjny, toteż w każdej sprawie muszą być one przez wnoszącego skargę ściśle skonkretyzowane przez wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy - w przypadku powołania drugiej podstawy kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r. III CKN 13/97 OSNC 1997/8 poz. 114). Sąd Najwyższy - działając jako sąd kasacyjny - nie może bowiem wyręczać stron ani nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego aktu prawnego (przepisu) dotyczy podstawa skargi kasacyjnej. Jest tak również dlatego, że ustawodawca, wprowadzając przymus adwokacko-radcowski (art. 871 § 1 k.p.c.), postawił skardze kasacyjnej wysokie wymagania profesjonalne; wśród tych wymagań jest prawidłowe przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r. IV CKN 1518/2000 OSNC 2001/3 poz. 39). Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 maja 2009 r. II CSK 18/2009 (LexPolonica nr 2128126). Sąd Najwyższy nie ma obowiązku poszukiwania w treści skargi kasacyjnej właściwego przepisu prawa, którego naruszenie zarzuca jej autor. Właściwe skonstruowanie podstaw kasacyjnych należy do profesjonalnego pełnomocnika strony, a Sąd Najwyższy, będąc związany tymi podstawami, nie może poza nie wykraczać (tak: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 lutego 2009 r. II PK 230/2008 LexPolonica nr 1997668; por. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2008 r. II PK 165/2007 LexPolonica nr 2147155).

W związku z tym, że skarżący nie wskazał w podstawach kasacyjnych przepisów prawa, które zostały naruszone przez Sąd drugiej instancji, wniesiona skarga kasacyjna nie odpowiada wymaganiom przewidzianym w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. w tej części, w której przepis ten przewiduje powinność "przytoczenia podstaw kasacyjnych." Brak przytoczenia podstawy kasacyjnej stanowi wadę, która uzasadnia odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w związku z art. 3986 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto po myśli art. 102 k.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.