Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663671

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 18 maja 2010 r.
III PK 12/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Krzysztofa Jana S. przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w Opolu Lubelskim o odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 maja 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt VII Pa 191/09,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 1 października 2009 r. Sąd Okręgowy w L. zmienił wyrok z dnia 29 maja 2009 r. Sądu Rejonowego w P. w ten sposób, że oddalił powództwo Krzysztofa Jana S. przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w Opolu Lubelskim w zakresie odszkodowania za naruszenie obowiązku udzielenia czasu wolnego dla zapewnienia okresów odpoczynku.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku powód zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 471 w związku z art. 361 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p., poprzez błędną wykładnię związku przyczynowego wyrażającą się w przyjęciu, że nie zachodzi adekwatny związek przyczynowy pomiędzy nieudzielaniem powodowi należnego czasu wolnego od pracy z tytułu przekroczenia określonych prawem norm czasu pracy a szkodą w postaci utraconych dochodów uzyskiwanych z prywatnej praktyki lekarskiej prowadzonej przez powoda.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie powództwa, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniony został jej oczywistą zasadnością w zakresie błędnej interpretacji art. 471 w związku z art. 361 § 1 k.c. ze wskazaniem, że Sąd drugiej instancji sprzecznie z treścią drugiego z wymienionych przepisów nie dokonał analizy całego łańcucha ogniw składających się na stan faktyczny sprawy i uzasadniającego istnienie pośredniego adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy pierwszym zdarzeniem, jakim było nieudzielenie czasu wolnego a ostatnim, przez to zdarzenie wywołanym, to jest ograniczeniem czasowym prowadzenia prywatnej praktyki lekarskiej. Skarżący wskazał, że w sytuacji, gdy pewne zdarzenie stworzyło warunki powstania innych zdarzeń, z których dopiero ostatnie stało się bezpośrednią przyczyną szkody, odpowiedzialność cywilną determinuje taki związek wieloczłonowy, w którym pomiędzy poszczególnymi ogniwami zachodzi zależność przyczynowa i każde ogniwo z osobna oceniono pozytywnie z punktu widzenia kauzalności. W ocenie skarżącego, takie rozumienie art. 361 § 1 k.c. prezentowane w judykaturze i doktrynie nie znalazło swojego odzwierciedlenia w procesie myślowym Sądu drugiej instancji badającego istnienie adekwatnego związku przyczynowego w sprawie, w której wniesiona została niniejsza skarga kasacyjna. Tymczasem niestosowanie unijnych norm czasu pracy przez pracodawców w stosunku do lekarzy zatrudnionych w placówkach służby zdrowia naruszało ich podstawowe uprawnienie do czasu wolnego od pracy w odpowiednim wymiarze, a także ograniczało lub też wyłączało możliwość aktywizacji należnego im czasu wolnego w celu prowadzenia prywatnej praktyki lekarskiej.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Z przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika, że odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się "oczywistość" zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepublikowane i orzeczenia tam powołane). Ponadto, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.

Nie spełniają powyższego wymagania wywody skarżącego przedstawione w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdyż nie wynika z nich, aby naruszenie przez Sąd drugiej instancji przepisów prawa materialnego doprowadziło w oczywisty sposób do wydania wadliwego orzeczenia ze wskazanej przez niego przyczyny. Skarżący powołuje się w tym zakresie na pominięcie przez Sąd Okręgowy przy wykładni art. 361 § 1 k.c. możliwości istnienia pośredniego adekwatnego związku przyczynowego, co do której w judykaturze i doktrynie wyrażane są jednolite poglądy (źródła których w tej części skargi kasacyjnej nie podaje). Tymczasem Sąd drugiej instancji nie zakwestionował istnienia obiektywnego (bezpośredniego bądź pośredniego) związku przyczynowego pomiędzy nieudzieleniem powodowi czasu wolnego a ograniczeniem jego dochodów z prywatnej praktyki lekarskiej, a uznał jedynie, że skoro "celem udzielenia skumulowanego czasu wolnego jest zapewnienie lekarzowi wypoczynku, tak aby przystąpił do pracy w ramach stosunku pracy wypoczęty i w pełni sił", a "jest sprzeczne z celem udzielonego skumulowanego czasu wolnego przeznaczenie tego na pracę w innym miejscu zatrudnienia, np. w gabinecie prywatnym", to "nieuzyskanie dochodów z prywatnej praktyki lekarskiej przez powoda w takich okolicznościach w żadnej mierze nie może więc obciążać strony pozwanej". Sąd drugiej instancji przyjął zatem w istocie, że szkoda polegająca na ograniczeniu dochodów powoda z prywatnej praktyki lekarskiej nie pozostaje w normalnym (adekwatnym) związku przyczynowym w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. z nieudzieleniem mu czasu wolnego z uwagi na funkcję i cel tej instytucji prawa pracy, a nie dlatego, że pomiędzy tymi zdarzeniami nie występuje zależność (bezpośrednia lub pośrednia) jaka normalnie zachodzi pomiędzy zachowaniem pracodawcy określonym mianem przyczyny i zdarzeniem określonym jako jej skutek.

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.