Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619277

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 5 czerwca 2013 r.
III PK 106/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Kazimierz Jaśkowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Ireny O. przeciwko Urzędowi Gminy w Ś. o odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 czerwca 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 6 lipca 2012 r. (...), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Pozwany Urząd Gminy w Ś. w sprawie z powództwa Ireny O. o odszkodowanie wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 6 lipca 2012 r., (...), którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 29 marca 2012 r., (...), którym zasądzono od pozwanego na rzecz powódki kwotę 22.560 zł z odsetkami.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił w niej naruszenie: art. 56 § 1 k.p. w związku z art. 69 k.p.; art. 70 § 3 k.p. w związku z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. oraz art. 233 k.p.c.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienia prawne: czy w sytuacji, gdy pracownik samorządowy zatrudniony na podstawie powołania nieskutecznie rozwiąże stosunek pracy na podstawie art. 551 § 11 k.p., to czy jego nieobecność w pracy wywołana nawet wadliwym przekonaniem o skuteczności prawnej swojej decyzji, będzie miała charakter ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych uzasadniającą odwołanie ze stanowiska w trybie art. 70 § 3 k.p. i art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Pozwany podniósł również, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a nadto skarga jest oczywiście uzasadniona.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1)

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3)

zachodzi nieważność postępowania lub

4)

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jednocześnie, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na przesłankach występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a nadto oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.).

W związku z tym należy wskazać, że zagadnienie prawne, uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:

1)

być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń,

2)

być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu,

3)

pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą tak, aby udzielenie odpowiedzi na postawione pytanie ułatwiło sądowi odwoławczemu podjęcie decyzji jurysdykcyjnej co do istoty sprawy,

4)

dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście poważne wątpliwości, ze względu na użycie przez ustawodawcę przymiotnika kwalifikującego "istotne."

W sprawie nie występuje więc istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jeżeli ocena sformułowanego przez skarżącego problemu jest jednoznaczna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2007 r. I PK 220/2007 LexPolonica nr 8717907). Ponadto, nie można uznać, aby w sprawie występowało zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2008 r. II PK 220/2008 LexPolonica nr 2147156, oraz z dnia 16 stycznia 2003 r. I PK 230/2002 Prokuratura i Prawo - dodatek 2003/10 poz. 37).

Odnosząc powyższe do skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, nie sposób uznać, aby zagadnienie prawne sformułowane przez skarżący Urząd miało przymiot istotnego. W szczególności należy wskazać, iż w istocie jego sformułowanie zmierza nie tyle do wyjaśnienia kwestii abstrakcyjnej i uniwersalnej, ale do rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

Wniosek pozwanego o przyjęcie jego skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera się także na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., czyli istnieniu potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego w związku z tym skarżący powinien określić, które przepisy wymagają wykładni, ale także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r. III CKN 570/2001 OSNC 2002/12 poz. 151). Konieczne jest opisanie tych wątpliwości, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 grudnia 2007 r. I PK 233/2007 OSNP 2009/3-4 poz. 43; z dnia 14 grudnia 2012 r. III SK 29/2012 LexPolonica nr 4939537).

Odnosząc powyższe wymogi do skargi kasacyjnej pozwanego, Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie spełnia tych wymagań, tym bardziej, że skarżący nie wskazuje nawet przepisu, który w jego ocenie wymaga wykładni przez Sąd Najwyższy.

W trzeciej kolejności skarżący podnosi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W tym zakresie należy wskazać, że przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone nią orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób oczywisty narusza prawo. Oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2001 r. I PKN 15/2001 OSNAPiUS 2002/20 poz. 494 oraz z dnia 17 października 2001 r. I PKN 157/2001 OSNP 2003/18 poz. 437); oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości; gdy podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i analizy czynności sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2008 r. I UK 11/2008 LexPolonica nr 2133264); gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1963 r. II CZ 3/63 OSPiKA 1963/11 poz. 286). W razie powołania się na przesłankę skargi kasacyjnej przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie "oczywistości" mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia prawa są w sposób oczywisty uzasadnione, bez dokonywania głębszej analizy prawniczej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie pozwany wskazuje jedynie, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż wyroki Sądów pierwszej i drugiej instancji są wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne, co nie spełnia wskazanych powyżej wymagań.

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.