Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619297

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 13 sierpnia 2013 r.
III PK 10/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Kazimierz Jaśkowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości "R." w upadłości likwidacyjnej w R. przeciwko Beacie R. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 sierpnia 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 4 października 2012 r., (...), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Pozwana Beata R. w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości "R." w upadłości likwidacyjnej w R. o zapłatę wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 4 października 2012 r., (...), którym zmieniono w całości wyrok Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 20 czerwca 2012 r., (...) w ten sposób, że zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę 50.514,35 zł z odsetkami i orzeczono o kosztach.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie: art. 83 § 1 k.c. w związku z art. 65 § 2 k.c., art. 734 § 1 k.c. i art. 735 § 1 k.c. w związku z art. 750 k.c., art. 23 k.r.i.o. oraz art. 410 § 1 k.c. i art. 405 k.c.

Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne:

1.

czy wskazany w art. 23 k.r.i.o. obowiązek wzajemnej pomocy małżonków obejmuje stałe i regularne świadczenie usług na rzecz spółki, w której zarządzie zasiada małżonek osoby usługi świadczącej, a w przypadku przyjęcia, że obowiązek taki istnieje, to czy wyłącza to przyjęcie, że za świadczenie tych usług osobie świadczącej usługi należy się wynagrodzenie na podstawie art. 735 § 1 k.c. w zw. z art. 750 k.c. w sytuacji gdy pomiędzy spółką, w której zarządzie zasiada małżonek a osobą świadczącą usługi na rzecz tej spółki doszło uzgodnień w zakresie rodzaju świadczonych usług i wysokości odpłatności za te usługi;

2.

czy dopuszczalne jest przyjęcie pozorności bezwzględnej czynności prawnej w przypadku, gdy wprawdzie rzeczywisty stosunek prawny nie odpowiadał treści art. 22 k.p., lecz jednak w chwili składania oświadczeń woli przez strony działały one ze zgodnym zamiarem zawarcia umowy o uzgodnionej pomiędzy nimi treści, na następnie umowę tę realizowały w ten sposób, że jedna ze stron świadczyła usługi w zamian otrzymując wynagrodzenie od drugiej strony.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:

1)

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3)

zachodzi nieważność postępowania lub

4)

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jednocześnie, zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw; w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przed sądem drugiej instancji). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w granicach podstaw oznacza związanie Sądu Najwyższego zgłoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

W związku z tym należy wskazać, że zagadnienie prawne, uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:

1)

być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń,

2)

być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu,

3)

pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą tak, aby udzielenie odpowiedzi na postawione pytanie ułatwiło sądowi odwoławczemu podjęcie decyzji jurysdykcyjnej co do istoty sprawy,

4)

dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście poważne wątpliwości, ze względu na użycie przez ustawodawcę przymiotnika kwalifikującego "istotne."

W sprawie nie występuje więc istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jeżeli ocena sformułowanego przez skarżącego problemu jest jednoznaczna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2007 r. I PK 220/2007 LexPolonica nr 8717907). Ponadto, nie można uznać, aby w sprawie występowało zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii prawnej prezentowanej przez skarżącego, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2008 r. II PK 220/2008 LexPolonica nr 2147156, oraz z dnia 16 stycznia 2003 r. I PK 230/2002 Prokuratura i Prawo - dodatek 2003/10 poz. 37).

Odnosząc powyższe do skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, nie sposób uznać, aby zagadnienia prawne sformułowane przez skarżącą miały przymiot istotnych. W szczególności należy wskazać, iż w istocie ich sformułowanie zmierza nie tyle do wyjaśnienia kwestii abstrakcyjnej i uniwersalnej, ale do rozstrzygnięcia konkretnego sporu. Nadto należy wskazać, że zgodnie z ustaleniem Sądu Okręgowego skarżąca nie wykazała, aby wykonywała jakiekolwiek czynności na rzecz "R." Spółki z o.o. w R., którym to ustaleniem Sąd Najwyższy jest związany na podstawie art. 39813 § 2 k.p.c.

W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.