III OSK 596/21, Wartość handlowa informacji - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3227720

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2021 r. III OSK 596/21 Wartość handlowa informacji

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak.

Sędziowie: NSA Teresa Zyglewska (spr.), del. WSA Ireneusz Dukiel.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3005/17 w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na decyzję Ministra Środowiska z dnia (...) września 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie

1. oddala skargę kasacyjną;

2. zasądza od I. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na rzecz Ministra Środowiska i Klimatu kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3005/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) (skarżąca) na decyzję Ministra Środowiska z dnia (...) września 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca Spółka która w skardze kasacyjnej zarzuciła mu:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2017 r., 1405), dalej: "u.i.o.ś.", w postaci przepisów art. 16 ust. 3 w zw. z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś. poprzez błędne przyjęcie przez organ, że 14-dniowy termin na złożenie wniosku o wyłączenie informacji z udostępniania, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś., tj. informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, został zachowany, a tym samym spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące istnienie tajemnicy przedsiębiorstwa, wskutek czego organ odmówił wydania skarżącej zawnioskowanych przez nią dokumentów, podczas gdy w rzeczywistości T. S.A. złożyła wniosek o wyłączenie informacji z udostępniania dopiero po złożeniu przez skarżącą wniosku o ich udostępnienie, a nie w momencie przekazania tych dokumentów organowi, bowiem T. S.A. dopiero wnioskiem z dnia (...) maja 2017 r. wniosła o wyłączenie z udostępniania kompletu informacji zawartych w Dodatku nr (...) do Projektu Zagospodarowania (...) na lata 2016-2040, które jako dodatek do koncesji nr (...) z dnia (...) września 2004 r. został przedłożony do organu prawdopodobnie najpóźniej pod koniec 2015 r., a zatem ponad 15 miesięcy wcześniej, niż złożony przez skarżącą wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia (...) marca 2017 r.;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2018 r. poz. 419), dalej "z.n.k.", w związku z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś., poprzez błędne przyjęcie przez organ, że dokumentacja, o którą za wnioskowała skarżąca stanowi informacje o wartości handlowej i jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa, wskutek czego organ odmówił wydania skarżącej zawnioskowanych przez nią dokumentów, podczas gdy w rzeczywistości dokumentacja, o którą zawnioskowała skarżąca nie stanowi informacji o wartości handlowej, wobec czego nie jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa;

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wydany wyrok, tj. przepisu art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie całości skargi I. Sp. z o.o. w sytuacji, gdy wydana przez Ministra Środowiska decyzja z dnia (...) września 2017 r. utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Środowiska z dnia (...) czerwca 2017 r. została wydana naruszeniem przepisów prawa.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji nieprawidłowo podzielił stanowisku organu, że T. S.A. w terminie złożyła zastrzeżenie o tym, że przedłożone przez nią informacji mają wartość handlową i są objęte tajemnica przedsiębiorstwa, a zatem są wyłączone od udostępniania ich osobom trzecim. Autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę na treść art. 16 ust. 3 u.o.i.ś. wskazując, iż T. S.A. złożyła wniosek o wyłączenie z udostępniania informacji dopiero w momencie, gdy powzięła od organu wiadomość, iż skarżąca wniosła o ich udostępnienie. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że błędne jest stanowisko, że skoro złożenie informacji o wartości handlowej miało miejsce przed wejściem w życie przepisu art. 16 ust. 3 u.i.o.ś., określającego termin na złożenie wniosku o wyłączenie z udostępniania informacji, to złożenie go w każdym późniejszym czasie także stanowi zachowanie tego terminu. W jej ocenie, T. S.A. już w momencie składania organowi informacji o wartości handlowej była obowiązana do złożenia zastrzeżenia. Podniosła również, iż warunkiem respektowania omawianej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione, zatem T. S.A. już na etapie składania informacji do organu, wiedziała co stanowi dla niej informacje o wartości handlowej i bez wątpienia, już na tym etapie zobowiązana była do zastrzeżenia ich wyłączenia udostępnienia osobom trzecim.

Dalej Spółka wskazała, że w jej ocenie w decyzji organ skupił się jedynie na wskazaniu, że dane, których żąda mają wartość handlową, wobec czego są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Jednaka wyliczenia wskazane w art. 11 ust. 4 z.n.k. mają charakter przykładowy, zatem, zdaniem skarżącej kasacyjnie nie może ono dotyczyć także informacji o opracowaniach mapowych, dotyczących prognozowanych obliczeń, terenu w związku z realizacją koncesji.

Spółka podniosła, iż w myśl omawianego przepisu chodzi o takie informacje, których ujawnienie godziłoby w interes przedsiębiorcy w wymiarze technicznym, technologicznym, organizacyjnym lub innym, mającym wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Jednocześnie zwróciła uwagę, że nie zwracała się o udostępnienie danych technicznych, technologicznych:i organizacyjnych dotyczących poszczególnych aspektów funkcjonowania kopalni, a jedynie o opracowania mapowe. W konsekwencji, w jej ocenie, nie można zatem uznać, iż informacje, o które wnioskowała godziłyby w interes T. S.A. w wymiarze technicznym, technologicznym czy organizacyjnym. Jednocześnie wskazała, iż twierdzenie, iż udostępnienie części graficznej Dodatku nr (...) nie jest możliwe bez udostepnienia pozostałych części - opisowej i tabelarycznej - jest gołosłownym twierdzeniem T. S.A., które nie zostało zbadane przez organ. Ponadto podniosła, iż samo domniemanie, że ujawnienie informacji, których żąda na pewno skutkowałoby pogorszeniem konkurencyjnym pozycji tej spółki jest niewystarczającą przesłanką do odmowy udzielenia skarżącej informacji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Środowiska wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych. Ponadto zwrócił się o przeprowadzenie rozprawy.

W piśmie z (...) listopada 2018 r. T. S.A. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności oceniając zarzut naruszenia, art. 16 ust. 3 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś. wskazać należy, iż nie mógł on zostać uznany za uzasadniony. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd niesłusznie zaakceptował pogląd organu, iż czternastodniowy termin na złożenie wniosku o wyłączenie informacji z udostępniania informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, został w niniejszej sprawie zachowany.

W pierwszej kolejności przypomnienia wymaga, iż skarżąca kasacyjnie żąda udzielenia informacji zawartych w Dodatku nr (...) do Projektu Zagospodarowania (...) w latach 2016-2040, który to dodatek dołączony był do koncesji nr (...) z dnia (...) września 2015 r.

Tym samym postępowanie, którego dotyczy wniosek skarżącej kasacyjnie toczyło się pod rządami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska i ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 7 władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie po rozważeniu interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji w konkretnym przypadku, jeżeli udostępnienie tych informacji może naruszyć ochronę informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli osoby te złożyły wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępniania, zawierający szczegółowe uzasadnienie dotyczące możliwości pogorszenia ich pozycji konkurencyjnej.

Wniosek skarżącej kasacyjnie został natomiast złożony (...) marca 2021 r., a zatem po wejściu w życie art. 16 ust. 3 u.i.o.ś. zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 7 składa wniosek o wyłączenie informacji z udostępniania nie później niż w terminie 14 dni od dnia dostarczenia władzom publicznym informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, objętych tajemnicą przedsiębiorstwa.

Jednocześnie - jak słusznie zwrócił już uwagę Sąd I instancji - wskazać trzeba, że ustawa, która wprowadziła termin 14 dni nie zawierała przepisów przejściowych, które by określały, co należy uczynić z informacjami, które zostały przekazane władzom publicznym przed 1 stycznia 2017 r. Skoro zaś w przepisach obowiązujących przed 1 stycznia 2017 r. terminu na złożenie wniosku o wyłączenie informacji z udostępniania nie było, zaś ustawa wprowadzająca taki termin nie zawiera przepisów przejściowych, to uznać należy, że do tych informacji stosują się przepisy ustawy sprzed 1 stycznia 2017 r. Zgodzić się trzeba, ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż złożenie zastrzeżenia jest warunkiem koniecznym do respektowania tajemnicy Spółki, jednak w przedmiotowej sprawie takie zastrzeżenie mogło być złożone w każdym czasie do chwili wydania przez organ decyzji w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku.

W konsekwencji rację mają zarówno organ, jak i Sąd I instancji, iż w tych okolicznościach uznać należało, że Spółka T. S.A. skutecznie złożyła wniosek o wyłączenie z udostępniania części informacji.

Odnosząc się zaś do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 11 ust. 4 z.n.k. w zw. z art. 16 ust. 7 u.i.o.ś. wskazać trzeba, iż również on okazał się nieuzasadniony. Skarżąca kasacyjnie Spółka podniosła, iż twierdzenie, że udostępnienie części graficznej Dodatku nr (...) nie jest możliwe bez udostepnienia pozostałych części - opisowej i tabelarycznej - jest gołosłownym twierdzeniem T. S.A., które nie zostało zbadane przez organ.

Z powyższym nie sposób się zgodzić, bowiem jak słusznie wskazał Sąd I instancji, organ prawidłowo ustalił, że informacje, których żąda skarżąca zawarte są w Dodatku nr (...), zaś w toku postępowania Spółka T. S.A. złożyła do organu zastrzeżenie, iż dane w nim przedstawione stanowią informację o wartości handlowej, objętą tajemnicą przedsiębiorstwa, której udostępnienie mogłoby pogorszyć konkurencyjną pozycję spółki. Z treści tego zastrzeżenia podniosła natomiast, iż dokument wraz z załącznikami, w tym Dodatkiem nr (...) do Projektu Zagospodarowania Złoża, zawiera w części opisowej, graficznej i tabelarycznej informacje o wartości handlowej, w tym dane technologiczne dotyczące zasobów złoża węgla kamiennego i jego granic, zasobów bilansowych, przemysłowych i nieprzemysłowych metanu z węgla kamiennego, możliwości eksploatacji złoża, warunków ekonomicznych prowadzenia eksploatacji i wykorzystania złoża (w tym mierniki efektywności ekonomicznej projektów inwestycyjnych i analizę ekonomiczną), zasobów przemysłowych i nieprzemysłowych. Jednocześnie wyjaśniła, że mapy składające się na część 2 Dodatku nr (...) zawierają szczegóły techniczne oraz informacje dotyczące sposobu zagospodarowania złoża, m.in. w postaci zlokalizowania otworów eksploatacyjnych, otworów zlikwidowanych, obrazują kontur złoża, granice obszaru górniczego, terenu górniczego, przekroje geologiczne, lokalizują zabudowę technologiczną kopali. Z wyjaśnień T. S.A. wynika również, iż mapa zawiera informacje o charakterze technicznym. Wskazano również, iż mapa stanowi integralną całość, nie jest możliwe wydzielenie z niej tylko tych informacji, które nie mają charakteru technicznego.

Ponadto Spółka wskazała, że informacje zawarte w Dodatku nr (...) posiadają wartość handlową i umożliwiają wgląd w całościowy obraz przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na wydobyciu węgla kamiennego. Podniosła także, iż informacje te nie są powszechnie znane ani dostępne na rynku, a ich ujawnienie może skutkować pogorszeniem konkurencyjnej pozycji T. S.A., bowiem w przypadku ujawnienia tych informacji mogą one zostać wykorzystane gospodarczo, np. do sporządzenia podobnych map na tym bądź innym obszarze oraz do wykonania wszechstronnej analizy ekonomicznej opłacalności przedsięwzięcia wydobycia kopaliny głównej i towarzyszącej ze złoża (...).

Dalej Spółka wyjaśniła, że koncesja na wydobycie obejmuje także wydobywanie kopaliny towarzyszącej (metanu), zaś w oparciu o dane zawarte w Dodatku nr (...) możliwe jest określenie przybliżonej ilości możliwego do pozyskania metanu, a w konsekwencji potencjalnego przychodu z jego sprzedaży.

Zdaniem T. S.A. niewłaściwe wykorzystanie informacji i danych technologicznych zawartych w Dodatku nr (...) może wpłynąć negatywnie na całą działalność Spółki, w tym na postępowania przetargowe, konkurencyjność i osłabić jej pozycję na rynku, a co za tym idzie mieć wpływ na wycenę akcji Spółki.

Dodatkowo Spółka wskazała również, iż dane zostały objęte tajemnicą Spółki oraz że podjęła niezbędne kroki mające na celu ochronę informacji będącej przedmiotem wniosku przed jej ujawnieniem do publicznej wiadomości, m.in. poprzez objęcie ich regulacjami ochronnymi w przyjętej w Spółce polityce bezpieczeństwa informacji. Ponadto w treści wniosku o wyłączenie z udostępniania informacji zwróciła uwagę, iż jako spółka zależna, zobowiązana jest stosować regulacje wewnętrzne Grupy (...), dotyczące relacji inwestorskich i obowiązków informacyjnych, a także przepisy prawa powszechnie obowiązujące skierowane do spółek publicznych, zatem wnioskowane informacje podlegają regulacjom ochronnym przyjętych w "Polityce wypełniania obowiązków informacyjnych w X. S.A. i w spółkach zależnych Grupy Kapitałowej (...)" i stanowią informacje zastrzeżone.

W uzasadnieniu wniosku Spółki wyjaśniono także, iż wykonawca Dodatku nr (...) - Stowarzyszenie Naukowe im. (...) w (...) - zostało zobowiązane do zachowania w poufności wszelkich informacji związanych z przedmiotem opracowania, w szczególności danych technologicznych kopalni oraz że dodatek ten nie został w żaden sposób upubliczniony, a możliwość zapoznania się z ich treścią posiadają jedynie wewnętrzne służby Zakładu Górniczego (...) na jego terenie.

Stosownie natomiast do treści art. 11 ust. 4 z.n.k. przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słuszne jest stanowisko Sądu I instancji, iż organ prawidłowo uznał, że przesłanka wartości handlowej informacji powinna być interpretowana w taki sposób, że taka informacja musi posiadać pewną wartość ekonomiczną tzn. jej wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski, a informacjom będącym przedmiotem wniosku nie można odmówić posiadania przymiotu wartości handlowej z uwagi na fakt, że poruszają one kwestie, których ujawnienie mogłoby przełożyć się na zaoszczędzenie wydatków lub zwiększenie zysków podmiotu, któremu zostałyby ujawnione. W konsekwencji zaś, za trafne należy uznać stanowisko, iż informacje, których udostępnienia żąda skarżąca kasacyjnie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, bowiem nie zostały ujawnione do publicznej wiadomości, posiadają wartość gospodarczą oraz przedsiębiorca podjął w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich w poufności.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, iż Spółka T. S.A. wyjaśniła dlaczego ujawnienie treści Dodatku nr (...) mogłoby pogorszyć jej pozycję konkurencyjną. Słusznie również zauważył Sąd I instancji, iż organ wykazał jakie informacje zawarte są na opracowaniach mapowych. Wskazałon również, iż dysponuje wyłącznie materiałami przekazanymi przez Spółkę, co uniemożliwia udostępnienie danych tylko i wyłącznie w zakresie prognozowanych obniżeń terenu, gdyż takie opracowania, wyłącznie z takim danymi, nie zostały złożone.

Za prawidłowy należy również uznać wyrażony w zaskarżonym wyroku pogląd, iż brak jest w sprawie interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie informacji, bowiem żadna ze stron nie wskazała istnienia interesu publicznego przemawiającego za udzieleniem informacji.

W konsekwencji za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 11 ust. 4 z.n.k. w zw. z art. 16 ust. 7 u.i.o.ś.

Jako nietrafny należało ocenić również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przypomnieć należy, iż konstrukcja art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, dowodzi, iż przepis ten ma charakter wynikowy. Tym samym jest on formą "instrukcji" dla Sądu jak powinien postąpić (jakie wydać rozstrzygnięcie), gdy stwierdzi, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oddalenie skargi na decyzję lub postanowienie (uchwałę) organu jest zawsze wynikiem oceny, że poddany kontroli Sądu Wojewódzkiego akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. w każdym przypadku jest następstwem uchybienia innym przepisom materialnym bądź procesowym, które autor skargi powinien wyraźnie wskazać w wywiedzionym środku zaskarżenia. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano już, iż autor skargi kasacyjnej chcąc powołać się na zarzut naruszenia przepisów wynikowych, jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji. Zawsze musi on wskazać na przepisy wadliwie stosowane przez organy, bo tylko przy naruszeniu prawa przez organ można trafnie zakładać, że wyrok Sądu I instancji jest wadliwy, jako że akceptuje wady postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. nie powołał żadnych innych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji oddalając w części skargę, tym samym nie sposób przyjąć, iż zarzut ten spełniał wyżej opisane wymagania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Ministra Środowiska i Klimatu orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a. (punkt 2 sentencji).

Odnośnie do wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania - T. S.A. - o zwrot kosztów postępowania nie został on uwzględniony, gdyż zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasady określające zwrot kosztów postępowania kasacyjnego określają przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które nie przewidują możliwości przyznania zwrotu kosztów uczestnikom postępowania.

Niniejsza sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), dalej: "ustawa COVID-19". Jak wynika natomiast z wyżej poczynionych rozważań biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Biorąc zatem pod uwagę, że strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie należało przyjąć, iż standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu, iż rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.