Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1663654

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 2 lutego 2010 r.
III KK 303/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Jerzy Grubba.

Sentencja

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2010 r. sprawy Mariusza F. skazanego z art. 278 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt V Ka 984/08 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego G. w G. z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. akt II K 171/05

postanowił:

1.

oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,

2.

obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.

Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie dotyczą one ustaleń faktycznych i to dokonanych przez Sąd I - instancji. Kasacja została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych, oraz art. 523 § 1 k.p.k., który nie zezwala na podnoszenie w niej zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych.

Zauważyć należy również, iż co do istoty, zarzuty podniesione w kasacji stanowią powtórzenie zarzutów zawartych w apelacji, (co dodatkowo potwierdza, przeciwko któremu z orzeczeń faktycznie zwrócona została kasacja). Były one przedmiotem rozważań Sądu Okręgowego i zostały omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Obrona nie podnosi zresztą w swej skardze zarzutu naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. lub 457 § 3 k.p.k.

Zarzut naruszenia art. 193 § 1 k.p.k. ewidentnie skierowany jest przeciwko rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego, to ten Sąd bowiem dokonał ustaleń faktycznych w sprawie, w tym wartości skradzionego mienia. Stawianie zaś zarzutu obrazy art. 297 § 1 pkt 4 k.p.k. w ogóle nie jest dopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym, gdyż przepis ten dotyczy określenia celów jakim służy postępowanie przygotowawcze. Kasacja zaś nigdy nie może być skierowana przeciwko decyzjom innych organów niż sądy.

Przypomnieć także trzeba, że naruszenie art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z zasad generalnych rządzących procesem karnym, która to zasada znajduje następnie konkretyzację w części szczegółowej kodeksu. Treścią zarzutu kasacyjnego może zatem stać się jedynie naruszenie tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasady generalnej. Podobnie art. 5 § 2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Wskazać należy też, że co do zasady zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy to sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Na koniec wypada raz jeszcze wskazać, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych wyroków sądów odwoławczych kończących postępowanie, obrona zaś w najmniejszym stopniu nie wskazała, jakich to konkretnych uchybień miałby dopuścić się przewodniczący składu orzekającego w związku z kierowaniem rozprawą apelacyjną (podniesiony zarzut obrazy art. 366 § 1 k.p.k.).

Brak zatem jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w kasacji.

Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.