Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1418732

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 5 listopada 2013 r.
III KK 200/13
Skuteczność zarzutu niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Józef Dołhy.

Sentencja

Sąd Najwyższy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 listopada 2013 r., sprawy M. B. o zadośćuczynienie za wykonanie decyzji o internowaniu z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy, od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 31 stycznia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 14 listopada 2012 r.;

postanowił

1.

oddala kasację, jako oczywiście bezzasadną;

2.

kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża wnioskodawcę.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., zasądził od Skarbu Państwa na rzecz M. B. kwotę 33.750 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikłą z wykonania decyzji nr 51/B/81 z dnia 19 grudnia 1981 r. Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w W. o internowaniu, a dalej idące żądanie wniosku oddalił.

Pełnomocnik wnioskodawcy w apelacji od tego wyroku zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, kwestionując kryteria ustalenia wysokości zadośćuczynienia, i wniósł o jego zmianę przez podwyższenie kwoty zadośćuczynienia.

Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

W kasacji od tego wyroku pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił:

- rażącą obrazę art. 361 k.c. w zw. z art. 445 k.c. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 8 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu na nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, poprzez przyjęcie przez Sąd Apelacyjny, przy badaniu wysokości odpowiedniego zadośćuczynienia, jako miernika wysokości przeciętnego wynagrodzenia obwieszczonego przez Prezesa GUS w dniu 9 sierpnia 2012 r. i ustalonego w wysokości 3.496,82 zł, w sytuacji, gdy wysokość ta powinna być mierzona rozmiarem krzywd, i cierpień jakich doznał pokrzywdzony, i być do nich odpowiednie, przy czym należy tu posiłkować się wykładnią art. 361 k.c. oraz 445 k.c. i mieć na względzie rekompensacyjny charakter ustawy z dnia 23 lutego 1991 r., co w konsekwencji doprowadziło do zasądzenia niewspółmiernie niskiej w stosunku do krzywdy kwoty zadośćuczynienia,

- art. 457 § 2 k.p.k. przez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez Sąd Apelacyjny do wszystkich zarzutów i wniosków apelacyjnych pełnomocnika w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co miało istotny wpływ na treść wyroku.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.

Podniesiony w kasacji zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego stanowi jedynie zmodyfikowanie dla potrzeb postępowania kasacyjnego - zarzutów przedstawionych uprzednio w apelacji w postaci błędu w ustaleniach faktycznych. W sytuacji, gdy Sąd Apelacyjny rozważył wszystkie zarzuty i wnioski podniesione w apelacji pełnomocnika wnioskodawcy i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób w pełni odpowiadający wymogom ustawy, podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 457 § 2 k.p.k. (zamiast art. 457 § 3 k.p.k.) uznać należy za bezpodstawny. Z treści kasacji jednoznacznie wynika, że wnioskodawca kwestionuje wysokość zasądzonego zadośćuczynienia i do tego sprowadza się istota argumentacji.

W postępowaniu kasacyjnym zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia może być skuteczny tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania wysokości tego świadczenia, a więc jedynie wówczas, gdy uwzględniono niewłaściwe lub nie uwzględniono właściwych kryteriów mających istotne znaczenie dla określenia wysokości zadośćuczynienia. Taka sytuacja nie miała miejsca i dlatego Sąd Najwyższy, uznając zarzuty skarżącego za ewidentnie chybione, kasację oddalił, jako oczywiście bezzasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.