III K 280/34 - Wyrok Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(K) 1934/10/227

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 1934 r. III K 280/34

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia Br. Wisznicki (sprawozdawca). Sędziowie: Dr. Wł. Sokalski, J. Songajłło. Prokurator: T. Piskozubowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy, w sprawie Anastazji G. i Jadwigi G., osk. z art. 48 rozp. Prezydenta Rzplitej z dn. 13 września 1927 r., poz. 700, po rozpoznaniu kasacji Prokuratury Sądu Okręgowego w Ostrowie Pozn., założonej od wyroku tegoż sądu z dnia 12 grudnia 1933,

na mocy art. 529 i 532 k. p. k., zaskarżony wyrok uchylił.

Uzasadnienie faktyczne

Kasacja zarzuca między innemi obrazę art. 1 i 48 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 września 1927, (Dz. Ust. poz. 700) oraz § 2 art. 7 u. k. s. przez uniewinnienie oskarżonych, pomimo że w ich czynie mieszczą się znamiona zarzuconego im przestępstwa.

...........................................................................................................................

Istota przestępstwa skarbowego polega na naruszeniu przepisów, obowiązujących w danym przedmiocie. W myśl art. 47 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 września 1927 o opodatkowaniu cukru (Dz. Ust. nr. 81 p. 700), ulegają ukaraniu przestępstwa, polegające na naruszeniu przepisów wydanych w przedmiocie podatku od cukru. Do takich przestępstw należy na zasadzie art. 48 cyt. rozporządzenia wyrób cukru bez wiedzy i zgody właściwej władzy skarbowej jako przestępstwo dotyczące interesu Skarbu, polegające na uszczupleniu podatku od cukru. Sąd okręgowy ustaliwszy, że oskarżona G. wyprodukowała sposobem domowym, bez wiedzy i zgody właściwej władzy skarbowej, około 80 kgr. syropu, który częściowo sprzedawała częściowo zaś używała do wypieku pierników, orzekł - że zaskarżonego przestępstwa nie można przypisać oskarżonym, ponieważ przepisy rozporządzenia o opodatkowaniu cukru nie odnoszą się do działań w mniejszej skali sposobem domowym, lecz tylko do działań zakrojonych na wielką skalę, kiedy odbywa się fabrykacja cukru w większych rozmiarach sposobem przemysłowym, przez zakłady odpowiednio ku temu urządzone i obliczone na stałe wielkie zyski. Motywy te są błędne jako sprzeczne zarówno z zasadą ustawodawstwa o opodatkowaniu wszelkiego rodzaju cukru, wyrabianego na obszarze Państwa Polskiego lub sprowadzonego z zagranicy, niezależnie od sposobu i skali produkcji jakoteż z art. 48 rozporządzenia z 13 września 1927, (Dz. Ust. poz. 700) w szczególności.