III K 2178/38 - Orzeczenie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1628235

Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 1939 r. III K 2178/38

UZASADNIENIE

Uzasadnienie faktyczne

Kasacja Prokuratora zarzuca obrazę art. 23 pkt 2 dekretu Naczelnika Państwa z dnia 8 lutego 1919 r. miary (Dz. U. z 1928 r. Nr 72, poz. 661) przez nieuwzględnienie tych okoliczności, że:

1)

w myśl art. 14 i 23 pkt 2 dekr. o miarach karalne jest również używanie nielegalizowanych narzędzi przy czynnościach dokonywanych w toku produkcji artykułów przeznaczonych do publicznego obrotu, jeżeli tylko stosowanie narzędzi mierniczych przy tych czynnościach może wywrzeć wpływ na ustanowienie wartości tych artykułów w obrocie zewnętrznym;

2)

używanie owych nielegalizowanych narzędzi było podstawą obliczenia wynagrodzenia robotników za pracę.

1) Interpretacja tekstów ustawowych wskazana w zarzucie pierwszym jest trafna, atoli nie ma ona zastosowania w niniejszym przypadku. Według ustaleń bowiem używanie odnośnych narzędzi przy tarciu drzewa nie miało wpływu na oznaczenie wartości danego drzewa w obrocie publicznym.

W zakresie bowiem oznaczenia wartości wyrobionego drzewa w obrocie publicznym używano w przedsiębiorstwie oskarżonego narzędzi legalizowanych, ta zaś okoliczność, iż przy produkcji drzewa i przed wprowadzeniem go w obrót posługiwano się narzędziami nielegalizowanymi, daje li tylko podstawę do trafnego ustalenia, poczynionego przez sąd, iż danych narzędzi nie używano w obrocie publicznym, o ile szło o oznaczenie wartości sprzedawanego drzewa. W tym stanie rzeczy pierwszy zarzut kasacji jest bezzasadny.

2) Trafny natomiast jest zarzut drugi. W myśl art. 14 i 23 pkt 2 dekretu o miarach karalne jest używanie narzędzi nielegalizowanych w obrocie publicznym do mierzenia długości powierzchni, objętości i masy, o ile przez to będzie lub być może ustanawiana wartość rzeczy lub świadczeń. Przez używanie "w obrocie publicznym" należy rozumieć posługiwanie się danym narzędziem jako miernikiem przedmiotu zobowiązań prywatnoprawnych zawieranych z większą ilością bliżej nieoznaczonych osób.

Oskarżony w piśmie z dnia 12 kwietnia 1938 r. ujawnionym na rozprawie oświadcza, iż ilość metrów sześciennych przetartego drzewa była podstawą wynagrodzenia robotników za pracę, a ta ilość była - jakby to wynikało z powyższego pisma - mierzona owymi nielegalizowanymi suwakami. Z tych względów pozostaje nieodparte twierdzenie kasacji, iż zakwestionowane narzędzia mogły być używane w obrocie publicznym, a mianowicie - o ile idzie o określenie rozmiaru zobowiązań oskarżonego jako pracodawcy w stosunku do robotników, jako osób dokonywujących pewnych świadczeń.

Wobec uniewinnienia oskarżonego mimo, że w czynie jego mogą zachodzić znamiona przestępstwa, wyrok zostaje uchylony.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.