III K 1425/36 - Wyrok Sądu Najwyższego - OpenLEX

III K 1425/36 - Wyrok Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(K) 1937/5/126

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 listopada 1936 r. III K 1425/36

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia S. Giżycki. Sędziowie: dr W. Sokalski (sprawozdawca), S. Frycz. Prokurator: S. Błeszyński.

Sentencja

Sąd1 Najwyższy, po rozpoznaniu w sprawie Rubina Gecela R., osk. z art. 181 ord. podat. z 15 marca 1934 r. (Dz. U. poz. 346/34), kasacji Prokuratora Sądu Okręgowego w Cieszynie, założonej od wyroku tegoż Sądu z 4 maja 1936 r.,

na zasadzie art. 529 i 532 k. p. k. zaskarżony wyrok uchylił.

Uzasadnienie faktyczne

Kasacja Prokuratora zarzuca zaskarżonemu wyrokowi obrazę: a) art. 181 ord. podat. i art. 11 i 22 ustawy o państwowym podatku przemysłowym przez mylne uznanie, że prowadzenie zakładu handlowego na podstawie karty rejestracyjnej jest równoznaczne z prowadzeniem przedsiębiorstwa na podstawie niewłaściwego świadectwa przemysłowego; b) cz. II lit. A rozdz. I kategoria I załącznika do art. 23 ustawy o państ. podat. przemysł. w związku z art. 514 lit. a) k. p. k., przez brak należytego ustalenia, że oskarżony prowadził hurtowy zbyt towarów własnej produkcji, tj. przeważnie "partiami" i głównie kupcom i przemysłowcom; c) art. 2 k. p. k. i art. 27 ustawy o państ. podat. przemysł. przez mylne uznanie, jakoby przedmiotem oskarżenia była działalność oskarżonego do momentu sporządzenia aktu oskarżenia.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy rozważył co następuje.

Stosownie do art. 27 ustawy z 15 lipca 1925 r. o państwowym podatku przemysłowym (Dz. U. poz. 716/34) obowiązek nabycia świadectwa przemysłowego powstaje przed rozpoczęciem roku kalendarzowego, przy czym świadectwo powinno być wykupione na cały rok następny i dopiero w razie zmian, uzasadniających zaliczenie przedsiębiorstwa do wyższej kategorii, należy w myśl art. 31 dopłacić różnicę ceny między świadectwem nabytym i świadectwem właściwym.

Przestępstwo z art. 181 ord. podat., polegające na prowadzeniu przedsiębiorstwa bez świadectwa przemysłowego lub bez właściwego świadectwa jest przestępstwem trwałym (po- dobnie jak np. uchylanie się od obowiązku służby wojskowej) i kończy się z upływem danego roiku gospodarczego (Zb. O. 161/30). To też w każdym momencie po 1 stycznia danego roku kalendarzowego przejawia się przestępna działalność, o ile na prowadzenie przedsiębiorstwa nie wykupiono świadectwa przemysłowego lub też o ile rozmiary przedsiębiorstwa nie odpowiadają wykupionemu świadectwu. Stanowisko zaskarżonego wy-roku byłoby trafne, gdyby czyn przestępny z art. 178 ord. podat. stawał się dokonany dopiero po upływie danego roku gospodarczego, w takim bowiem wypadku należało by uwzględnić wszelkie zmiany, które by w sumie dały obraz przedsiębiorstwa.

Wobec powyższego Sąd, nie oglądając się na charakter transakcyj, załatwionych po 24 października 1935 r. jako dacie wydania orzeczenia karnego, powinien był rozważyć, czy w okresie objętym oskarżeniem działalność oskarżonego nie zawierała cech przestępnych.

Mylny jest również pogląd Sądu, jakoby prowadzenie przedsiębiorstwa za kartą rejestracyjną było równoznaczne z prowadzeniem go za niewłaściwym świadectwem przemysłowym. Ustawa z 15 lipca 1925 r. o państwowym podatku przemysłowym nie daje żadnych podstaw do takiej wykładni.

W szczególności wiążący się z nią przepis art. 178 § 1 ord. podat. (Dz. U. poz.. 134/36) jako przepis skarbowy i karny musi być ściśle wykładany i stosowanie analogii, a tym więcej interpretacji rozszerzającej, jest niedopuszczalne. Świadectwa przemysłowe dotyczą przedsiębiorstw, a karty rejestracyjne - składów (Zb. O. 324/36).

Pomijając, że Sąd najzupełniej dowolnie przyjął sprzedaż 25 metrów sukna za partię towarów w rozumieniu cz. II lit. A rozdz. I kategoria I załącznika do art. 23 ustawy o państw. podat. przemysł., przede Wszystkim zauważyć należy, że Sąd mylnie przyjmuje, jakoby o przeważającym charakterze transakcyj hurtowych czy detalicznych decydowała kwota, dotycząca tych transakcyj. Wymóg ustawy "przeważnie w większych ilościach (partiami)" ma na względzie ilość poszczególnych transakcyj, a nie sumę, na jaką opiewają, gdyż właśnie ta ilość transakcyj i ich częstotliwość decyduje o rozmiarach przedsiębiorstwa handlu hurtowego. Gdyby stanąć na stanowisku zaskarżonego wyroku, natenczas jedna lub kilka transakcyj sprzedaży na znaczne kwoty, dokonanych w ciągu roku, mogłyby zadecydować o zakwalifikowaniu przedsiębiorstwa, jako handlu hurtowego, pomimo, że wszystkie inne transakcje w przytłaczającej ilości obracały się w granicach detalu lub drobnej sprzedaży. Nadto Sąd orzekający nie zajął się omówieniem i stwierdzeniem drugiego elementu sprzedaży hurtowej, tj. sprzedaży głównie kupcom i przemysłowcom.

Wobec tego Sąd Najwyższy zaskarżony wyrok uchylił.