III K 1005/34 - Wyrok Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(K) 1935/5/194

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1934 r. III K 1005/34

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia dr. E. St. Rappaport. Sędziowie: dr. Wł. Sokalski (sprawozdawca), dr. J. Rogalski. Prokurator: St. Małkowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Pelagji N., osk. z art. 48 rozp. Prezydenta Rzplitej z 13 września 1927 r., Dz. Ust. poz. 700, po rozpoznaniu kasacji Izby Skarbowej w Poznaniu, założonej od wyroku Wydziału Zamiejscowego Poznańskiego Sądu Okręgowego w Lesznie, z dnia 9 kwietnia 1934,

na zasadzie art. 529 i 532 k. p. k. zaskarżony wyrok uchylił.

Uzasadnienie faktyczne

Kasacja Izby Skarbowej w Poznaniu domaga się uchylenia wyroku, gdyż czyn ustalony w wyroku zawiera znamiona przestępstwa z art. 48 rozp. Prezydenta Rzplitej z 13 września 1927 r. (Dz. Ust. poz. 700).

Według ustaleń wyroku oskarżona uzyskała przez gotowanie buraków cukrowych 1 kg. syropu, który użyła w gospodarstwie domowem. Mimo powyższych ustaleń sąd uniewinnił oskarżoną, wychodząc z założenia, że omawiane rozp. o opodatkowaniu cukru nie odnosi się do soków ani do syropu buraczanego, wyrabianych sposobem domowym i przeznaczonych do użytku w gospodarstwie domowem. Rozporządzenie to zdaniem sądu wyrokującego odnosi się jedynie do wyrobów, uzyskanych sposobem fabrycznym i przeznaczonym do wolnego obrotu.

Zapatrywanie to jest błędne.

Według art. 1 rozp. Prezydenta Rzplitej z 13 września 1927 r. o opodatkowaniu cukru, podatkowi temu podlegają także soki z buraka cukrowego i syropy, a art. 5 nie wyłącza z pod opodatkowania syropu, uzyskanego sposobem domowym i przeznaczonego do użytku domowego. Rozdział II omawianego rozporządzenia zawiera postanowienia, zabezpieczające pobór podatku od cukru, otrzymanego sposobem przemysłowym, z czego nie można wyciągnąć wniosku, że inny jak przemysłowy sposób jego uzyskiwania jest dozwolony. Stałoby to w sprzeczności z art. 1 i 5 rozporządzenia. Stąd też art. 48 zagraża karą wyrób cukru bez wiedzy i zgody władz skarbowych i nie ogranicza tego przepisu do przemysłowego wyrobu cukru w rozumieniu ust. 2 art. 1. Z określenia, co ustawa rozumie przez cukier, widoczne jest, że ustawodawca chciał obciążyć podatkiem wszelkie wytwory produkcji cukru od najniższych stadjów do gotowej rafinady, bez względu na sposób ich otrzymania, uregulował zaś kontrolę cukrowni przemysłowych, jako jedynie możliwą do szerszego ustawodawczego traktowania formę produkcji, pozostawiając inne formy, szczególnie gospodarcze, regulowaniu od wypadku do wypadku. Wnioski sądu, jakoby cukier, uzyskany w gospodarstwie domowem i zużyty w tem gospodarstwie, nie ulegał podatkowi, jako niewprowadzony do obrotu (art. 8), są błędne. Niema w rozporządzeniu żadnych danych do tego, że ustawodawca wspomniane w art. 8 wprowadzenie w obrót chciał ograniczyć do obrotu handlowego. Przez określenie w art. 38 momentu, w którym cukier ulega opodatkowaniu, wskazał ustawodawca, że nietylko obrotu handlowego dotyczy art. 8, ale i obrotu gospodarczego. Wywóz bowiem cukru z obrębu cukrowni lub wolnego składu, choćby dla użytku własnego producenta, podlega podatkowi. Cukier zatem, czy syrop, uzyskany w produkcji domowej, nie może ulegać zwolnieniu od podatku na tej jedynie podstawie, że zostaje zużyty w gospodarstwie domowem. Z chwilą gospodarczego użycia dostaje się on do wolnego obrotu w rozumieniu omawianego rozporządzenia. Ani dosłowne brzmienie art. 48, ani wykładnia jego na tle innych przepisów rozporządzenia, nie popierają poglądu prawnego sądu orzekającego. Wskutek obrazy art. 48 rozp. o opodatkowaniu cukru, wyrok musi ulec uchyleniu.