Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211717

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 9 czerwca 1999 r.
III CKN 949/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN K. Kołakowski.

Sędziowie SN: I. Koper, M. Sychowicz (spr.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Elżbiety G. przeciwko Eugeniuszowi G. o rozwód na skutek kasacji pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lipca 1998 r.,

oddala kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 30 marca 1998 r. Sąd Wojewódzki rozwiązał przez rozwód małżeństwo stron z winy pozwanego, powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem stron obojgu rodzicom z tym, że miejsce pobytu dziecka ustalił przy matce i podwyższył uprzednio zasądzone od pozwanego alimenty na rzecz dziecka do kwoty 170 zł miesięcznie.

Po rozpoznani apelacji pozwanego od wymienionego wyroku Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 23 lipca 1998 r. zmienił go tylko o tyle, że dodatkowo uregulował kontakty pozwanego z dzieckiem, a poza tym apelację oddalił. Podstawą tego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że między stronami, które zawarły związek małżeński w dniu 5 września 1993 r., już od września 1995 r. doszło do faktycznej separacji i nie ma szans na nawiązanie współżycia; rozpad więzi małżeńskich spowodował pozwany, który nie wypełniał obowiązku wspólnego pożycia a jego deklaracje o uczuciach do żony nie przekładały się na konkretne działania; te zaś, np. wytaczanie przeciwko żonie spraw karnych, nie sprzyjają prawidłowemu funkcjonowaniu małżeństwa. W tych okolicznościach Sąd Apelacyjny uznał, że nastąpił zawiniony przez pozwanego zupełny i trwały rozkład pożycia między stronami i że w świetle opinii Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego, wskutek orzeczenia rozwodu nie ucierpi dobro ich małoletniego dziecka.

Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył kasacją pozwany. Kasacja oparta została na obu podstawach przewidzianych w art. 3931 k.p.c. i zarzuca naruszenie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c. przez odmowę zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej wytoczonej przeciwko powódce oraz art. 233 § 1 k.p.c. przez dowolne przyjęcie, że naganne zachowanie się powódki było przez nią niezawinione, a ponadto naruszenie przepisów art. 56 § 1 i § 2 k.r.o. przez błędną ich wykładnię, pozwalającą na przyjęcie, że pomiędzy stronami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia oraz że orzeczeniu rozwodu nie sprzeciwia się dobro małoletniego dziecka stron. Skarżący wniósł o zmianę wyroku Sądu Apelacyjnego i oddalenie powództwa.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Zawieszenie postępowania, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy cywilnej (art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c.), nie jest obligatoryjne. W ocenie Sądu Apelacyjnego, który w okolicznościach sprawy nie znalazł powodów do zawieszenia postępowania do czasu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie karne wytoczone przez pozwanego przeciwko żonie, nie można dopatrzyć się uchybienia. Materiał zebrany w sprawie daje wystarczającą podstawę do oceny, czy zachodzą podstawy do orzeczenia rozwodu oraz czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Sama okoliczność wytoczenia przez pozwanego kolejnej sprawy karnej przeciwko żonie przeczy jego tezie o istnieniu między małżonkami stosunków przemawiających przeciwko rozwiązaniu ich małżeństwa.

2. Naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. może polegać na uznaniu przez sąd określonego dowodu za wiarygodny i mający moc dowodową albo nie mający takiej mocy lub niewiarygodny z pominięciem lub niewłaściwym zastosowaniem przesłanek oceny dowodów przewidzianych w tym przepisie. Skarżący nie wskazuje jednakże, których dowodów przeprowadzonych w sprawie dotyczy podniesiony przez niego zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Nie wskazuje też, na czym to naruszenie polega. Zarzucenie, że określona okoliczność została w zaskarżonym wyroku "dowolnie przyjęta", warunku tego nie spełnia. Nie ma zatem podstawy do przyjęcia, że naruszenie przez Sąd Apelacyjny art. 233 § 1 k.p.c. zostało przez skarżącego wykazane.

3. Wynikający z uzasadnienia zaskarżonego wyroku stan faktyczny stanowiący podstawę jego wydania, którym Sąd Najwyższy jest związany przy rozpoznawaniu kasacji, jednoznacznie wskazuje, że między stronami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia. Z tego stanu faktycznego wynika także wniosek co do zawinienia rozkładu pożycia przez pozwanego i co do tego, że wskutek orzeczenia rozwodu nie ucierpi dobro małoletniego dziecka stron. Nie jest przeto zasadny zarzut kasacji naruszenia przez zaskarżony wyrok przepisów art. 56 § 1 i § 2 k.r. o przez błędną ich wykładnię, rozumiany jako zarzut tzw. błędu w subsumpcji. Dla oceny tej bez znaczenia są i przy jej dokonywaniu nie mogły być wzięte pod uwagę ani okoliczności faktyczne przytoczone w uzasadnieniu kasacji, ani dowody dołączone do kasacji. Przy rozpoznawaniu kasacji Sąd Najwyższy - jak wyżej wspomniano - związany jest bowiem stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku i samodzielnie nie przeprowadza dowodów ani nie bierze pod uwagę innych okoliczności faktycznych aniżeli te, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego wyroku.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy uznał kasację za nie mającą usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 39312 k.p.c. oddalił ją.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.