Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211799

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 10 czerwca 1999 r.
III CKN 318/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Z. Kwaśniewski (spraw.).

Sędziowie SN: G. Bieniek, T. Domińczyk.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 1999 r. sprawy z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej im. ZWM przeciwko Henrykowi K. o eksmisję, na skutek kasacji pozwanego od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 30 grudnia 1998 r., postanawia:

odrzucić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. 171 k.p.c., odrzucił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego, a to wobec złożenia wniosku z uchybieniem wymaganego terminu.

Zażalenie pozwanego oddalił Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 30 grudnia 1998 r. Sąd II instancji podkreślił, że nastąpiło zastępcze doręczenie pozwanemu wyroku zaocznego, a pozwany nie wykazał by bez swojej winy nie mógł złożyć w terminie sprzeciwu od tegoż wyroku.

W kasacji pozwany zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 168 § 1, art. 234 i art. 328 § 2 w związku z art. 361 oraz 343 k.p.c.

W uzasadnieniu kasacji stwierdzono, że pozwany dowiedział się o wyroku zaocznym w trakcie czynności egzekucyjnych, po czym niezwłocznie złożył sprzeciw.

Kasator twierdzi, że na mocy art. 234 k.p.c. obalił domniemanie zastępczego doręczenia mu wyroku zaocznego, a skoro wyrok ten nie został mu doręczony, to nie zaczął biec termin do wniesienia od niego środka zaskarżenia.

Skarżący podnosi, że o uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej można mówić wtedy, gdy termin ten zaczął biec i upłynął bezskutecznie, a więc zbędne było nawet składanie wniosku o przywrócenie terminu.

Jako uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. pozwany podaje niedopuszczalne stwierdzenie Sądu Wojewódzkiego, iż w związku z nawrotami choroby pozwany powinien przebywać w mieszkaniu.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna z mocy art. 393 pkt 1 k.p.c.

Przewidziane tym przepisem ograniczenie dopuszczalności skargi kasacyjnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia istnieje bez względu na to, czy sprawa została rozstrzygnięta merytorycznie wyrokiem, czy też - w przypadku gdy nie zachodzą przesłanki do jego wydania - postanowieniem, które kończy postępowanie w sprawie (por. postanowienie SN z dnia 14 maja 1999 r., I CZ 49/99 - nie publ.).

Sprawa niniejsza z powództwa o eksmisję jest sprawą o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1 k.p.c., a zatem o dopuszczalności w niej kasacji rozstrzyga wartość przedmiotu zaskarżenia, która nie może być wyższa od wartości przedmiotu sporu (por. postanowienie SN z dnia 18 grudnia 1996 r. I CKN 21/96, OSNC, 1997, Nr 4, poz. 42). Powód wytaczając powództwo określił w nim wartość przedmiotu sporu na kwotę 872 zł 10 gr (k. 2 akt). Tak określona wartość przedmiotu sporu, dokonana wg. oceny właściwej w chwili wniesienia pozwu, pozostaje niezmieniona do końca postępowania, chyba że w dalszym toku postępowania nastąpi zmiana powództwa, pociągająca za sobą zmianę wartości przedmiotu sporu (por. postanowienie SN z dnia 17 lipca 1997 r., III CKN 135/97; postanowienie SN z dnia 14 listopada 1997 r., III CZ 87/97).

Sąd Najwyższy, przed merytorycznym badaniem kasacji zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność pod kątem wartości przedmiotu zaskarżenia wymienionej w art. 393 pkt 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 71/97).

Wynik tego badania w niniejszej sprawie o eksmisję doprowadził do ustalenia, że wartość przedmiotu zaskarżenia, odpowiadająca wartości przedmiotu sporu, jest niższa niż 5.000 zł, co czyni kasację niedopuszczalną z mocy art. 393 pkt 1 k.p.c.

Ponieważ kasację tę winien był już odrzucić Sąd drugiej instancji na podstawie art. 3935 k.p.c. w zw. z art. 393 pkt 1 k.p.c., to skoro tego nie uczynił, to Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 3938 § 1 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.