Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211797

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 10 czerwca 1999 r.
III CKN 308/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Z. Kwaśniewski (spraw.).

Sędziowie SN: G. Bieniek, T. Domińczyk.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 1999 r. sprawy z powództwa Teresy C. przeciwko Zbigniewowi C. o rozwód, na skutek kasacji pozwanego od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 28 grudnia 1998 r., postanawia:

oddalić kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 17 listopada 1998 r. oddalił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji, uznając iż skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Sąd ten uznał za prawidłowe doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem pełnomocnikowi pozwanego, skoro pełnomocnictwo procesowe nie zostało wypowiedziane lub ograniczone, a nadto stwierdził, że dla spełnienia wymogu z art. 133 § 3 k.p.c. nie ma znaczenia okoliczność, iż wniosek o sporządzenie uzasadnienia złożył sam pozwany.

Zażalenie pozwanego oddalił Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 28 grudnia 1998 r.) podzielając rozstrzygnięcie i uzasadnienie Sądu I instancji. Sąd odwoławczy podkreślił, iż pełnomocnik procesowy, wyjeżdżając za granicę, winien albo ustanowić dla mocodawcy adwokata - substytuta, albo wypowiedzieć pełnomocnictwo i powiadomić o tym Sąd. Niedopełnienie tych czynności było zaniedbaniem nie pozwalającym na przywrócenie terminu.

Pozwany zgłosił w kasacji zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 168 § 1 k.p.c., twierdząc że fakt wystąpienia przez samą stronę z wnioskiem o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem obligował Sąd do dokonania tego doręczenia stronie, a nie jej pełnomocnikowi. Nadto podkreślono w uzasadnieniu kasacji, że za uwzględnieniem wniosku przemawia to, iż zwłoka była usprawiedliwiona i nie była nadmierna.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

Skarżący zarzuca rażące naruszenie przepisu art. 168 § 1 k.p.c., uzasadniając ten zarzut próbą wykreowania własnych, odmiennych ustaleń w stosunku do ustalenia zawinionego przez pełnomocnika procesowego uchybienia terminowi do wniesienia apelacji.

Tymczasem Sąd Apelacyjny zaaprobował ustalenia Sądu I instancji stwierdzając, iż pełnomocnik pozwanego wyjeżdżając za granicę nie dopełnił czynności ustanowienia adwokata - substytuta, ani też nie wypowiedział odpowiednio wcześniej pełnomocnictwa, kwalifikując niedopełnienie tych czynności jako zaniedbanie, które nie pozwala na przywrócenie terminu.

Chybiony jest nadto pogląd zawarty w uzasadnieniu kasacji, iż skoro pozwany sam wystąpił z wnioskiem o doręczenie mu wyroku z uzasadnieniem, to winno to obligować Sąd do doręczenia tego wyroku bezpośrednio pozwanemu.

Pogląd taki sprzeczny jest z art. 133 § 3 k.p.c., który to przepis nie został zresztą objęty w kasacji zakresem zarzucanego w niej naruszenia prawa.

Sąd Apelacyjny zasadnie zaaprobował stanowisko Sądu I instancji co do rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia, a więc zaakceptował ustalenie, iż nie ma podstaw do przyjęcia braku winy strony pozwanej w uchybieniu terminowi do wniesienia apelacji.

Prawidłowość tego ustalenia nie została w kasacji podważona zarzutem naruszenia jakichkolwiek przepisów procesowych stosowanych przy dokonywaniu ustaleń.

W tej sytuacji za chybiony należało uznać zarzut kasacji naruszenia art. 168 § 1 k.p.c. wskutek jego niezastosowania, skoro ustalony i nie podważony skutecznie stan faktyczny sprawy nie dawał podstaw do dokonania oczekiwanego przez kasatora aktu subsumpcji.

Wywody kasacji wskazujące na to, że zwłoka w uchybieniu terminu nie była nadmierna, a nadto była usprawiedliwiona nie mogą przesądzić o trafności postawionego w kasacji zarzutu naruszenia art. 168 § 1 k.p.c., jako że elementy te nie stanowią elementów hipotezy normy zawartej we wspomnianym przepisie, którego naruszenie zarzucono.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji działając na podstawie art. 39312 k.p.c., po rozpoznaniu kasacji na posiedzeniu niejawnym z mocy art. 3938 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.