Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211685

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 5 maja 1999 r.
III CKN 291/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN M. Wysocka (spraw.).

Sędziowie SN: Z. Strus SN, Z. Świeboda.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 5 maja 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Jana F. przeciwko P. - Zakładowi I. o zapłatę na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 września 1997 r., postanawia:

I.

odrzucić kasację;

II.

nie obciążać powoda obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz strony pozwanej.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 1997 r. Sąd Wojewódzki podwyższył rentę uzupełniającą zasądzoną na rzecz Jana F. od Dolnośląskiej Dyrekcji Okręgowej K. do kwot określonych w sentencji i oddalił powództwo w pozostałej części (t.j. w odniesieniu do dalej idącego żądania podwyższenia renty oraz w całości do roszczeń odszkodowawczych).

W wyniku rozpoznania apelacji powoda Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 25 września 1997 r.:

1.

zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 (podwyższającym rentę) poprzez podwyższenie renty o dalsze określone kwoty;

2.

uchylił wyrok w części oddalającej powództwo co do kwoty 50 tysięcy zł i w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu;

3.

oddalił dalej idącą apelację.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego "w części dotyczącej określenia renty wyrównawczej (pkt I wyroku)" i wniósł "o uchylenie zaskarżonego wyroku w części objętej kasacją oraz pkt 1 wyroku Sądu Wojewódzkiego". Kasacja opiera się na twierdzeniu, iż wskutek naruszenia prawa materialnego (art. 444 § 2 k.c. i art. 907 § 2 k.c.) podwyższono rentę do kwot zbyt niskich w stosunku do uzasadnionego żądania powoda.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja rozpoznawana jest w jej granicach (art. 39311 k.p.c.). Granice te wyznaczane są między innymi przez wskazany w kasacji zakres zaskarżenia - określenie przez skarżącego w jakiej części zaskarża on wyrok. W części niezaskarżonej wyrok staje się prawomocny i Sąd Najwyższy nie może objąć jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem.

Z wyraźnego i jednoznacznego sformułowania kasacji wynika, że nie obejmuje ona zaskarżeniem pkt III wyroku Sądu Apelacyjnego, to jest orzeczenia o oddaleniu apelacji. Oddalenie to obejmuje żądanie podwyższenia renty "dalej idące", czyli zmierzające do podwyższenia renty w stopniu wyższym, aniżeli kwoty zasądzone w pkt I; niezaskarżenie wyroku Sądu II instancji w tej części spowodowało jego uprawomocnienie się, a w konsekwencji - wyłączenie możliwości rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym wyroku Sądu Apelacyjnego w części oddalającej apelację.

W kasacji zaskarżono wyrok Sądu II instancji w tej tylko części (pkt I), w której żądanie powoda zostało uwzględnione. Dopuszczalność środka odwoławczego nie jest uzależniona od wykazania przez skarżącego "interesu prawnego" w zaskarżeniu, jednakże nieodzowne jest istnienie substratu, przedmiotu zaskarżenia. Tymczasem ta część orzeczenia, którą zaskarżono kasacją zawiera wyłącznie rozstrzygnięcie korzystne dla powoda, a jej uchylenie nie może doprowadzić do polepszenia sytuacji powoda. Uprawomocnienie się wyroku w części oddalającej żądanie ponad kwoty określone w pkt I wyroku Sądu Apelacyjnego wyklucza możliwość zasądzenia w niniejszym postępowaniu kwoty wyższej, a jedyną możliwą konsekwencją uwzględnienia tak określonego żądania (nie pogarszającą sytuacji powoda), byłoby wydanie rozstrzygnięcia takiej samej treści (zasądzenia renty w takiej wysokości, jaka obecnie wynika z pkt I zaskarżonego wyroku).

Omówione okoliczności prowadzić muszą do konkluzji o niedopuszczalności kasacji powoda, wywołanej brakiem właściwie określonego przedmiotu (zakresu) zaskarżenia. Uzasadniało to odrzucenie kasacji, na podstawie art. 3938 § 1 k.p.c.

jg

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.