Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211790

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 13 maja 1999 r.
III CKN 138/99

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN A. Górski (spraw.).

Sędziowie SN: F. Barczewska, H. Wrzeszcz.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 13 maja 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Joanny B. i Pauliny B. przeciwko Jackowi O. o ustalenie ojcostwa i roszczenia z ojcostwem związane na skutek kasacji pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 23 października 1998 r., oddala kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 23 października 1998 r. oddalił apelację pozwanego Jacka O. od wyroku Sadu Rejonowego z dnia 13 lipca 1998 r. ustalającego jego ojcostwo względem małoletniej powódki Pauliny B. urodzonej 23 sierpnia 1996 r. Sąd Wojewódzki potwierdził prawidłowość ustaleń sądu I-ej instancji co do tego iż pozwany współżył fizycznie z matką dziecka w okresie koncepcyjnym, oraz że tenże pozwany nie wykazał, aby w tym okresie Joanna B. utrzymywała stosunki cielesne z innymi mężczyznami. Dlatego też ustalenie jego ojcostwa jest w świetle art. 85 § 1 krio prawidłowe.

Orzeczenie Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją pełnomocnik pozwanego, podnosząc w niej zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, a zwłaszcza zeznań stron oraz świadków Stanisławy B. i Cezarego P. Na tej podstawie wnosił o uchylenie orzeczeń sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Wniesiona kasacja zarówno w swojej formie, jak i treści została sporządzona wedle reguł, dawnej rewizji. Z powołaniem się na treść art. 233 k.p.c. ogranicza się ona do zakwestionowania oceny wiarygodności części dowodów zebranych w sprawie. Tymczasem z istoty postępowanie kasacyjnego wynika, że Sąd Kasacyjny jest sądem co do prawa, a nie co do faktów. Dlatego też ocena wiarygodności przeprowadzonych dowodów należy do sądów obu instancji merytorycznych. Kontrola Sądu Najwyższego w tym zakresie dokonywana w trybie skargi kasacyjnej może dotyczyć co najwyżej prawidłowości samych zasad przyjętych za podstawę tej oceny, a nie wypowiadanie się co do mniejszej, czy większej wiarygodności konkretnego dowodu. W przeciwnym wypadku Sąd Najwyższy stawał by się wedle określenia zawartego w uzasadnieniu wyroku z 27 stycznia 1991 r. II CKN 798/97 (dotychczas nie publ.)"trzecim sądem pierwszej instancji", co jest niedopuszczalne.

W kasacji nie wykazano aby sąd drugiej instancji naruszył zasady prawidłowej oceny dowodów ustanowione w art. 233 § 1 k.p.c. Stąd też należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 39312 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.