Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2688371

Wyrok
Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 26 listopada 2018 r.
III AUa 286/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Agnieszka Ambroziak.

Sędziowie: SA Renata Szelhaus (spr.), SO del. Sylwia Kulma.

Sentencja

Sąd Apelacyjny w Warszawie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. w Warszawie sprawy (...) Spółki z o.o. Spółki komandytowej w W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o wydanie pisemnej interpretacji na skutek apelacji (...) Spółki z o.o. Spółki komandytowej w W.

od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie XIV Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt XIV U 1655/16

I. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 1 i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. z dnia 12 kwietnia 2016 r. numer (...) znak: (...) w ten sposób, że zobowiązuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. do wydania pisemnej interpretacji w sprawie wniosku (...) Spółki z o.o. Spółki komandytowej w W. z dnia 24 lutego 2016 r.;

II. zmienia zaskarżony wyrok w pkt 2 w ten sposób, że zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. na rzecz (...) Spółki z o.o. Spółki komandytowej w W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego;

III. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. na rzecz (...) Spółki z o.o. Spółki komandytowej w W. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z 12 kwietnia 2016 r. o nr 154 Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił wydania interpretacji na podstawie art. 10 ust. 1 i 5 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 83d ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w sprawie z wniosku z (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z 24 lutego 2016 r. doręczonego 26 lutego 2016 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia, czy zaliczki i wynagrodzenia wypłacane zleceniobiorcom wnioskodawcy będą stanowiły przychód osiągany przez zleceniobiorców z działalności wykonywanej osobiście oraz prawidłowego ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zleceniobiorców.

W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi, iż przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie. Wprowadzony artykułem 7 ustawy z 16 listopada 2012 r. o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce (Dz.U. z 2012, poz.1342) art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stanowi, że Zakład wydaje interpretacje indywidualne, o których mowa w art. 10 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w zakresie obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz podstawy wymiaru tych składek. Przepisy powyższe jednoznacznie przesądzają, że nic każda sprawa leżąca we właściwości organu lub państwowej jednostki organizacyjnej jest możliwa do rozstrzygnięcia poprzez wydanie interpretacji w tym trybie. Przedmiotem interpretacji mogą być tylko te kwestie, które odnoszą się do zakresu i sposobu zastosowania wyłącznie przepisów, z których wynika obowiązek dokonania przez przedsiębiorcę świadczenia o charakterze publicznoprawnym. Natomiast brak jest podstaw prawnych, aby Zakład Ubezpieczeń Społecznych mógł w trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wypowiadać się co do tego, czy dana korzyść jest przychodem z działalności wykonywanej osobiście lub innym przychodem w rozumieniu ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż rozstrzyganie tego typu kwestii leży w gestii organów podatkowych. Jednocześnie rozstrzygnięcie tej kwestii stanowi zagadnienie pierwotne w stosunku do ustalenia, czy dane świadczenie w formie zaliczki, wynagrodzenia czy też jego części stanowić będzie podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, gdyż analiza przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w tym zakresie nie jest możliwa bez jednoznacznego wskazania, czy w rzeczonym przypadku zaliczki, wynagrodzenia i części wynagrodzenia, o których mowa we wniosku, będą stanowiły przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizyczny osiągany przez zleceniobiorców z tytułu działalności wykonywanej osobiście. Każdy przepis ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w którym pojawia się pojęcie przychodu, musi być odczytywany łącznie z art. 4 pkt 9 ustawy, który stanowi, że użyte w ustawie określenie "przychód" oznacza przychody w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych nie kształtuje samodzielnie pojęcia przychodu, lecz każdorazowo odsyła do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nigdy bowiem organ rentowy nie może władczo zdecydować, co może stanowić przychód, a co nie będzie go stanowiło. Oznacza to, że ustalając, że dana korzyść stanowi przychód z tytułu umowy zlecenia bądź też takiego przychodu nie stanowi, ZUS wykroczyłby poza zakres swoich kompetencji. Organ rentowy może wyłącznie odnieść się do kwestii podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, pod tym jednak warunkiem, że wnioskodawca jednoznacznie wskazał, czy korzyść stanowi przychód czy też nie. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie interpretuje przepisów ustaw podatkowych i nie odnosi się do treści orzeczeń innych organów w tym zakresie, nie podejmuje również dyskusji w tym przedmiocie z organami podatkowymi czy sądami. Każdorazowo, jeśli dane świadczenie/korzyść nie jest przychodem w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organy podatkowe lub inne organ uprawnione do poczynienia tego typu ustaleń, nie jest nim również dla organu rentowego.

Zważywszy na fakt, że uprawnionymi do wydawania interpretacji co do przychodowego charakteru danego świadczenia są organy podatkowe, wydając interpretację w tej sprawie, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wszedłby w kompetencje innego organu. Takie działanie nie tylko nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego, ale jest wręcz niezgodne z prawem. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest organem podatkowym i nie wydaje decyzji w kwestiach podatkowych. Zgodnie z art. 10a ust.4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zasady i tryb udzielania interpretacji przepisów prawa podatkowego reguluje ustawa z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Jednocześnie organ rentowy wskazał, że nie istnieją żadne przeszkody prawne, by wnioskodawca wystąpił w ww. zakresie z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji do właściwego organu podatkowego, zważywszy, że przeważająca większość wątpliwości wnioskodawcy dotyczy właśnie kwestii związanych z ustaleniem, czy dana wypłata będzie stanowiła przychód i określenie ewentualnego momentu powstania przychodu, a dopiero w następnej kolejności czy będzie ona stanowiła odstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zleceniobiorców. ZUS podkreślił jednocześnie, że pisemna interpretacja nie ma charakteru opinii prawnej, której przedmiotem może być dowolny przepis czy zagadnienie prawne wzbudzające wątpliwości danego podmiotu. W ocenie organu rentowego treść wniosku i sposób jego uzupełnienia uniemożliwiają udzielenie odpowiedzi na pytania postawione przez przedsiębiorcę, a tym samym wydanie interpretacji w niniejszej sprawie. (decyzja, k. 45-37 v. akt ZUS)

Odwołanie od powyższej decyzji złożył profesjonalny pełnomocnik (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W., zaskarżonej decyzji zarzucając:

- Naruszenie art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez uznanie, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ma obowiązku dokonywania ustalenia, czy zaliczki i wynagrodzenia wypłacane przez spółkę będą stanowiły przychód podatkowy, a w konsekwencji podstawę wymiaru składek) zleceniobiorcy i uznanie, że konieczne jest wskazanie tej okoliczności przez spółkę jako elementu opisu zdarzenia przyszłego.

- Rażące naruszenie zasad postępowania polegające na odmowie udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące obowiązków spółki jako płatnika składek oraz na faktycznym braku uzasadnienia sprowadzającym się do stwierdzenia, że w zakresie art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mieści się rozstrzygnięcie kwestii kluczowej dla sprawy, a tym samym na działaniu Zakładu w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej.

Podnosząc powyższe zarzuty, strona odwołująca się wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i potwierdzenie stanowiska przedstawionego przez spółkę we wniosku o wydanie interpretacji oraz o zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz spółki kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. (odwołanie, k. 2-7 v.)

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie odwołania oraz o zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżoną decyzją z 12 kwietnia 2016 r. organ rentowy odmówił wydania interpretacji w zakresie pytania zawartego we wniosku z 26 lutego 2016 r. w sprawie pisemnej interpretacji w trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Od przedmiotowej decyzji wnioskodawca odwołał się, negując przedstawioną przez organ odmowę interpretacji, podtrzymując stanowisko zawarte we wniosku z 26 lutego 2016 r. organ rentowy wskazał, że w wyczerpujący sposób przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdził także, że stanowisko wnioskodawcy oparte jest na swego rodzaju nadinterpretacji. Literalna wykładania omawianych przepisów nie stwarza podstawy do uznania, że incydentalne postępowanie w zakresie wydania interpretacji winno korzystać z wykładni rozszerzającej, postulowanej przez wnioskodawcę. Wobec niekwestionowanej zasady clara non sunt interpretanda, stanowisko organu jest oczywiste. Również wykładnia funkcjonalna spornego przepisu wskazuje wprost na wolę ustawodawcy w takim a nie innym unormowaniu w zakresie przedmiotu wniosków o interpretację. W związku z powyższym organ rentowy stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy z ustaleń organu wynika, że decyzja wydana została prawidłowo. (odpowiedź na odwołanie, k. 17)

Wyrokiem z dnia 28 października 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XIV Wydział Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie i zasądził od (...) Spółki z o.o. Sp. K. w W. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych O/ G. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.

Orzeczenie powyższe Sąd Okręgowy oprał na następujących ustaleniach faktycznych:

(...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. została wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego 10 czerwca 2015 r. Przedmiotem przeważającej działalności spółki jest pomoc społeczna bez zakwaterowania dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych. (odpis z KRS, k. 8-11) (...) sp. z o.o. sp.k. 24 lutego 2016 r. złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji w trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zakresie rozstrzygnięcia, czy zaliczki i wynagrodzenia wypłacane zleceniobiorcom wnioskodawcy będą stanowiły przychód osiągany przez zleceniobiorców z działalności wykonywanej osobiście oraz prawidłowego ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zleceniobiorców. W opisie przyszłego stanu faktycznego spółka wskazała, że chciałaby wprowadzić nowy model współpracy - również oparty na umowach zlecenia - który zwiększałby motywację zleceniobiorców do prawidłowego świadczenia usług i utrzymywania ich jakości. Z każdym zleceniobiorcą spółka będzie zawierała dwie umowy zlecenia: pierwszą zawieraną na czas nieokreślony na usługi marketingowe, która przewiduje wykonywanie usług o charakterze reklamowym, pośrednictwa w sprzedaży towarów i usług innych podmiotów itd. Na terytorium Polski i drugą umowę zlecenia na opiekę, która będzie zawierana na czas określony (na realizację konkretnego zlecenia opieki, kontraktu), która będzie regulowała wykonywanie usług opieki w Niemczech. W okresie, na który będzie zawierana umowa na opiekę, umowa na usługi marketingowe nie będzie wykonywana, choć nadal będzie obowiązywała. Za czas wykonywania usług opieki nie będzie również wypłacane wynagrodzenie z umowy na usługi marketingowe. Z uwagi na fakt, iż urnowy na opiekę będą zawierane na okresy od 1 do 3 miesięcy, spółka spodziewa się, że co najmniej część zleceniobiorców Spółki będzie oponowała przeciwko nowym warunkom współpracy, wskazując, że nie będą one miały wystarczających środków do życia w czasie realizacji umowy zlecenia, w sytuacji, gdy wynagrodzenie określone w jednej łącznej kwocie będzie wypłacane dopiero po zakończeniu umowy i jej rozliczeniu. Z tego powodu spółka zamierza wprowadzić dla tej grupy zleceniobiorców możliwość uzyskania zaliczek na wynagrodzenia za realizację kontraktu. W związku z powyższym wnioskodawca powziął wątpliwość:

- czy zaliczki stanowią podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne w miesiącu ich wypłaty, czy też dopiero w miesiącu rozliczenia wynagrodzenia, biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie z Kodeksem cywilnym zaliczki stanowią rodzaj przedpłaty na poczet wynagrodzenia za wykonane usługi, a w przypadku, gdy usługa nie zostanie wykonana - podlegają zwrotowi,

- czy w miesiącach, w których nie jest rozliczane i wypłacane wynagrodzenie, lecz jest jedynie wypłacana zaliczka, podstawą wymiaru składek będzie kwota 0 złotych,

- czy w miesiącach, w których nie jest rozliczane i wypłacane wynagrodzenie i nie jest wypłacana zaliczka, podstawą wymiaru składek będzie kwota 0 złotych,

- czy w przypadku ustalenia wynagrodzenia w jednej, łącznej kwocie za cały okres wykonywania czynności w Niemczech przy jednoczesnym braku wypłaty w trakcie trwania umowy zlecenia zaliczek na poczet wynagrodzenia - w miesiącu rozliczenia tego wynagrodzenia (czyli w miesiącu, w którym spółka otrzyma wszystkie dokumenty dotyczące wykonanego w Niemczech zlecenia) podstawą wymiaru składek będzie łączne wynagrodzenie (wraz z wypłaconymi na jego poczet zaliczkami) pomniejszone o równowartość diet za każdy dzień pobytu za granicą, za które to dni wypłacane jest wynagrodzenie, nie niżej jednak niż równowartość przeciętnego wynagrodzenia,

- czy w przypadku ustalenia wynagrodzenia w jednej łącznej kwocie za cały okres wykonywania czynności w Niemczech przy jednoczesnym braku wypłaty w trakcie trwania umowy zlecenia zaliczek na poczet wynagrodzenia - w miesiącu rozliczenia tego wynagrodzenia (czyli w miesiącu, w którym spółka otrzyma wszystkie dokumenty dotyczące wykonanego w Niemczech zlecenia) podstawą wymiaru składek będzie łączne wynagrodzenie pomniejszone o równowartość diet za każdy dzień pobytu za granica, za które to dni wypłacane jest wynagrodzenie, nie niżej jednak niż równowartość przeciętnego wynagrodzenia.

W ocenie wnioskodawcy zaliczki stanowią podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne w miesiącu rozliczenia wynagrodzenia, a nie w miesiącu ich wypłaty z uwagi na fakt, że zgodnie z kodeksem cywilnym zaliczki stanowią rodzaj przedpłaty na poczet wynagrodzenia za wykonane usługi, a w przypadku, gdy usługa nie zostanie wykonana, podlegają zwrotowi; w miesiącach, w których nie jest rozliczane i wypłacane wynagrodzenie (wynagrodzenie będzie rozliczane i wypłacane w tym samym miesiącu), lecz jest jedynie wypłacana zaliczka, podstawą wymiaru składek będzie kwota 0 złotych; w miesiącach, w których nie jest rozliczane i wypłacane wynagrodzenie (wynagrodzenie będzie rozliczane i wypłacane w tym samym miesiącu) i nie jest wypłacana zaliczka, podstawą wymiaru składek będzie kwota 0 złotych; w przypadku ustalenia wynagrodzenia w jednej łącznej kwocie za cały okres wykonywania czynności w Niemczech i wypłaty w trakcie trwania zlecenia zaliczek na poczet wynagrodzenia, w miesiącu rozliczenia tego wynagrodzenia (czyli w miesiącu, w którym spółka otrzyma wszystkie dokumenty dotyczące wykonanego w Niemczech zlecenia) podstawą wymiaru składek będzie łączne wynagrodzenie (wraz z wypłaconymi na jego poczet zaliczkami pomniejszone o równowartość diet za każdy dzień pobytu za granicą, za które to dni wypłacane jest wynagrodzenie, nie niżej jednak niż równowartość przeciętnego wynagrodzenia; w przypadku ustalenia wynagrodzenia w jednej łącznej kwocie za cały okres wykonywania czynności w Niemczech przy jednoczesnym braku wypłaty w trakcie trwania umowy zlecenia zaliczek na poczet wynagrodzenia - w miesiącu rozliczenia tego wynagrodzenia (czyli w miesiącu, w którym spółka otrzyma wszystkie dokumenty dotyczące wykonanego w Niemczech zlecenia) podstawą wymiaru składek będzie łączne wynagrodzenie pomniejszone o równowartość diet za każdy dzień pobytu za granicą, za które to dni wypłacane jest wynagrodzenie, nie niżej jednak niż równowartość przeciętnego wynagrodzenia. (wniosek, k. 20-12 akt ZUS)

Pismem z 8 marca 2016 r. organ rentowy wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku w części zawierającej opis zdarzenia przyszłego i w odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z 24 marca 2016 r. spółka poinformowała, że w jej ocenie, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem ZUS, zgodnie z którym ocena, czy zaliczki lub wynagrodzenie są przychodem, a w konsekwencji wchodzą do podstawy wymiaru składek, powinna być elementem opisu zdarzenia przyszłego, a nie jak we wniosku w brzmieniu przesłanym przez spółkę - elementem własnego stanowiska spółki, które podlega ocenie przez ZUS. Zdaniem wnioskodawcy, powyższe wynika jednoznacznie z prawidłowej wykładni art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym Zakład wydaje interpretacje indywidualne, o których mowa w art. 10 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w zakresie obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz podstawy wymiaru tych składek. Tak więc art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych precyzuje zakres, w jakim interpretacje są wydawane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych - tj. ZUS powinien wydać interpretację w zakresie zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Wnioskodawca stwierdził także, że art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie określa, jakie kwestie, elementy stanu faktycznego czy też przepisy może interpretować z ZUS, czy też jakich kwestii, elementów stanu faktycznego nie może oceniać ZUS w ramach postępowania o wydanie interpretacji, czy też jakie fakty, okoliczności nie mogą być przedmiotem analizy w ramach postepowania o wydanie interpretacji. Tak szerokie określenie zakresu wydawanych interpretacji wskazuje, według przedsiębiorcy, że ZUS nie tylko może, ale wręcz jest obowiązany do analizy wszystkich okoliczności opisanych we wniosku. Spółka podkreśliła, że skoro na gruncie podatkowym sądy administracyjne - przy identycznym brzmieniu przepisów jak regulacja wynikająca z art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - stoją na stanowisku, że organy podatkowe obowiązane są do analizy wszelkich regulacji (nie tylko stricte podatkowych), jeżeli uznają, że jest to konieczne do jednoznacznej odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy, to analogiczny wniosek powinien zostać wysnuty również na gruncie przepisów regulujących wydawanie interpretacji w zakresie ubezpieczeń społecznych. Spółka, odpowiadając na pytania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wskazała, że może ponownie przedstawić swoi stanowisko w sprawie, ale nie jako element opisu zdarzenia przyszłego, lecz jako element własnego stanowiska w sprawie. Mianowicie w ocenie spółki:

- zaliczki stanowią przychód podatkowy zleceniobiorcy z tytułu działalności wykonywanej osobiście, ale nie w momencie wypłaty, lecz dopiero w momencie rozliczenia kontraktu Dopiero w momencie rozliczenia kontraktu będzie bowiem wiadome, czy zaliczka wypłacana wcześniej jest kwotą należną zleceniobiorcy (definitywnym przychodem zleceniobiorcy zwiększającym jego majątek), czy też z uwagi na nieprawidłowe wykonanie kontraktu podlega zwrotowi - w całości lub w części - na rzecz spółki. Do tego dnia zaliczka jest w ocenie spółki tylko przedpłatą na poczet wynagrodzenia i jako taka nie spełnia warunków do uznania jej za przychód podatkowy w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osa fizycznych.

- w ocenie spółki wynagrodzenie wypłacane zleceniobiorcom spółki będzie przychodem momencie jego wypłaty. W odróżnieniu bowiem od zaliczek wynagrodzenie jest definitywnym (bezzwrotnym) przysporzeniem majątkowym na rzecz zleceniobiorcy i dlatego stanowi przychód podatkowy w dacie wypłaty tego świadczenia. Spółka wyjaśnia dalej, że pisząc o kwocie stanowiącej równowartość diety spółka nie miała na myśli żadnego dodatkowego świadczenia. Posługując się tym sformułowaniem spółka bazowała na brzmieniu § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia w sprawie podstawy wymiaru, który reguluje zasady opłacania składek na ubezpieczenie społeczne osób wykonujących poza granicami Polski na rzecz polskich pracodawców i zleceniodawców. (pismo spółki, k. 27-24 v. akt ZUS)

Zaskarżoną decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił wydania interpretacji a spółka wniosła od tej decyzji odwołanie inicjując postępowanie w niniejszej sprawie.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach rentowych oraz w aktach sprawy. Dowody z dokumentów Sąd uznał za wiarygodne, albowiem nie były one kwestionowane przez strony.

Uzasadnienie prawne

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Art. 10 § 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 780) stanowi, że przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie. Wniosek może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (ust. 2).

Zgodnie z art. 83d ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 963) Zakład wydaje interpretacje indywidualne, o których mowa w art. 10 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w zakresie obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz podstawy wymiaru tych składek.

Przedsiębiorca we wniosku jest obowiązany przedstawić stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie. Zakres i przedmiot sprawy o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa konstytuuje treść wniosku wszczynającego postępowanie, a rolą organu prowadzącego to postępowanie jest ocena stanowiska strony w spornej kwestii, nie zaś przedstawienie poglądów i wykładni przepisów odnoszących się do różnych sytuacji faktycznych. Istotą tego postępowania jest uzyskanie przez stronę wyjaśnienia treści przepisów prawa i ich zastosowania w odniesieniu do indywidualnej sytuacji wskazanej we wniosku. Organ wydający decyzję nie może więc ingerować w stan faktyczny opisany we wniosku, podważać go, uzupełniać czy zmieniać w oparciu o inne źródła lub wiedzę znaną mu z urzędu (postanowienie Sądu Najwyższego z 18 kwietnia 2011 r., sygn. III UK 117/10).

W niniejszej sprawie organ rentowy odmówił wnioskodawcy (...) sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. wydania interpretacji indywidualnej, gdyż jak wskazał, w drodze wydania pisemnej interpretacji przepisów dokonuje się wyłącznie interpretacji przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia składek na ubezpieczenia społeczne, nigdy zaś w ramach tego postępowania nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności sprawy spornej. W powyższym trybie organ rentowy nie ma możliwości wypowiadania się co do tego, czy dana korzyść jest przychodem w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ kwestie te są rozstrzygane przez organy podatkowe, a nadto ich rozstrzygnięcie stanowi zagadnienie pierwotne w stosunku do ustalenia, czy świadczenie w formie zaliczki lub wynagrodzenia albo ich część stanowić będzie podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne. Analiza przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w tym zakresie jest niemożliwa bez jednoznacznego określenia, czy ww. świadczenia wskazane we wniosku będą stanowiły przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osiągany przez zleceniobiorców spółki z tytułu wykonywanej osobiście działalności. Ustalenie, czy dana korzyść stanowi przychód z tytułu umowy zlecenia prowadziłoby do wykroczenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych poza zakres swoich kompetencji, do których należy odnoszenie się do kwestii podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, jednak pod warunkiem, że wnioskodawca jednoznacznie wskaże, czy dana korzyść stanowi przychód.

Z powyższym stanowiskiem organu rentowego należy się zgodzić, a wydana decyzja odmowna jest w tym zakresie prawidłowa. Analiza treści wniosku o wydanie pisemnej interpretacji wskazuje, że wnioskodawca nie ma wątpliwości co do treści przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne w jego indywidualnej sprawie. Wnioskodawca w ogóle nie wskazał żadnego przepisu prawa, który w jego ocenie budziłby uzasadnione wątpliwości co do jego zastosowania. Strona odwołująca się opisała stan faktyczny przyszłej sytuacji, jaka ma się wydarzyć, polegającej na zamiarze zawarcia umów dwóch umów zlecenia (umowa na usługi marketingowe i umowa na opiekę - kontrakt) z każdym zleceniobiorcą, przewidujących naprzemienne wykonywanie na rzecz spółki określonych czynności na terenie Polski i Niemiec, za których wykonywania wnioskodawca zamierza wprowadzić możliwość uzyskania przez zleceniobiorców zaliczek na poczet wynagrodzenia za realizację kontraktu.

Intencją odwołującej się spółki w niniejszej sprawie było uzyskanie stwierdzenia ze strony organu rentowego, czy dana wypłata będzie stanowiła przychód, a w konsekwencji, czy będzie stanowić podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zleceniobiorców. Wnioskodawca nie miał przy tym wątpliwości, że świadczenie/korzyść będąca przychodem w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.

W ocenie Sądu Okręgowego żądanie wniosku uznania, czy zaliczki i wynagrodzenia wypłacane zleceniobiorcom wnioskodawcy będą stanowiły przychód osiągany przez zleceniobiorców z działalności wykonywanej osobiście, jako zagadnienie pierwotne wobec prawidłowego ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zleceniobiorców, nie wchodzi w zakres interpretacji z art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ze wskazanego trybu wypływa obowiązek wydania wykładni przepisu, z którego wynika obowiązek opłacania składek czy podlegania ubezpieczeniom społecznym. Należy zgodzić się z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych Oddziałem w G., że zagadnienie przedstawione przez wnioskodawcę nie dotyczy bezpośrednio obowiązku świadczenia składek na ubezpieczenia społeczne. W konsekwencji w drodze pisemnej interpretacji przepisów w trybie art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przy takim postawieniu zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia, organ rentowy nie może dokonać oceny, czy dana korzyść stanowi przychód z tytułu umowy zlecenia.

Tym samym decyzja organu rentowego w ocenie Sądu jest prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 47714 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. O kosztach procesu orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności ca wynik procesu, na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. zd. 1. oraz na podstawie § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), zasądzając od odwołującej się spółki, która w całości przegrała spór, na rzecz organu rentowego kwotę 360 zł, tj. w wysokości stawki minimalnej w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.

Apelację od powyższego wyroku wywiodła (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa i orzeczeniu zarzuciła:

a) Naruszenie prawa materialnego - tzn. art. 83d ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016, poz. 963 ze zm. - zwanej dalej ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych) w związku z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 roku, poz. 1829 ze zm. - zwanej dalej ustawą o swobodzie działalności gospodarczej) poprzez odmowę poddania analizie wszystkich regulacji prawnych mających wpływ na zakres podstawy wymiaru składek i w konsekwencji odmowę wydania interpretacji. Zaskarżone orzeczenie uznaje - podobnie jak poprzedzająca je decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - iż w ramach interpretacji nie jest możliwe ocenienie wszystkich konsekwencji opisanego stanu faktycznego, tj. nie jest możliwe dokonanie oceny, czy dane świadczenie jest przychodem, czy też nie, jeżeli w ocenie organu rentowego jest to niezbędne do wydania interpretacji. Powyższe rozstrzygnięcie stoi w jawnej sprzeczności z przytoczonymi powyżej przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które nakazują wydanie interpretacji w zakresie zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, a więc nakazują one analizę wszelkich regulacji prawnych w taki sposób, aby ani wnioskodawca, ani ZUS nie mieli wątpliwości jakie konsekwencje w zakresie ubezpieczeń społecznych niesie za sobą postępowanie wnioskodawcy zgodne z opisem stanu faktycznego przedstawionym we wniosku.

b) Naruszenie prawa materialnego - art. 10 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 10 ust. 5 tej ustawy - poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że Spółka nie przedstawiła we wniosku o interpretację wyczerpującego opisu stanu faktycznego, który obligował ZUS do wydania żądanej interpretacji - tymczasem we wniosku Spółka przedstawiła wszystkie niezbędne do dokonania kwalifikacji prawnej fakty, zaś ZUS niezasadnie domagał się uzupełnienia ich o interpretację przepisów - co jest rolą organu wydającego interpretację (tu: ZUS), a nie wnioskodawcy.

c) Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy - tzn. art. 328 par. 2 kpc - poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i pominięcie w uzasadnieniu argumentów wynikających z orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, na które powołała się Spółka w odwołaniu.

Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie apelacji - uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji ZUS oraz nakazanie organowi rentowemu wydania interpretacji w trybie art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych potwierdzającego prawidłowość stanowiska przedstawionego przez Spółkę w złożonym wniosku lub ewentualnie o rozstrzygnięcie zgodnie z treścią wniosku o wydanie interpretacji i zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania sądowego (w tym kosztów zastępstwa procesowego) w obu instancjach, według norm przepisanych prawem; alternatywnie, o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji i zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania sądowego (w tym kosztów zastępstwa procesowego) w obu instancjach, według norm przepisanych prawem.

W uzasadnieniu apelujący podniósł w szczególności, że podstawą przyjętego przez ZUS rozstrzygnięcia był rzekomy brak podstawy prawnej do oceny czy zaliczki i wynagrodzenia wypłacane przez Spółkę stanowią przychód podatkowy w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie ZUS okoliczność, czy wynagrodzenia i zaliczki są przychodem podatkowym - a w konsekwencji stanowią podstawę wymiaru składek - powinna być elementem opisu zdarzenia przyszłego a nie - podlegającym ocenie w procesie wydawania interpretacji - elementem stanowiska wnioskodawcy. W konsekwencji ZUS bezpodstawnie odmówił wydania interpretacji, a Sąd Okręgowy błędnie oddalił odwołanie Spółki. Spółka stoi na stanowisku, że organ rentowy zobowiązany jest do oceny wszystkich przepisów, które w jego ocenie mają wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy wymiaru składek, a nie tylko tych przepisów, które są zawarte w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych.

Apelujący podkreślił, że całkowicie błędne jest wskazanie przez Sąd Okręgowy, iż (...) żądanie wniosku uznania, czy zaliczki i wynagrodzenia wypłacane zleceniobiorcom wnioskodawcy będą stanowiły przychód osiągany przez zleceniobiorców z działalności wykonywanej osobiście, jako zagadnienie pierwotne wobec prawidłowego ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne zleceniobiorców, nie wchodzi w zakres interpretacji z art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (strona 17 zaskarżonego orzeczenia). Przede wszystkim stanowisko Sądu Okręgowego jest sprzeczne z art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który stanowi, że "przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie". Przepisem szczegółowym w stosunku do tej regulacji - na gruncie ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych - jest art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym: "Zakład wydaje interpretacje indywidualne, o których mowa w art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, w zakresie obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń .. Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz podstawy wymiaru tych składek. Interpretacje indywidualne wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji. Zakład niezwłocznie zamieszcza w Biuletynie Informacji Publiczne" Tak więc art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych precyzuje zakres w jakim interpretacje są wydawane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych - tj. ZUS powinien wydać interpretację tj. wydaje on interpretacje w zakresie zasad obliczania składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Co więcej, art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie określa jakie regulacje - przepisy jakich ustaw, czy rozporządzeń - ma wziąć pod uwagę ZUS, czy też jakie akty prawne nie mogą być przedmiotem oceny ZUS w ramach postępowania o wydanie interpretacji. Wręcz przeciwnie, art. 83d ustawy posługuje się szerokim wskazaniem zakresu wydawanych interpretacji - poprzez wskazanie, że interpretacja wydawana jest w zakresie zasad obliczania składek. Tak szerokie określenie zakresu wydawanych interpretacji wskazuje właśnie, że ZUS - nie tylko może, ale wręcz jest obowiązany do analizy wszystkich aspektów w celu wydania interpretacji, jeżeli tylko w ocenie ZUS będzie to konieczne do określenia zasad ustalania składek na ubezpieczenia, a niewątpliwie zasady ustalania składek wynikają także z przepisów podatkowych, co wynika wprost z art. 18 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który stanowi, że podstawą wymiaru składek jest przychód podatkowy. Skoro więc podstawą wymiaru składek jest przychód, to pytanie jak ustalić ten przychód jest objęte zakresem zasad ustalania składek na ubezpieczenie.

Apelujący dodał, że jak wynika z art. 10 ust. 3 ustawy swobodzie działalności gospodarczej zakres i przedmiot sprawy o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa konstytuuje treść wniosku wszczynającego postępowanie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2011 r., III UK 117/10, Lex 898257 oraz z dnia 6 kwietnia 2013 r., II UK 331/10, Lex 829137). Przedsiębiorca ma prawo do uzyskania interpretacji co do sposobu zastosowania przepisów z których wynika obowiązek ponoszenia składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. W celu realizacji tego prawa ma obowiązek przedstawić stan faktyczny sprawy i własne stanowisko w sprawie. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 28 kwietnia 2015 r. (III AUa 802/14') - stan faktyczny należy rozumieć jako pewien zbiór faktów składających się na sprawę interpretacyjną, faktem zaś jest "to co zaszło lub zachodzi w rzeczywistości; zdarzenie, zjawisko; określony stan rzeczy". (...) to "przedstawiający jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo; gruntowny, dokładny", a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ wydający interpretację na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Stan faktyczny to pewien zbiór faktów - okoliczności składających się na opis sprawy. Tylko fakty ma obowiązek przytoczyć wnioskodawca - i w analizowanej sprawie wszystkie istotne fakty we wniosku przytoczył. Wskazał co będą wykonywać dla niego zleceniobiorcy, gdzie będą wykonywać swoje zadania, w jaki sposób będą wynagradzani. Wszystkie te okoliczności pozwalają na ustalenie, czy wypłacane im środki pieniężne będą stanowiły podstawę wymiaru składek, czy nie. Interpretacja czy wypłacane środki pieniężne zleceniobiorcą stanowią przychód podatkowy, czy też nie - stanowi nie opis stanu faktycznego, ale stanowi subsumpcję stanu faktycznego do przepisów prawa (kwalifikacja prawna). Jest to już zatem etap interpretacji przepisów - do którego realizacji zobowiązany jest organ administracji (tu: ZUS), a wnioskodawca jedynie w zakresie prezentacji własnego stanowiska. Tym samym niezasadnie ZUS, a za nim Sąd pierwszej instancji uznali, że Spółka nie przedstawiła stanu faktycznego i ZUS nie był zobowiązany do wydania interpretacji. Rzekome uzupełnienie stanu faktycznego, którego domagał się ZUS było w istocie żądaniem dokonania interpretacji przepisów przez wnioskodawcę - to zaś jest rolą ZUS, który powinien przepisy właściwie zastosować i przedstawić ten sposób zastosowania w wydanej decyzji interpretacyjnej.

Ponadto, w ocenie apelującego, całkowicie błędne jest założenie przyjęte przez Sąd Okręgowy, jakoby uzasadnienie przedstawione przez wnioskodawcę nie dotyczy bezpośrednio obowiązku świadczenia składek na ubezpieczenie społeczne (strona 17 zaskarżonego orzeczenia). Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 18 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych podstawą wymiaru składek jest przychód - a więc pytanie Spółki jak ustalić podstawę wymiaru składek - którym jest przychód - jak najbardziej dotyczy bezpośrednio obowiązku świadczenia składek. Co więcej, art. 4 pkt 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stanowi, że użyte w ustawie określenia oznaczają: przychód - przychody w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu: zatrudnienia w ramach stosunku pracy, pracy nakładczej, służby, wykonywania mandatu posła lub senatora, wykonywania pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania, pobierania zasiłku dla bezrobotnych, świadczenia integracyjnego i stypendium wypłacanych bezrobotnym oraz stypendium sportowego, a także z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności oraz umowy agencyjnej lub umowy zlecenia, jak również z tytułu współpracy przy tej działalności lub współpracy przy wykonywaniu umowy oraz przychody z działalności wykonywanej osobiście przez osoby należące do składu rad nadzorczych, niezależnie od sposobu ich powoływania. Tak więc poczynione w zacytowanym powyżej przepisie odesłanie do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - w celu ustalenia zakresu pojęcia przychód - skutkuje tym, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stają się elementem przepisów regulujących zasady obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, a więc określonego w art. 83d zakresu, który podlega przepisom dotyczącym wydawania interpretacji przez ZUS. Stanowisko takie potwierdza również Sąd Najwyższy, który w wyroku z dnia 12 marca 2015 roku (sygn. akt II UK 136/14) - zacytowanym zresztą w odwołaniu od decyzji ZUS - w którym SN stwierdził, że: "W judykaturze Sądu Najwyższego (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2014 r., III UK 72/14 oraz z dnia 12 marca 2015 r, II UK 79/14, niepublikowane) przyjmuje się, i obecny skład pogląd ten podziela, że przewidziana w art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej instytucja interpretacji dotyczy wszystkich przepisów kształtujących obowiązki płatników w zakresie świadczenia przez nich danin publicznych i składek na ubezpieczenia społeczne łub ubezpieczenie zdrowotne, a zatem przepisów dotyczących ich ustalania, obliczania i uiszczania (opłacania). W prawie ubezpieczeń powstanie tytułu ubezpieczenia społecznego, a także określenie wysokości składek na to ubezpieczenie regulowane są przepisami ustawy systemowej. Niejednokrotnie przepisy te mają charakter norm odwołujących się do pojęć prawnych usytuowanych w innych gałęziach prawa, o ile nie zawierają ich samodzielnej definicji (np. art. 8 ust. 2a - kreujący definicję pracownika na użytek prawa ubezpieczeń społecznych). Powoduje to, je rozstrzyganie o stosunku ubezpieczenia społecznego i wysokości należnych z tego tytułu składek nie jest możliwe bez sięgania do pojęć i definicji ustawowych funkcjonujących w całym systemie prawa. Jest to jednak nadal rozstrzyganie o obowiązku świadczenia przez przedsiębiorcę składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W takim bowiem przypadku przepisy z innych gałęzi prawa, jeśli uzupełniają i rozwijają przepisy prawa ubezpieczeń społecznych, stają się częścią jego norm." Tak więc pomimo, że art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jednoznacznie nakazuje analizę wszystkich przepisów dotyczących zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, z uwagi na zawarte w art. 4 pkt 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych odesłanie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - nie budzi żadnych wątpliwości, że przepisy ustawy podatkowej są przepisami dotyczącymi zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne Sąd Okręgowy bezpodstawnie zgodził się z ZUS, że ten organ nie jest władny analizy przepisów ustawy podatkowej (regulacji dotyczących zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne) i w konsekwencji zaakceptował odmowę wydania interpretacji dla Spółki co do zasad ustalania podstawy wymiaru składek zatrudnionych przez nią zleceniobiorców i w ten sposób naruszył art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Stanowisko przedstawione powyżej potwierdza także wykładnia celowościowa zarówno art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jak i art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, która nakazuje analizę tych przepisów przez pryzmat celu, któremu mają one służyć. Celem zaś wprowadzonych przepisów dotyczących indywidualnych interpretacji jest zapewnienie bezpieczeństwa w zakresie obowiązku zapłaty składek podmiotowi, który podejmując określone działania chce mieć pewność, iż skutki tych działań na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych zostały przez niego prawidłowo ocenione. Konsekwentnie, cel ten spełnia tylko taka interpretacja, która obejmuje swoim zakresem jasne i pełne podanie skutków opisanych we wniosku zdarzeń na gruncie przepisów o ubezpieczeniach społecznych. Sąd Okręgowy zaś, zamiast rozwiać wątpliwości Spółki związane z ustalaniem podstawy wymiaru składek zleceniobiorców, podobnie jak wcześniej ZUS, tylko utwierdził Spółkę w tych wątpliwościach.

W ocenie apelującego Sąd Okręgowym pominął również okoliczność, że interpretacja, w której ZUS - po uprzednim uzyskaniu opinii wnioskodawcy, że wynagrodzenie nie jest przychodem podatkowym - potwierdzi, że skoro nie wynagrodzenie jest przychodem to też nie jest podstawą wymiaru składek - w żaden sposób nie chroni wnioskodawcy, a więc nie spełnia ona celu, czyli nie chroni wnioskodawcy. W trakcie kontroli przez ZUS, organ zawsze będzie mógł zakwestionować fakt, że dane świadczenie jest czy też nie jest przychodem jeżeli to nie ZUS - w ramach oceny stanowiska wnioskodawcy - oceni czy dane świadczenie jest czy też nie jest przychodem podatkowym, lecz w ramach stanu faktycznego taką ocenę przedstawi wnioskodawca. Zgodnie z art. 10a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wydana interpretacja jest wiążąca dla organów administracji publicznej (tu: ZUS). Jest to zabezpieczenie dla przedsiębiorcy na wypadek kontroli jego rozliczeń przez uprawnione organy. Jeśli zostanie wszczęta kontrola przedsiębiorcy, który uzyskał interpretację, to ZUS w trakcie kontroli nie może zastosować do kontrolowanego stanu faktycznego objętego interpretacją przepisów w sposób inny, niż wskazano w interpretacji. Nie ulega zaś wątpliwości, że w trakcie kontroli rzetelności opłacania składek ZUS stosuje wszystkie przepisy prawa - nie tylko ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ale także chociażby ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, aby ustalić czy składki są prawidłowo odprowadzana. Stąd też przy wydawaniu interpretacji ZUS powinien również stosować wszystkie niezbędne regulacje prawne, którą są niezbędne do oceny przedstawionego przez przedsiębiorcę stanu faktycznego - tylko wtedy ochrona gwarantowana przez interpretację będzie miała realny charakter. Jedyna różnica pomiędzy kontrolą przedsiębiorcy, a procesem wydawania interpretacji polega na tym, iż w trakcie kontroli ZUS samodzielnie ustala stan faktyczny, zaś w procesie wydawania interpretacji bazuje na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Różnic w zakresie stosowanych przepisów na podstawie których ustala się obowiązek opłacania i zasady wymiaru składek być nie może - bo inaczej ochrona gwarantowana przez interpretację byłaby pozorna.

Jak dodał apelujący, Sąd Okręgowy oddalając odwołanie Spółki całkowicie pominął istotną część stanowiska. Spółki opartego na przywołanym w odwołaniu orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych. Jeśli nawet Sąd Okręgowy nie zgadza się z tezami orzecznictwa przytoczonymi przez Spółkę - to powinien przynajmniej wyjaśnić dlaczego jego zdaniem przytoczone stanowiska Sądu Najwyższego czy sądów apelacyjnych są nieprawidłowe (lub nie mają zastosowania w sprawie). Całkowite pominięcie przytoczonego dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu jest w ocenie Spółki rażącym naruszeniem art. 328 par. 2 kpc, które powinno być szczególnie negatywnie ocenione w czasach prób podważania autorytetu sądów w przestrzeni publicznej. Spójne i logiczne orzecznictwo powinno być kluczowym orężem walki w obronie autorytetu sądownictwa. Z kolei z orzecznictwa tego jednoznacznie wynika, że stanowisko Spółka jest całkowicie prawidłowe. W pierwszej kolejności warto wskazać na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2015 roku (sygn. akt II UK 79/14), w którym wskazano, że: "W prawie ubezpieczeń powstanie tytułu ubezpieczenia społecznego, a także określenie wysokości składek na to ubezpieczenie regulowane jest przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń. Mają one charakter norm odwołujących się do pojęć prawnych usytuowanych w innych gałęziach prawa, o ile nie zwierają ich samodzielnej definicji (np. art. 8 ust. 2a - kreujący definicję pracownika na użytek prawa ubezpieczeń społecznych). Jest to zresztą zasada powszechnie obowiązująca w każdej gałęzi prawa, gdyż normy prawne tworzą system, w którym występują określone więzi, między innymi polegające na tym, że treść norm prawnych z różnych gałęzi prawa wzajemnie się uzupełnia i rozwija. Wykładnia i stosowanie prawa ubezpieczeń społecznych musi zatem odbywać się w kontekście norm np. należących do gałęzi prawa cywilnego, w tym prawa pracy. W praktyce oznacza to, że rozstrzyganie o istnieniu stosunku ubezpieczenia społecznego i wysokości należnych z tego tytułu składek nie jest możliwe bez sięgania do pojęć i definicji ustawowych funkcjonujących w systemie prawa. Dalej jednakże jest to rozstrzyganie o obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, zasadach obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz o podstawie wymiaru tych składek. W takim przypadku przepisy z innych gałęzi prawa, jeśli uzupełniają i rozwijają przepisy prawa ubezpieczeń, stają się częścią norm prawa ubezpieczeń społecznych." W rezultacie więc co do zasady interpretacja przepisów prawa ubezpieczeń społecznych (także dokonana na podstawie wskazanych na wstępie przepisów) polega na prawnej kwalifikacji określonych zdarzeń wywołujących skutek w prawie ubezpieczeń społecznych. Jeśli więc organ rentowy ma się wypowiedzieć, co do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, obowiązany jest poddać ocenie prawnej wszystkie te stosunki i zdarzenia prawne, które prowadzą do zastosowania określonego przepisu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jej aktów wykonawczych (...). Stanowisko Spółki potwierdza również wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 16 czerwca 2015 roku (sygn. akt III AUa 852/14) wskazał, że trafnie, zdaniem Sądu odwoławczego, apelujący zauważa, że w sytuacji, gdy w ocenie organu rentowego rozstrzygnięcie kwestii składek na ubezpieczenie społeczne nie jest możliwe bez analizy przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym, to organ ten winien dokonać takiej analizy, jak czyni to w ramach prowadzonej przez siebie kontroli wywiązywania się pracodawców z obowiązków wynikających z przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Warto również wskazać, że nie są to jedyne orzeczenia, które odnoszą się do kwestii zakresu przepisów, które ZUS musi analizować wydając interpretację. Przykładowo można również wymienić następujące rozstrzygnięcia: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2014 roku (sygn. akt III UK 72/14), w który stwierdzono, że Sąd Najwyższy, wbrew odmiennemu poglądowi skarżącego, stoi jednak na stanowisku, iż przewidziana w art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej instytucja interpretacji dotyczy wszystkich przepisów kształtujących obowiązki płatników w zakresie świadczenia przez nich daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, a zatem przepisów dotyczących ustalania, obliczania i uiszczania (opłacania) tych świadczeń, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2015 roku (sygn. akt II UK 136/14) - wyrok cytowany powyżej - w którym zaprezentowano identyczne stanowisko jak w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 roku, wyrok z 7 lutego 2013 r. (III AUa 700/12) Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, w którym wskazano, że powinnością ZUS przy wydawaniu interpretacji jest dokonywanie wykładni nie tylko przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ale i innych aktów prawa powszechnie obowiązującego, które rzutują na sytuację wnioskodawcy w zakresie zadanego pytania.

Tak więc zaprezentowane przez ZUS i zaakceptowane przez Sąd Okręgowy stanowisko jest całkowicie błędne, co potwierdzają wyżej przytoczone orzeczenia Sądu Najwyższego oraz Sądu Apelacyjnych. Co więcej, za prawidłowością prezentowanego powyżej stanowiska Spółki przemawia także wykładnia systemowa zewnętrzna. Na gruncie interpretacji podatkowych pogląd, że organy podatkowe mogą interpretować wyłącznie przepisy ustaw podatkowych (a już nie kodeksu pracy, kodeksu cywilnego, etc.) jednoznacznie odrzuciły sądy administracyjne wskazując, że przepisy nie dopuszczają wydawania interpretacji warunkowych, w których niektóre regulacje są pomijane. W licznych wyrokach sądy administracyjne kwestionowały stanowisko organów podatkowych, które usiłowały ograniczać zakres wydawanych interpretacji urzędowych do wykładni wyłącznie przepisów prawa podatkowego, bez wykładni przepisów innych gałęzi prawa. Takie tezy znajdują się przykładowo w wyroku WSA w Warszawie z 21 listopada 2007 r. (III SA/Wa 1737/07), WSA w Opolu z 12 września 2012 r. (I SA/Op 250/12), czy WSA w Gliwicach z 10 lutego 2009 r. (I SA/Gl 1044/08) (wyroki znajdują się w bazie orzecznictwa dostępnej pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyroków o podobnym brzmieniu jest więcej, tak więc można już mówić o ugruntowaniu się linii orzeczniczej w tym zakresie. Skoro więc na gruncie podatkowym sądy administracyjne - przy identycznym brzmieniu przepisów jak regulacja wynikająca z art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - stoją na stanowisku, że organy podatkowe obowiązane są do analizy wszelkich regulacji (nie tylko regulacji stricte podatkowych), jeżeli uznają, że jest to konieczne do jednoznacznej odpowiedzi na pytanie wnioskodawcy, to analogiczny wniosek powinien zostać wysnuty również na gruncie przepisów regulujących wydawanie interpretacji w zakresie ubezpieczeń społecznych.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja jest zasadna, więc prowadzi do zmiany zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji przez zobowiązanie organu rentowego do wydania pisemnej interpretacji w sprawie wniosku (...) Spółki z o.o. Spółki komandytowej w W. z dnia 24 lutego 2016 r.

Dla porządku należy odnotować, że ustawa z dnia 2 lipca 2004 r o swobodzie działalności gospodarczej utraciła moc na podstawie art. 192 ustawy z dnia 6 marca 2018 r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz.U.2018.650) w związku z uchwaleniem ustawy z dnia 6 marca 2018 r - Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2018.646). Zgodnie jednak z art. 196 ust. 2 - Przepisy wprowadzające ustawę (j.w.) do wniosków o wydanie interpretacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 192, w stosunku do których nie wydano interpretacji przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo przedsiębiorców, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny stwierdził, że w ustalonym przez Sąd Okręgowy prawidłowo i nie zakwestionowanym w apelacji stanie faktycznym, który Sąd odwoławczy w pełni aprobuje bez potrzeby powtarzania go (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 5 marca 2015 r. sygn. akt V CSK 270/14), dokonana przez Sąd Okręgowy wykładnia art. 10 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 83 ust. 1 pkt 2 i art. 83d ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych okazała się wadliwa. Zgodnie bowiem z art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ZUS wydaje interpretacje indywidualne, o których mowa w art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w zakresie obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, zasad obliczania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz podstawy wymiaru tych składek. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie, sam zaś wniosek może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 10 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Wzajemna relacja art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polega na doprecyzowaniu przez ustawodawcę w art. 83d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zwrotu użytego w art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej: zakres i sposób zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Chodzi mianowicie o interpretację tych wszystkich przepisów prawa, z których wynika obowiązek opłacania przez płatnika składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz ich wysokość (vide: uzasadnienie postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2014 r., sygn. II UK 412/13, LEX nr 1644522 oraz motywy wyroku Sądu Najwyższego z 12 marca 2015 r., sygn. II UK 79/14, LEX nr 1665733). W rezultacie więc, co do zasady, interpretacja przepisów prawa ubezpieczeń społecznych polega na prawnej kwalifikacji określonych zdarzeń wywołujących skutek w prawie ubezpieczeń społecznych. Jeśli więc organ rentowy ma się wypowiedzieć co do zasad obliczania składek czy podstawy ich wymiaru, zobowiązany jest dokonując interpretacji poddać ocenie prawnej wszystkie te stosunki i zdarzenia prawne, które prowadzą do zastosowania określonego przepisu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Podnoszona przez organ rentowy okoliczność, że "brak jest podstaw do wypowiadania się, czy dana korzyść jest przychodem w rozumieniu ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż rozstrzyganie tego typu kwestii należy do organów podatkowych" nie daje, w ocenie Sądu Apelacyjnego, podstaw do odmowy interpretacji. Ustawa systemowa nie zawiera definicji przychodu i w art. 18 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 9 odsyła do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślenia wymaga, że jest to odesłanie do definicji przychodu, a nie do przychodów podlegających opodatkowaniu. Nie chodzi zatem o ustalanie w ogólności co jest przychodem a co nie w rozumieniu przepisów podatkowych, ale o ustalenie i wyjaśnienie czy wskazane przez wnioskodawcę świadczenia będą stanowiły podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, a jeżeli tak, to w jakim momencie. Ocena, czy świadczenia te są traktowane jako przychód czy nie, na gruncie przepisów ubezpieczeniowych należy do organu rentowego, bowiem to do jego kompetencji należy ustalanie wysokości należnych składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Wbrew stanowisku ZUS niekonieczne jest występowanie o ustalenie przychodu do organu podatkowego, bo ustalenie faktyczne co jest przychodem na potrzeby ustalenia zobowiązań składkowych odbywa się na gruncie postępowań przed organem rentowym i postępowań odwoławczych przed sądami powszechnymi. Sąd Najwyższy niejednokrotnie wypowiadał się w tych kwestiach rozstrzygając m.in. czy dodatki mieszkaniowe wypłacane na podstawie art. 54 ust. 3 Karty Nauczyciela podlegają składce na ubezpieczenia społeczne (wyrok z 29 września 2005 r., I UK 83/05, LEX nr 166478), czy dieta za podróż służbową jest wyłączona z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe (wyrok z dnia 28 kwietnia 2009 r., II UK 342/08, M.P.Pr. 2009/8/442-443) itd. W wyroku z dnia 12 marca 2015 r. Sąd Najwyższy stwierdził, że "1. Przewidziana w art. 10 ust. 1 u.s.d.g. instytucja interpretacji dotyczy wszystkich przepisów kształtujących obowiązki płatników w zakresie świadczenia przez nich danin publicznych i składek na ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenie zdrowotne, a zatem przepisów dotyczących ich ustalania, obliczania i uiszczania (opłacania). 2. Artykuł 10 u.s.d.g., odnosząc się do przepisów dotyczących ustalania, obliczania i opłacania składek musi uwzględniać z jednej strony to, aby nie doszło do nieuiszczenia przez płatnika składek należnych, z drugiej zaś, aby nie wystąpiła ich nadpłata. Celem interpretacji tych przepisów ma być zatem nie tylko ustalenie, obliczanie i opłacanie składek należnych, ale również unikanie nadpłaty składek i konieczności przeprowadzania dalszych czynności, o których stanowi, między innymi, art. 24 u.s.u.s. Brak jest przy tym podstaw do negowania możliwości wyboru przez przedsiębiorcę pomiędzy wnioskiem o interpretację przepisów a wnioskiem o wydanie przez zakład merytorycznej decyzji." (sygn. akt II UK 136/14, LEX nr 1666019)

Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji jest obowiązany przedstawić stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie (art. 10 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), a nadto firmę przedsiębiorcy, oznaczenie siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania i adresu przedsiębiorcy, numer identyfikacji podatkowej (NIP), numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo w Ewidencji Działalności Gospodarczej, adres do korespondencji w przypadku, gdy jest on inny niż adres siedziby albo adres zamieszkania przedsiębiorcy (art. 10 ust. 4 pkt 1-5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Zdaniem Sądu Apelacyjnego wniosek odwołującego się o interpretację spełniał wszystkie przesłanki, które są konieczne do uzyskania interpretacji indywidualnej dokonywanej na podstawie ww. przepisów prawa. We wniosku został bowiem przedstawiony stan faktyczny, który bezpośrednio jest związany z pytaniami zawartymi w jego treści. Stan faktyczny opisany we wniosku był szczegółowy i zawarto w nim w nim wszystkie informacje niezbędne do dokonania interpretacji przepisów prawa. Argumentacja organu rentowego dotycząca przyszłości zdarzeń wskazanych we wniosku nie dawała, w ocenie Sądu Apelacyjnego, podstaw do odmowy dokonania interpretacji, bowiem jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 marca 2015 r. (j.w.) "zakresem art. 10 ust.2 ustawy z 2.07.2004 r swobodzie działalności gospodarczej (t.j Dz.U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447 ze zm.) są objęte zarówno zdarzenia, które miały miejsce w przeszłości, zdarzenia, które aktualnie trwają, a nawet te, które mają dopiero w przyszłości się pojawić".

Z uwagi na powyższe, zawarty w apelacji wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia zasługiwał na uwzględnienie i Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela pojawiającego się w orzecznictwie stanowiska (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2018 r sygn. akt III AUa 1525/16) co do konieczności uchylenia w takiej sytuacji faktyczno-prawnej wyroku i poprzedzającej go decyzji oraz przekazania sprawy organowi rentowemu do ponownego rozpoznania z uwagi na to, że wyłącznie z sentencji wyroku kontradyktoryjnego a nie kasatoryjnego wynika zobowiązanie organu rentowego do wydania interpretacji indywidualnej w określonej sprawie. Takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie innych sądów powszechnych i Sadu Najwyższego (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2018 r sygn. akt II UK 197/17, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2014 r sygn. akt III UK 122/13, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt II UK 136/14; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt III UK 72/14). O kosztach postępowania Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z wnioskiem i zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.