Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2683353

Wyrok
Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z dnia 26 stycznia 2017 r.
III AUa 1682/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Elżbieta Kunecka.

Sędziowie SA: Jarosław Błaszczak, Jacek Witkowski (spr.).

Sentencja

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z wniosku M. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o podleganie ubezpieczeniu społecznemu na skutek apelacji M. W. od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 lipca 2016 r. sygn. akt V U 993/16 oddala apelację.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z 14.07.2016 r. Sąd Okręgowy w Opolu wskazał, że wnioskodawca podlegał polskiemu ustawodawstwu.

Ustalił Sąd, że wnioskodawca zawarł umowę o pracę z firmą na Słowacji. Strona pozwana wydała decyzję tymczasowo ustalając, że właściwe dla wnioskodawcy, jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą, jest polskie ustawodawstwo. Instytucja słowacka nie zgłosiła zastrzeżeń do tej decyzji.

W tej sytuacji stwierdził Sąd, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 963 j.t.) Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz osobami z nimi współpracującymi.

W myśl art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 tej ustawy - osoby będące pracownikami podlegają również obowiązkowym ubezpieczeniom chorobowemu i wypadkowemu.

Wedle art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zaopatrzenia społecznego (Dz. Urz. UE.L. 2004 nr 166, poz. 1) osoba, która normalnie wykonuje pracę najemną i pracę na własny rachunek w różnych Państwach Członkowskich podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, w którym wykonuje swą pracę najemną lub, jeżeli wykonuje taką pracę w dwóch lub w kilku Państwach Członkowskich, ustawodawstwu określonemu zgodnie z przepisami ust. 1.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. osoby, do których ma zastosowanie rozporządzenie podstawowe, zobowiązane są do przekazania instytucji właściwej informacji, dokumentów lub dowodów potwierdzających niezbędnych dla ustalenia ich sytuacji lub sytuacji ich rodzin, do ustalenia lub utrzymania ich praw i obowiązków oraz do określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa oraz wynikających z niego obowiązków tych osób.

Przepis art. 16 ust. powołanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. stanowi zaś:

1. Osoba, która wykonuje pracę w dwóch lub więcej państwach członkowskich, informuje o tym instytucję wyznaczoną przez właściwą władzę państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania.

2. Wyznaczona instytucja państwa członkowskiego miejsca zamieszkania niezwłocznie ustala ustawodawstwo mające zastosowanie do zainteresowanego, uwzględniając art. 13 rozporządzenia podstawowego oraz art. 14 rozporządzenia wykonawczego. Takie wstępne określenie mającego zastosowanie ustawodawstwa ma charakter tymczasowy.

Instytucja ta informuje wyznaczone instytucje każdego państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, o swoim tymczasowym określeniu.

3. Tymczasowe określenie mającego zastosowanie ustawodawstwa, przewidziane w ust. 2, staje się ostateczne w terminie dwóch miesięcy od momentu poinformowania o nim instytucji wyznaczonych przez właściwe władze zainteresowanych państw członkowskich, zgodnie z ust. 2. o ile ustawodawstwo nie zostało już ostatecznie określone na podstawie ust. 4, lub przynajmniej jedna z zainteresowanych instytucji informuje instytucję wyznaczona przez właściwa władze państwa członkowskiego miejsca zamieszkania przed upływem tego dwumiesięcznego terminu o niemożności zaakceptowania określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa lub o swojej odmiennej opinii w tej kwestii.

4. W przypadku gdy z uwagi na brak pewności co do określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa niezbędne jest nawiązanie kontaktów przez instytucje lub władze dwóch lub więcej państw członkowskich, na wniosek jednej lub więcej instytucji wyznaczonych przez właściwe władze zainteresowanych państw członkowskich lub na wniosek samych właściwych władz, ustawodawstwo mające zastosowanie do zainteresowanego jest określane na mocy wspólnego porozumienia, z uwzględnieniem art. 13 rozporządzenia podstawowego i odpowiednich przepisów art. 14 rozporządzenia wykonawczego. W przypadku rozbieżności opinii między zainteresowanymi instytucjami lub właściwymi władzami podmioty te starają się dojść do porozumienia zgodnie z warunkami ustalonymi powyżej, a zastosowanie ma art. 6 rozporządzenia wykonawczego.

5. Instytucja właściwa państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo zostało tymczasowo lub ostatecznie określone jako mające zastosowanie, niezwłocznie informuje o tym zainteresowanego.

6. Jeżeli zainteresowany nie dostarczy informacji, o których mowa w ust. 1, niniejszy artykuł stosuje się z inicjatywy instytucji wyznaczonej przez właściwą władzę państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, gdy tylko instytucja ta zapozna się z sytuacją tej osoby, na przykład za pośrednictwem innej instytucji zainteresowanej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wnioskodawca w odwołaniu od decyzji organu rentowego z dnia 11 lutego 2015 r. kwestionował objęcie go obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r. oraz od dnia 9 kwietnia 2010 r. do dnia 30 września 2010 r., kiedy to w pierwszym z w/w okresów podlegał ustawodawstwu litewskiemu z uwagi na zatrudnienie na podstawie umowy o pracę z litewską firmą (...) i wykonywanie pracy najemnej na terytorium Litwy oraz w stosunku do drugiego okresu winien podlegać z tytułu zawarcia umowy o prace, tj. od dnia 9 kwietnia 2010 r. do dnia 30 września 2010 r., ustawodawstwu słowackiemu.

Jak wynika z dokumentów zebranych w niniejszym postępowaniu w dniu 24 czerwca 2015 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w O. wpłynęła dodatkowa dokumentacja, a to formularz E 101 LT potwierdzony przez litewską instytucję ubezpieczeniową, potwierdzający, iż w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r. wnioskodawca podlegał ustawodawstwu litewskiemu. Wobec tego organ rentowy decyzja z dnia 1 lipca 2015 r. zmienił decyzję z dnia 11 lutego 2015 r. stwierdzając, iż wnioskodawca M. W. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej obowiązkowo podlega ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresie od dnia 9 kwietnia 2010 r. do dnia 30 września 2010 r.

Stosownie do treści artykułu 47713 § k.p.c. zmiana przez organ rentowy zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - przez wydanie decyzji uwzględniającej w całości lub w części żądanie strony - powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. Tak też w tym zakresie postępowanie podlegało umorzeniu.

Jednocześnie zauważyć należy, że zgodnie z art. 14c lit. a dotychczasowego rozporządzenia, osoba będąca równocześnie pracownikiem najemnym na terytorium jednego Państwa Członkowskiego i prowadząca działalność na własny rachunek na terytorium innego Państwa Członkowskiego podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, na którego terytorium wykonuje pracę. Z takim wnioskiem o wydania zaświadczenia na formularzu A 1, odwołujący zobowiązany był wystąpić przed planowanym wyjazdem poza granice kraju, a obowiązek ten wynika z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Uchybienie temu obowiązkowi nie może jednak pozbawiać odwołującego prawa do złożenia takiego wniosku w terminie późniejszym. Zasadą jest podleganie ubezpieczeniom społecznym w państwie w którym działalność gospodarcza jest wykonywana. Dla osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą na terytorium RP kwestie te regulują m.in. przepisy art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 11 ust. 2 i art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Jak wynika z dokumentów zebranych w niniejszym postępowaniu sądowym, wnioskodawca podejmując zatrudnienie u słowackiego pracodawcy a to 9 kwietnia 2010 r. został jedynie zgłoszony do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych na terenie Słowacji. Nie uzyskał od instytucji ubezpieczeniowej słowackiej stosownego zaświadczenia E 101 SK.

W toku postępowania wyjaśniającego w tym zakresie ZUS O. w O. pismem z dnia 29 października 2014 r. wezwał odwołującego się do złożenia w terminie 7 dni pisemnego wyjaśnienia przyczyny braku zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od dnia 9 kwietnia 2010 r. do dnia 30 września 2010 r. W szczególności wnioskodawca został wezwany do przedłożenia za w/w okres formularza A1 potwierdzonego przez instytucję ubezpieczeniową innego kraju unijnego stanowiącego dowód zwalniający osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą w Polsce od obowiązku opłacania składek w ZUS. Tymże pismem wnioskodawca również został pouczony o konsekwencjach wynikających z art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa w przypadku nie zgłoszenia w/w dokumentów lub wyjaśnień. W wyniku braku reakcji wnioskodawcy organ rentowy w dniu 11 lutego 2015 r. wydał decyzję, którą stwierdził podleganie odwołującego się jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresach od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 marca 2010 r. oraz od dnia 9 kwietnia 2010 r. do dnia 30 września 2010 r., która zmieniona została decyzją z dnia 1 lipca 2015 r. w zakresie uwzględnienia okresu podlegania w/w ubezpieczeniom w czasie zatrudnienia w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. oraz od dnia 9 kwietnia 2010 r.

Zaskarżona decyzja nie dotyczy ustalenia ustawodawstwa właściwego, stwierdza jedynie podleganie ubezpieczeniu społecznemu w Polsce w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej we wskazanych okresach. Fakt prowadzenia działalności przez wnioskodawcę jest bezsporny. Wnioskodawca mógłby być wyłączony z ubezpieczenia społecznego z tego tytułu tylko w przypadku przedłożenia potwierdzenia podlegania ustawodawstwu innego państwa unijnego, co następuje na formularzu A1. Takie potwierdzenie wnioskodawca przedłożył w trakcie postępowania co do okresu od 1.04.2009 r. do 31.03.2010 r., kiedy wykonywał zatrudnienie na terenie Litwy. Organ rentowy dokonał stosownej zmiany zaskarżonej decyzji.

Co do okresu od 9.04.2010 r,. to organ rentowy przeprowadził - określoną art. 16 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 987/2009 - procedurę konsultacji, tj. zwrócił się do słowackiej instytucji ubezpieczeniowej o informacje dotyczące faktycznego wykonywania pracy przez wnioskodawcę. Słowacka instytucja zaś poinformowała Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O., że przeprowadziła u pracodawcy wnioskodawcy, a to: (...), kontrolę, w wyniku której ustalono, że na terenie Republiki Słowackiej nie dochodziło do realnego wykonywania pracy przez wnioskodawcę na rzecz (...). W dniu 14 września 2011 r. słowacka instytucja ubezpieczeniowa wydała również decyzję wyłączającą wnioskodawcę z ubezpieczeń społecznych na Słowacji w okresie od dnia 9 kwietnia 2010 r. do dnia 30 września 2010 r. Tak też w dniu 18 września 2015 r. ZUS O. w O. wydał decyzję tymczasowa, w której określił (tymczasowo), że właściwym ustawodawstwem dla wnioskodawcy w okresie od dnia 9 kwietnia 2010 r. do dnia 30 września 2010 r. jest ustawodawstwo polskie.

Należy tu przypomnieć, że niniejsze ustalenie polskiego ustawodawstwa (zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia 987)2009) mogło zostać unieważnione, jeśli instytucja właściwa Słowacji będzie miała istotne zastrzeżenia co do określonego ustawodawstwa właściwego. Słowacka instytucja ubezpieczeniowa nie zgłosiła sprzeciwu do powyższej decyzji tymczasowej, tak też stała się ona prawomocna i w związku z tym praca ta nie jest brana pod uwagę w przypadku wnioskodawcy (tak jakby w ogóle nie była wykonywana) dla celów ustalania ustawodawstwa właściwego, a w konsekwencji wchodzi w jego przypadku w zastosowanie przepis art. 13 ust. 2a powołanego rozporządzenia nr 883)2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, na mocy którego wnioskodawca podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania i wykonuje pracę na własny rachunek (tj. prowadzi pozarolniczą działalność wedle polskiej nomenklatur), czyli ustawodawstwu polskiemu.

Wnioskodawca otrzymał decyzję tymczasową z 18.09.2016 r. w dniu 21.09. 2015 r. i w zakreślonym terminie 2 miesięcy nie wniósł sprzeciwu ani nie wystąpił o wydanie decyzji administracyjnej (o charakterze ostatecznym). Również słowacka instytucja ubezpieczeniowa nie złożyła sprzeciwu do ustalonego ustawodawstwa polskiego w spornym okresie. W takiej sytuacji ustalenie ustawodawstwa stało się ostateczne i wiąże organ rentowy i Sąd. Wskazana decyzja stała się prawomocna i wiążąca w niniejszym postępowaniu, które dotyczy podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w Polsce. W momencie zakończenia rozprawy ustalono ponownie, iż wnioskodawca nie podlegał ustawodawstwu słowackiemu w związku z zawartą umową o pracę w okresie od 9.04.2010 r. do 30.09.2010 r.

W takiej sytuacji, przy bezsporności prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, zasadne było ustalenie w zaskarżonej decyzji, iż wnioskodawca podlega z tego tytułu ubezpieczeniu społecznemu na podstawie polskiego porządku prawnego.

Dlatego też orzekł Sąd, jak w wyroku.

Apelację wniósł wnioskodawca, zarzucając nieważność postępowania wobec nie wezwania do udziału w sprawie słowackiego pracodawcy oraz przepisów cytowanego rozporządzenia. Wskazywał, że zgodnie z przepisami powinien podlegać ustawodawstwu słowackiemu. Ponadto domagał się z ostrożności procesowej uchylenie wyroku Sądu I

instancji oraz skierowania sprawy do Sądu I instancji lub Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w celu uzupełnienia materiału dowodowego we właściwej procedurze, a także zasądzenia od organu rentowego na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie ustalenia, że wnioskodawca podlegał ustawodawstwu polskiemu w zakresie ubezpieczeń społecznych.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego w apelacji zarzutu dotyczącego niezawiadomienia spółki będącej pracodawcą wnioskodawcy o toczącym się postępowaniu, to zarzut ten nie był zasadny. Wskazać bowiem należy, że w sprawie dotyczącej ustalenia jakiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych ma podlegać osoba prowadząca działalność gospodarczą na terenie dwóch różnych państw członkowskich, pracodawca nie jest osobą zainteresowaną w rozumieniu art. 47711 k.p.c., albowiem powyższa sprawa nie dotyczy bezpośrednio jego praw i obowiązków (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. II UK 297/15). Z tych względów słowacki pracodawca nie posiadał statusu zainteresowanego, wobec czego twierdzenia zawarte w apelacji dotyczące niezawiadomienia go o toczącym się postępowaniu uznać należało za nietrafne.

Zdaniem Sądu Odwoławczego nie zasługiwały na uwzględnienie również pozostałe zarzuty apelacji. W niniejszej sprawie znajdowały zastosowanie przepisy wspólnotowej koordynacji, albowiem wnioskodawca domagał się ustalenia wobec niego ustawodawstwa właściwego przy jednoczesnym prowadzeniu działalności gospodarczej w Polsce oraz wykonywaniu pracy najemnej na Słowacji na podstawie stosunku pracy z pracodawcą słowackim. Stosownie do art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. osoba, która normalnie wykonuje pracę najemną i pracę na własny rachunek w różnych Państwach Członkowskich podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, w którym wykonuje swoją pracę. Oznacza to, iż przyjęcie związania się stosunkiem pracy na Słowacji przez wnioskodawcę prowadzącego równolegle działalność gospodarczą w Polsce, w świetle tego przepisu skutkować winno, co do zasady, podleganiem przez niego w zakresie ubezpieczeń społecznych ustawodawstwu słowackiemu, a co za tym idzie niepodleganiem polskiemu ubezpieczeniu. Jednak zgodnie z regulację zawartą w art. 14 ust. 5b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego - praca o charakterze marginalnym nie będzie brana pod uwagę do celów określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa na mocy art. 13 rozporządzenia podstawowego (nr 883/2004).

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że organ rentowy, po analizie załączonych do wniosku o ustalenie właściwego ustawodawstwa dokumentów, wszczął procedurę określoną w art. 16 rozporządzenia wykonawczego nr 987/2009 mającą na celu ustalenie właściwego ustawodawstwa. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował słowacką instytucję ubezpieczeniową o tymczasowym ustaleniu ustawodawstwa polskiego dla wnioskodawcy. Słowacki organ rentowy, nie wniósł zastrzeżeń w tym zakresie. Wskazał, że nie wystawiono formularza A1, albowiem zastosowanie znajdowały przepisy dotyczące polskiego ustawodawstwa. Oznacza to, że określenie ustawodawstwa przez organ rentowy stało się ostateczne oraz, że został wyczerpany tryb konieczny przewidziany w art. 16 ust. rozporządzenia Nr 987/2009, a tym samym, że słowacka instytucja ubezpieczeniowa uznała stan kolizji ustawodawstw Polski i Słowacji. W tej sytuacji wobec braku sporu pomiędzy instytucjami co do podlegania wnioskodawcy polskiemu ustawodawstwu, nie było podstaw do uwzględnienia odwołania (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt III UK 61/15). W konsekwencji za niezasadny uznać należy zarzut wnioskodawcy dotyczący zaniechania zwrócenia się do instytucji słowackiej w celu uzyskania wszystkich danych dotyczących zatrudnienia wnioskodawcy u słowackiego pracodawcy po dacie 1 kwietnia 2010 r. oraz powoływania się na korespondencję ze słowackiej instytucji pochodzącej sprzed powyższej daty, skoro zgromadzony w sprawie materiał dowody wystarczający był do wydania rozstrzygnięcia, a korespondencja prowadzona pomiędzy instytucjami ubezpieczeniowymi dotyczyła okresu właściwego dla zatrudnienia wnioskodawcy u słowackiego pracodawcy.

W ramach powyższego zarzutu wskazać również należy, że przepis art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego nakłada na osoby zainteresowane obowiązek do przekazania instytucji ubezpieczeniowej właściwej informacji, dokumentów, czy dowodów potrzebnych do ustalenia m.in. ustawodawstwa mającego zastosowanie w ich sprawie, co wnioskodawca bezzasadnie kwestionował w apelacji. Oznacza to, że skarżący nie może czynić Sądowi pierwszej instancji zarzutów dotyczących niezobowiązania organu rentowego do zwrócenia się do słowackiej instytucji ubezpieczeniowej w celu uzyskania wszelkich informacji dotyczących zatrudnienia wnioskodawcy u słowackiego pracodawcy, bądź też przerzucenia na niego obowiązku gromadzenia i przedstawienia wszelkich informacji, w tym dowodów świadczących o przebywaniu i wykonywaniu pracy na terenie Słowacji.

Nie zasługiwało również na uwzględnienie stanowisko wnioskodawcy dotyczące naruszenia art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004, poprzez uzależnienie zastosowania art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego od przedłożenia dokumentu potwierdzającego objęcie ubezpieczeniem społecznym.

Wskazać bowiem należy, że zgodnie z regulację zawartą w art. 14 ust. 5b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, praca o charakterze marginalnym nie będzie brana pod uwagę do celów określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa na mocy art. 13 rozporządzenia podstawowego (nr 883/2004). Skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na marginalność zatrudnienia wnioskodawcy u słowackiego pracodawcy, to tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca nie podlega polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczenia społecznego. Nie ma również żadnego znaczenia podleganie wcześniejsze ustawodawstwu litewskiemu, gdyż był to inny okres.

Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny oddalił apelację wnioskodawcy na podstawie art. 385 k.p.c., o czym orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.