Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2687703

Wyrok
Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z dnia 27 lutego 2018 r.
III AUa 1658/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Monika Kiwiorska-Pająk.

Sędziowie: SA Grażyna Szyburska-Walczak (spr.), SO del. Artur Tomanek.

Sentencja

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z wniosku M. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. o emeryturę pomostową na skutek apelacji M. P. od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 sierpnia 2017 r. sygn. akt IX U 234/17 oddala apelację.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2017 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił odwołanie M. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 21 sierpnia 2017 r. odmawiającej przyznania emerytury pomostowej.

Zaskarżoną decyzją organ rentowy odmówił M. P. przyznania emerytury pomostowej argumentując, że na dzień 1 stycznia 2009 r. nie udowodnił on 15 lat okresu pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych oraz po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywał prac w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy. W ocenie organu rentowego, wnioskodawca udowodnił staż pracy w szczególnych warunkach w wymiarze 13 lat i 7 dni w okresie zatrudnienia w (...) od 16 października 1995 r. do 31 grudnia 2008 r. - z wyłączeniem urlopów bezpłatnych i okresów nieskładkowych.

Wnioskodawca w odwołaniu od powyższej decyzji podnosił, że jako okresy wykonywania pracy w warunkach szczególnych winny zostać zaliczone okresy zatrudnienia od 1 września 1972 r. do 31.08.1982 r., od 01.09.1982 r. do 31.07.1984 r., od 24.09.1984 r. do 31.08.1994 r. i od 16.10.1995 r. do 30.04.2010 r.

Strona pozwana wnosiła o oddalenie odwołania wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozstrzygnięcie Sąd I instancji oparł na podstawie następującego stanu faktycznego ustalonego na podstawie zeznań świadków i akt osobowych wnioskodawcy obejmujących zatrudnienie w spornych okresach.

Wnioskodawca M. P., ur. (...), w dniu 16.12.2016 r. złożył wniosek o przyznanie prawa do emerytury pomostowej.

Wnioskodawca udowodnił staż pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy o emeryturach pomostowych wynoszący 13 lat i 7 dni i staż ogólny 42 lata, 4 miesiące i 18 dni.

Do stażu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze organ rentowy nie zaliczył okresów pracy:

* od 01.09.1972 r. do 31.08.1982 r. z wyłączeniem służby wojskowej ((...)), ponieważ stanowisko pracy "spawacz" wymienione w świadectwie pracy z dnia 27 marca 2003 r. za w/w okres jest niezgodne ze stanowiskiem figurującym w zarządzeniu resortowym "spawacz elektryczny i gazowy", na które powołał się pracodawca w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach wystawionym 27 kwietnia 2010 r.,

* od 01.09.1982 r. do 31.07.1984 r. ((...) Przedsiębiorstwo Budownictwa (...)), ponieważ stanowisko pracy "spawacz" wymienione w świadectwie pracy z dnia 11 grudnia 1989 r. za w/w okres jest niezgodne ze stanowiskiem figurującym w zarządzeniu resortowym "spawacz elektryczny i gazowy", a w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach brak było powołania na stosowne zarządzenie resortowe,

* od 24.09.1984 r. do 31.08.1994 r. w Przedsiębiorstwie (...) w K. z uwagi na brak wymaganego świadectwa potwierdzającego wykonywanie pracy w szczególnych warunkach,

* ponadto po 31.12.2008 r. płatnik składek nie zgłosił wnioskodawcy do pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze (druk ZSWA) oraz nie wystawił zaświadczenia, że wykonywał prace wymienione w załączniku nr 1 lub nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych.

Sąd ustalił, że M. P. od 09.1972 r. do 06.1975 r. był uczniem szkoły zawodowej przyzakładowej (...) S.A. Pracę na pełen etat zaczął 07.07.1975 r. jako spawacz gazowy. Spawał gazowo i dodatkowo pracował tez przy cięciu termicznym.

Spawał rury amoniakalne ciśnieniowe w Zakładach (...) w S. i Browarze (...), w którym spawał elementy zbiorników wody lodowej. Wówczas przyuczał się do spawania elektrycznego łukowego. Pracował przy zbiornikach o 2,5 metrach wysokości, szerokości 1,5 metra. Spawanie miało miejsce w pomieszczeniu, w którym mieścił się zbiornik. Pracował również w chłodni w O., gdzie spawał gazowo rurociągi we wnętrzach, w małych korytarzach. Rury prowadzone były w korytarzach technicznych o szerokości do dwóch metrów, a wysokości do półtora metra. Pomieszczenia, w których znajdowały się rury miały różne wysokości: od minus 2 metrów (w kanałach) do 12 metrów. Spawanie gazowe i cięcie termiczne zajmowało po 50% czasu pracy.

Służbę wojskową wnioskodawca odbywał od 29.04.1977 r. do 13.04.1979 r. Po odbyciu służby pracował w browarze w P., gdzie były większe zbiorniki i rury o dużych średnicach. Zbiornik miał wysokość 3 metry, długość 6 metrów, zbiorniki znajdowały się w pomieszczeniach o różnych wysokościach i szerokościach; wtedy już zaczął spawać łukowo.

Od 01.09.1982 r. do 31.07.1984 r. wnioskodawca pracował we (...) Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) na stanowisku spawacza elektrycznego i w osłonie argonu; było to też spawanie łukowe. Pracował na pełen etat wyłącznie jako spawacz, głównie na budowach elektrowni. Pracował również za granicą na Węgrzech w elektrowni atomowej. Tam spawał rury kwasoodporne na reaktorze elektrowni specjalną elektrodą kwasoodporną. Pracę wykonywał na wierzchu reaktora o wysokości kilku kondygnacji, na które dostawał się windą.

W okresie od 24.09.1984 r. do 31.08.1994 r. wnioskodawca pracował w Przedsiębiorstwie (...) zajmującym się montażem rurociągów ciśnieniowych głównie w rafineriach, elektrowniach i zakładach chemicznych. Pracował tam jako spawacz przy spawaniu elektrycznym i osłonie argonu. Spawał w pomieszczeniach o różnych wysokościach i szerokościach, a także na zewnątrz na estakadach na wysokościach od poziomu gruntu do 7 - 12 m.

Od 16.10.1995 r. do 30.04.2010 r. wnioskodawca ponownie pracował w (...) S.A. na stanowisku spawacza elektrycznego. Wykonywał cięcia planikiem i spawanie w osłonie argonu. Do 2004 r. spawał też gazowo, najczęściej jednak elektrycznie - nawet 80 do 90% czasu pracy. W latach 1995-2010 w (...) wykonywał taką samą pracę jak w latach 1975-1982.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka K. C. zatrudnionego w (...) od 1980 r. do maja 2010 r. w zakresie twierdzeń, że wnioskodawca zajmował się spawaniem, spawał z zewnątrz rurociągi stalowe o różnych średnicach i z różnych materiałów, tj. stali szlachetnej, żeliwa. Wnioskodawca wykonywał spawanie łukowe jako jedno ze spawań. Poza tym wykonywał także spawanie w osłonie argonu, w osłonie CO2, oraz gazowe - zależnie od okoliczności. Sporadycznie spawał wewnątrz zbiorników poziomych do przechowywania amoniaku, o wysokości około 1,5 m a długości od 4 do 5 metrów. Przy przygotowywaniu elementów do spawania wnioskodawca używał urządzeń do przycięcia materiałów, cięcia wykonywał w pomieszczeniach o normalnej powierzchni, ze słabą wentylacją. W czasie prac, poza normalną wentylacją związaną z funkcjonowaniem obiektów, nieszczelnościami i zapachem amoniaku, dodatkowo dochodziło jeszcze zapylenie. Praca odbywała się w pomieszczeniach głównie powyżej 3,5 metra, czasowo w zbiornikach o różnej kubaturze, estakady były na wysokości 6 metrów. Wnioskodawca pracował na obiektach, gdzie były wykorzystywane chłodnie, ale także przy budowie lodowisk. Świadek nie pamiętał aby dochodziło do spawania w środku rurociągów.

Sąd dał też wiarę zeznaniom świadka J. P., który w (...) pracował od 1968 do 2010 r., najpierw jako mistrz budowy, a potem jako kierownik robót. Potwierdził on, że wnioskodawca pracował jako spawacz elektryczny oraz na półautomacie, który służył do spawania z argonem przy remontach mleczarni, browarów, chłodni, zakładów drobiarskich, budowie lodowisk amoniakalnych, w chłodniach, maszynowniach chłodniczych, gdzie były opary amoniaku, oleju. Rury prowadzące z maszynowni do komór chłodniczych miały średnicę od 20 mm do 200 mm, niektóre biegły częściowo w kanałach, pod posadzką przykrytą blachami. Chłodnie miały około 12 m wysokości.

Część prac spawalniczych odbywała się w kanałach pod podłogą, gdy trzeba było pospawać tam rury, a część powyżej podłogi do wysokości 12 m. Kanały pod podłogą miały wysokości 1,5 m, a długość do 100 metrów. Szerokość takiego kanału wynosiła od 1,5 do 2 metrów. Praca wnioskodawcy polegała na spawaniu rur w różnych miejscach urządzeń chłodniczych. Nie spawał w środku zbiorników, bowiem przywożono gotowe zbiorniki, które montowano na obiekcie, nie pracował cały czas w pomieszczeniach o małej kubaturze z utrudnioną wentylacją, gdyż część rurociągów była na zewnątrz. Spawanie łukowe jest spawaniem elektrycznym, elektrodą łukową. Wymiary montowanych chłodnic były różne od pół metra do dwóch metrów najmniejsze, były to odpowiedniki dzisiejszych klimatyzatorów, wieszane w chłodniach na różnych obiektach na wysokości od 2 aż do 12 metrów. Pracownicy montowali także sprężarki w maszynowni od 2 do 4 metrów. Były też duże zbiorniki chłodnicze na amoniak o wadze 3 do 6 ton i średnicy od metra do dwóch metrów, na wysokości do 4 metrów.

Jako wiarygodne ocenił Sąd zeznania E. S., który w (...) pracował od 19.06.1972 r. do 19.12.2003 r., najpierw jako starszy inspektor w dziale produkcji montażowej, a od 15.12.1983 r. jako specjalista w dziale produkcji montażowej.

Świadek potwierdził, że wnioskodawca pracował jako spawacz, spawał instalacje chłodnicze amoniakalne, rury do urządzeń chłodniczych, zbiorniki. Zbiorniki miały różne wymiary, od 2-4 metrów, były otwarte. W pomieszczeniach, gdzie wykonywał spawanie był wyczuwalny amoniak, bowiem instalacje nie zawsze były szczelne. Był też hałas, który pochodził ze sprężarek, spawarek, wiercenia pochodzących z prac remontowych na obiekcie. Wnioskodawca zajmował się zarówno spawaniem łukowym, jak i gazowym, a w późniejszych latach w osłonie argonowej. Rodzaj spawania, jakie wnioskodawca wykonywał - łukowe, gazowe czy argonowe - zależał od średnicy rur do spawania. Najpierw przy łączeniu rur spawał gazowo, potem elektrycznie, następnie szlifował spawy, na końcu było prześwietlanie rentgenem i sprawdzanie jakości.

Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie M. P. nie zasługiwało na uwzględnienie.

Sąd wskazał, że warunki nabycia prawa do emerytury pomostowej określa art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 965) zgodnie z którym prawo do emerytury pomostowej, z uwzględnieniem art. 5-12, przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki:

1) urodził się po dniu 31 grudnia 1948 r.;

2) ma okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat;

3) osiągnął wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn;

4) ma okres składkowy i nieskładkowy, ustalony na zasadach określonych w art. 5-9 i art. 11 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i co najmniej 25 lat dla mężczyzn;

5) przed dniem 1 stycznia 1999 r. wykonywał prace w szczególnych warunkach lub prace w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS;

6) po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3;

7) nastąpiło z nim rozwiązanie stosunku pracy.

W przypadku, gdy ubezpieczony kontynuuje zatrudnienie po 31 grudnia 2008 r. w warunkach szczególnych, praca w warunkach szczególnych przypadająca przed dniem 1 stycznia 1999 r. może być pracą szczególną w rozumieniu przepisu art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS lub art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych, zaś prace wykonywane po dniu 31 grudnia 2008 r. muszą być pracami szczególnymi w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych.

Sąd przytoczył treść art. 3 ust. 1 i 2 ustawy, z których wynika, że wykaz prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do ustawy.

Sąd zaznaczył także, że zgodnie z art. 4 w związku z art. 49 ustawy o emeryturach pomostowych prawo do emerytury przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki:

1) urodził się po dniu 31 grudnia 1948 r.,

2) na dzień 1.01.2009 r. udowodnił okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy, wynoszący co najmniej 15 lat,

3) osiągnął wiek wynoszący dla mężczyzn co najmniej 60 lat,

4) ma okres składkowy i nieskładkowy, wynoszący dla mężczyzn co najmniej 25 lat,

5) przed dniem 1 stycznia 1999 r. wykonywał prace w szczególnych warunkach lub prace w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 niniejszej ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy emerytalnej,

6) nastąpiło z nim rozwiązanie stosunku pracy.

W ocenie Sądu, sporną kwestią była ocena, czy odwołujący się udowodnił okres pracy w szczególnych warunkach wynoszący co najmniej 15 lat; czy po dniu 31.12.2008 r. wykonywał prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy; oraz czy na dzień 01.01.2009 r. udowodnił okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy, wynoszący co najmniej 15 lat.

Rozstrzygnąć należało także, czy okresy pracy wnioskodawcy nieuznane przez organ rentowy, są okresami pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Sąd zaznaczył, że wykaz prac określonych w art. 3 ust. 1 i 3 jest zamknięty i nie podlega uzupełnieniu, co oznacza, że cech pracy "o szczególnym charakterze " lub "w szczególnych warunkach" nie mogą posiadać inne prace, choćby sposób ich wykonywania i ich jakość mogła obniżyć się z wiekiem.

W załączniku nr 1 do ustawy, w pkt 28 wymieniono prace bezpośrednio przy spawaniu łukowym lub cięciu termicznym w pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze, z utrudnioną wentylacją (podwójne dna statków, zbiorniki, rury itp.).

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd uznał, że praca wykonywana przez wnioskodawcę w spornych okresach nie spełnia tych kryteriów. Sam wnioskodawca podał, że spawał gazowo i dodatkowo zajmował się cięciem termicznym, spawał rury amoniakalne, ciśnieniowe i elementy zbiorników. Pomieszczenia, w których były rury, miały różne wysokości, od minus 2 metrów w kanałach, do 12 metrów wysokości. Pracę wykonywał także na wierzchu reaktora o wysokości kilku kondygnacji, na które dostawał się windą. Spawanie wykonywał w pomieszczeniach o różnych wysokościach i szerokościach, a także na zewnątrz na estakadach. Także powołani świadkowie zeznali, że wnioskodawca nie pracował stale i w pełnym wymiarze w pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze, z utrudnioną wentylacją. Jedynie sporadycznie wnioskodawca spawał wewnątrz zbiorników do przechowywania amoniaku, które miały wysokość około półtora metra a długość od 4 do 5 metrów.

Sąd podzielił zatem stanowisko organu rentowego, że wnioskodawca nie spełnił łącznie wszystkich przesłanek niezbędnych do przyznania mu prawa do emerytury pomostowej i na podstawie art. 47714 § 1 kpc oddalił odwołanie.

Apelację od wyżej opisanego wyroku wywiódł pełnomocnik wnioskodawcy, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie odwołania i zasądzenie kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Apelujący zarzucał zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest:

* art. 233 kpc, przez bezpodstawne przyjęcie, że wnioskodawca nie udowodnił pracy w szczególnych warunkach w okresie od 1 września 1972 r. do 31 sierpnia 1982 r. w firmie (...) oraz od 1 września 1982 r. do 31 lipca 1984 r. we (...) Przedsiębiorstwie Budownictwa (...), mimo że z przedłożonych dokumentów wynika, że w tych okresach wykonywał prace wymienione w Wykazie A, Dział XIV pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., a nadto przesłuchani świadkowie wskazali, że w zdecydowanej większości czasu pracował w szczególnych warunkach, bezpośrednio przy spawaniu łukowym w pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze, w obecności amoniaku, zaś prace na zewnątrz pomieszczeń miały charakter incydentalny, błędnym przyjęciu, że wnioskodawca nie wykazał w dostateczny sposób pracy w szczególnych warunkach w okresie od 24 września 1984 r. do 31 sierpnia 1994 r. w Przedsiębiorstwie (...) w K., pominięciu zeznań wnioskodawcy wskazujących, że w spornych okresach, w tym od 16 października 1995 r. do 30 kwietnia 2010 r. pracował głównie w pomieszczeniach o małej kubaturze przy spawaniu elektrycznym w osłonie argonu,

* art. 245 kpc w zw. z art. 328 kpc, przez brak wyjaśnienia dlaczego Sąd nie uwzględnił jako pracy w szczególnych warunkach okresu od 1 stycznia 2009 r. do 30 kwietnia 2010 r. w firmie (...) opierając się jedynie na treści świadectwa pracy, które ma charakter dokumentu prywatnego i winno podlegać ocenie w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 664) prawo do emerytury pomostowej, z uwzględnieniem art. 5-12, które nie mają w rozpoznawanej sprawie zastosowania, przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki:

1) urodził się po dniu 31 grudnia 1948 r.;

2) ma okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wynoszący co najmniej 15 lat;

3) osiągnął wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn;

4) ma okres składkowy i nieskładkowy, ustalony na zasadach określonych w art. 5-9 i art. 11 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i co najmniej 25 lat dla mężczyzn;

5) przed dniem 1 stycznia 1999 r. wykonywał prace w szczególnych warunkach lub prace w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS;

6) po dniu 31 grudnia 2008 r. wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3;

7) nastąpiło z nim rozwiązanie stosunku pracy.

Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach uważa się pracowników wykonujących po dniu wejścia w życie ustawy, w pełnym wymiarze czasu pracy, prace, o których mowa w ust. 1, a wykaz tych prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do ustawy.

Zgodnie z art. 3 ust. 7 ustawy za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze uważa się również osoby wykonujące przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 2009 r.) prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy lub art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

Istotny dla oceny uprawnienia wnioskodawcy jest więc przepis art. 4 pkt 6, który wymaga, by po dniu 31 grudnia 2008 r. ubiegający się o świadczenie wykonywał pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3. Chodzi tu nie o pracę, o której mowa w art. 32 i art. 33 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, o tej bowiem mówi art. 3 ust. 7. Chodzi natomiast o prace określone w załączniku nr 1 i 2 do ustawy o emeryturach pomostowych, czyli w nowych wykazach obowiązujących od dnia 1 stycznia 2009 r.

Należy uznać, że po dniu 31 grudnia 2008 r. wnioskodawca takich prac nie wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy. Chodzi tu o wymienione w załączniku nr 1 pod pozycją 29 prace bezpośrednio przy spawaniu łukowym lub cięciu termicznym w pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze, z utrudnioną wentylacją (podwójne dna statków, zbiorniki, rury itp.

Sąd Apelacyjny akceptuje ustalenia poczynione przez Sąd I instancji, a zarzut dokonania ustaleń z naruszeniem art. 233 § 1 kpc uznaje za pozbawiony uzasadnionych podstaw.

Przyjmuje się jednolicie, że skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, czy też wskazaniom wiedzy naukowej. Tylko takie uchybienie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął sąd wadze poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu. Obraza przez sąd art. 233 § 1 k.p.c. może polegać albo na przekroczeniu granic swobody oceny wyznaczonej logiką, doświadczeniem, czy zasadami nauki, albo na niedokonaniu przez sąd wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy. Takiego zarzutu w rozpoznawanej sprawie nie można postawić Sądowi I instancji. Trzeba przypomnieć, że Sąd Okręgowy dokonał analizy dokumentacji zawartej w aktach osobowych wnioskodawcy, dał wiarę przesłuchanym w sprawie świadkom. Z dowodów tych wynika, że po 31 grudnia 2008 r. wnioskodawca wykonywał różne prace spawalnicze i na różnych obiektach, wśród których były także - ale nie tylko - obiekty o bardzo małej kubaturze, z utrudnioną wentylacją.

Rację ma także Sąd I instancji wywodząc, że wnioskodawca nie spełnia warunków do przyznania świadczenia wymienionych w art. 49 ustawy. Stanowi on bowiem, że prawo do emerytury pomostowej przysługuje również osobie, która:

1) po dniu 31 grudnia 2008 r. nie wykonywała pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3;

2) spełnia warunki określone w art. 4 pkt 1-5 i 7 i art. 5-12;

3) w dniu wejścia w życie ustawy miała wymagany w przepisach, o których mowa w pkt 2, okres pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3.

Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje na konieczność (w przypadku osoby, która nie przepracowała po dniu wejścia w życie ustawy ani jednego dnia przy pracach ujętych w nowych wykazach) legitymowania się na dzień 1 stycznia 2009 r. wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych, ale w rozumieniu nowych przepisów.

Rozwiązanie to służy zachowaniu praw osób, które wprawdzie w dacie obowiązywania ustawy o emeryturach pomostowych nie są zatrudnione przy pracach w ustawie tej wymienionych, ale posiadały przed wejściem w życie tego aktu wymagany staż pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze - jednakże chodzi tu nadal o prace zdefiniowane w nowej ustawie.

Tu także prawidłowo ustalił i ocenił Sąd I instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, z którego wynika, że wnioskodawca wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym i gazowym.

Są one wymienione w Wykazie A, dział XIV, poz. 2 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, ale nie zostały wymienione w nowych wykazach.

Praca wykonywana w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze w dawnym rozumieniu, nawet wykonywana przez okres 15 lat, nie stanowi podstawy do przysługiwania prawa do emerytury pomostowej. Dla takich osób ustawodawca przewidział jedynie możliwość uzyskania rekompensaty w formie dodatku do kapitału początkowego na warunkach określonych w art. 21-23 ustawy z 2008 r. o emeryturach pomostowych, o ile nie spełniają warunków do nabycia emerytury na podstawie art. 184 ust. 1 ustawy emerytalnej.

Powyższe rozważania potwierdzają brak zasadności wywodów apelacji.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 385 kpc, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.