Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2506515

Wyrok
Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 5 kwietnia 2018 r.
III AUa 1374/17
Niezaskarżalność postanowienia o przekazaniu wniosku ubezpieczonego do rozpoznania organowi rentowemu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Michał Bober.

Sędziowie: SA Grażyna Czyżak, SO del. Tomasz Koronowski (spr.).

Sentencja

Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. w Gdańsku sprawy W. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o zwrot składek na skutek apelacji W. M. od wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt IV U 133/16

I.

odrzuca apelację co do punktu 2 zaskarżonego wyroku;

II.

w pozostałym zakresie oddala apelację;

III.

zasądza od W. M. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. kwotę 675,00 (sześćset siedemdziesiąt pięć 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję.

Uzasadnienie faktyczne

punktu pierwszego wyroku z dnia 5 kwietnia 2018 r.

Ubezpieczony W. M. złożył odwołanie od decyzji pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 24 listopada 2015 r. znak (...), którą organ rentowy odmówił ubezpieczonemu zwrotu nienależnie opłaconych składek za okresy 08/2015 i 09/2015.

Początkowo organ rentowy wnosił o odrzucenie albo oddalenie odwołania, następnie jednak decyzją z dnia 10 maja 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję i jednocześnie dokonał zwrotu spornych składek.

Na rozprawie w dniu 6 czerwca 2017 r. ubezpieczony wniósł o zasądzenie od organu rentowego odsetek oraz o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt IV U 133/16, Sąd Okręgowy w Toruniu umorzył postępowanie w zakresie zaspokojonym decyzją z dnia 10 maja 2017 r. (pkt 1. wyroku), przekazał pozwanemu wniosek o zapłatę odsetek (pkt 2. wyroku), oddalił odwołanie w pozostałej części (pkt 3. wyroku) oraz przekazał do Wydziału I Cywilnego tamtego Sądu dalsze żądanie ubezpieczonego, a dotyczące naruszenia dóbr osobistych.

Ubezpieczony złożył apelację od wyroku Sąd Okręgowego, zaskarżając go w punktach 2. i 3.

Uzasadnienie prawne

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja w zakresie, w którym dotyczy przekazania organowi rentowemu nowego wniosku o zapłatę odsetek, podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Sąd wydaje orzeczenie w formie wyroku, gdy rozstrzyga spór co do istoty sprawy, co wynika z art. 316 k.p.c. Pozostałe orzeczenia przyjmują formę postanowień (art. 354 k.p.c.).

Do danego rodzaju orzeczeń dostosowane zostały środki odwoławcze. Zgodnie z art. 367 k.p.c. od wyroków, czyli rozstrzygnięć co do istoty sprawy, przysługuje apelacja, zaś od postanowień kończących postępowanie w sprawie oraz innych postanowień, a także od zarządzeń wymienionych enumeratywnie w art. 394 § 1 k.p.c. - zażalenie. Wyjątek od tej zasady jest uregulowany w art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c., z którego wynika, że orzeczenie będące w istocie postanowieniem, a dotyczące rozstrzygnięcia o kosztach, może być zaskarżone apelacją, gdy strona skarży równocześnie rozstrzygnięcie merytoryczne. Poza tym przypadkiem ustawodawca nie przewidział w postępowaniu procesowym dopuszczalności zaskarżenia apelacją postanowień. Za utrwalony należy jednak uznać pogląd, że o rodzaju środka odwoławczego decyduje nie tytuł środka zaskarżenia, ale przedmiot kwestionowanego rozstrzygnięcia. Mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią bowiem przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym, co wynika z art. 130 § 1 k.p.c.

Trzeba zatem uznać, że apelacja zawierała środek zaskarżenia w postaci zażalenia, wobec czego kwestię dopuszczalności zaskarżenia postanowienia zawartego w punkcie 2 wyroku Sądu Okręgowego należało rozpatrzyć przez pryzmat przepisów zawartych w dziale V rozdział 2 Kodeksu postępowania cywilnego, tj. przywołanego wyżej art. 394 § 1 k.p.c.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego postanowienie o przekazaniu wniosku ubezpieczonego do rozpoznania organowi rentowemu na podstawie art. 47710 § 2 k.p.c. nie należy do kategorii postanowień kończących postępowanie w sprawie, skoro skutkuje ono kontynuacją postępowania najpierw w organie rentowym w jego fazie administracyjnej, a w przypadku złożenia odwołania od decyzji kończącej tę fazę - również w postępowaniu sądowym. Postanowienie takie nie zostało przy tym wymienione w katalogu rozstrzygnięć zaskarżalnych w art. 394 § 1 k.p.c. Mając to na uwadze, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 370 i 373 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. w puncie 1. wyroku odrzucił apelację w zakresie, w którym zawiera ona niedopuszczalne zażalenie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.