Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2704214

Wyrok
Sądu Rejonowego w Grudziądzu
z dnia 4 kwietnia 2019 r.
II W 1604/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SR Beata Malinowska.

Przy udziale oskarżyciela: za K. -Sąd Rejonowy w G. - Wydział II Karny po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 8 maja 2018 r. 6 września 2018 r. 6 listopada 2018 r., 10 styczeń 2019 r. 21 marca 2019 r. sprawy A. A. - s. M. i J. z domu G., ur. (...) w W., zam. (...)- (...) G., ul. (...), PESEL: (...) obwinionego o to, że: w dniu 12 czerwca 2017 r. około godz. 11.30 w G. kierując samochodem D. (...) o nr rej. (...) nie udzielił pierwszeństwa przejazdu przemieszczającemu się ul. (...) samochodem V. (...) o nr rej. (...), doprowadzając do kolizji z ww. pojazdem stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o czyn z art. 86 § 1 kw o r z e k ł:

1. Obwinionego A. A. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to, na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 zł (dwustu złotych);

2. Zasądza od Skarbu Państwa - Kasy Sądu Rejonowego w G. na rzecz adw. R. S. kwotę 180 zł + podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionemu z urzędu;

3. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 zł tytułem opłaty oraz zwalnia go od ponoszenia wydatków postępowania, którymi obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 12 czerwca 2017 r. około godz. 11.30 w G. Ł. S. kierował pojazdem marki V. (...) o nr rej. (...). Jechał ul. (...) w kierunku mostu. W pewnym momencie z jego prawej strony z drogi wewnętrznej, dojazdowej do garaży, wyjechał pojazd marki D. (...) o nr rej. (...) koloru srebrnego. Kierował nim A. A. Obok na miejscu pasażera siedziała jego żona- J. A. A. A. nie udzielił pierwszeństwa przejazdu Ł. S. W wyniku tego pojazd którym kierował A. A. przodem uderzył w prawe przednie drzwi pojazdu, którym kierował Ł. S. Następnie A. A. zatrzymał swój samochód. Ł. S. przemieścił się ok. 15 metrów i zatrzymał się na chodniku na ul. (...). Po chwili A. A. ruszył w kierunku ul. (...) gdzie skręcił w prawo. Ł. S. zapamiętał numery rejestracyjne tego samochodu i wezwał policję. W pojeździe A. S. uszkodzeniu uległo prawe przednie nadkole i prawe przednie drzwi.

(dowód: zeznania świadka Ł. S. k- 55v 20, zeznania świadka A. Ż. k- 52v, notatka urzędowa k- 5, 17, protokół oględzin pojazdu z dokumentacją fotograficzną i szkicem k-6-9, płyta DVD k- 16).

Kierujący samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) najechał na stojący samochód osobowy marki D. (...) o nr rej. (...). Widoczne ślady przetarcia oraz uszkodzenia z prawej strony, prawy bok (prawy przedni błotnik, prawe przednie drzwi) samochodu osobowego marki V. (...), świadczą one o kierunkach i sposobie powstania uszkodzeń oraz o kierunku poruszania się samochodu V. (...). Ślady-uszkodzenia powstałe na samochodzie marki V. (...) odpowiadają wysokościami uszkodzeniom powstałym na samochodzie marki D. (...). Kierunek zarysowań powstałych śladów samochodu V. (...) świadczy o ruchu pojazdu marki V. (...) względem przeszkody z którą miał kontakt w tym przypadku względem przodu samochodu marki D. (...) (przednia tablica rejestracyjna prawa strona). Uszkodzenia samochodu V. (...) odpowiadają powstałym uszkodzeniom na samochodzie D. (...). Usytuowanie po kolizyjne pojazdów samochodu V. (...) oraz samochodu D. (...), powstałe rysy, ubytki lakieru, pęknięcia, uszkodzenie ramki tablicy rejestracyjnej oraz rysy na tablicy rejestracyjnej świadczą dobitnie o kierunku ruchu samochodu osobowego marki V. (...). W chwili kontaktu samochód osobowy marki D. (...) nie poruszał się, został najechany przez jadący do przodu samochód V. (...). Kolizja mogła mieć przebieg w wersji wskazanej przez kierującego pojazdem marki V. (...). Kierujący samochodem marki D. (...) nie zachował szczególnej ostrożności podczas włączania się do ruchu, do czego był obowiązany, nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu uczestnikowi ruchu drogowego - kierującemu samochodem marki V. (...), niewłaściwie ocenił sytuację na drodze i wokół samochodu poprzez nie sprawdzenie,czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, nie upewnił się, czy nikt lub nic nie znajduje się na drodze,wjeżdżał na drogę (włączał się do ruchu), zmieniał kierunek jazdy przy braku widoczności, wymusił pierwszeństwo przejazdu poprzez zajechanie drogi kierującemu samochodem V. (...), wjechał na drogę (włączał się do ruchu), gdy na drodze nie było możliwości do kontynuowani jazdy. Bezpośrednią przyczyną kolizji drogowej było nie zachowanie szczególnej ostrożności i nie ustąpienie pierwszeństwa przez kierującego samochodem D. (...) (do czego był obowiązany jako włączający się do ruchu) kierującemu pojazdem V. (...)- będącemu uczestnikiem ruchu

(dowód: opinia biegłego sądowego z dziedziny ruchu drogowego i techniki samochodowej mgr. inż. W. S. k- 64-87, ustna opinia biegłego sądowego z dziedziny ruchu drogowego i techniki samochodowej mgr. inż. W. S. k-102v-103).

Obwiniony A. A. w toku czynności wyjaśniających i przed Sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że nie uczestniczył w żadnej stłuczce czy kolizji. Jego pojazd nie miał żadnego kontaktu z samochodem V. (...). Gdyby coś zrobił to by się przyznał. Jago pojazd nie był uszkodzony

(dowód: wyjaśnienia obwinionego A. A. k- 49).

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego albowiem były one zupełnie sprzeczne z zeznaniami świadka Ł. S. oraz nie znalazły one potwierdzenia w pisemnej i ustnej opinii biegłego sądowego z dziedziny ruchu drogowego i techniki samochodowej mgr. inż. W. S. Z zeznań świadka Ł. S. wynikało jednoznacznie, że kiedy poruszał się ul. (...) to z jego prawej strony z drogi dojazdowej do garaży wyjechał pojazd marki D. (...), którym kierował obwiniony. Świadek widział, że obok obwinionego siedziała kobieta w podobnym wieku. W wyniku tego doszło do kolizji pojazdów. Pokrzywdzony spisał numer rejestracyjny pojazdu należącego do obwinionego. Także z opinii biegłego sądowego z dziedziny ruchu drogowego i techniki samochodowej mgr. inż. W. S. wynikało, że kolizja mogła mieć przebieg w wersji wskazanej przez kierującego pojazdem marki V. (...). Kierujący samochodem marki D. (...) nie zachował szczególnej ostrożności podczas włączania się do ruchu, do czego był obowiązany, nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu uczestnikowi ruchu drogowego - kierującemu samochodem marki V. (...), niewłaściwie ocenił sytuację na drodze i wokół samochodu poprzez nie sprawdzenie,czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, nie upewnił się, czy nikt lub nic nie znajduje się na drodze wjeżdżał na drogę (włączał się do ruchu), zmieniał kierunek jazdy przy braku widoczności, wymusił pierwszeństwo przejazdu poprzez zajechanie drogi kierującemu samochodem V. (...), wjechał na drogę (włączał się do ruchu), gdy na drodze nie było możliwości do kontynuowani jazdy. Bezpośrednią przyczyną kolizji drogowej było nie zachowanie szczególnej ostrożności i nie ustąpienie pierwszeństwa przez kierującego samochodem D. (...) (do czego był obowiązany jako włączający się do ruchu) kierującemu pojazdem V. (...)- będącemu uczestnikiem ruchu.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka Ł. S. albowiem były one spójne i konsekwentne a także znalazły w pełni odzwierciedlenie w pisemnej i ustnej opinii biegłego sądowego z dziedziny ruchu drogowego i techniki samochodowej mgr. inż. W. S.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka A. Ż. albowiem były one spójne i konsekwentne a także znalazły w pełni odzwierciedlenie w sporządzonej przez niego dokumentacji ze zdarzenia drogowego.

Sad nie dał wiary zeznaniom świadków J. A. i K. O. albowiem nie znalazły one potwierdzenia w zeznaniach świadka Ł. S. oraz w pisemnej i ustnej opinii biegłego sądowego z dziedziny ruchu drogowego i techniki samochodowej mgr. inż. W. S.

Zdaniem Sądu pisemna opinia biegłego sądowego z dziedziny ruchu drogowego i techniki samochodowej mgr. inż. W. S. oraz uzupełniająca ustna opinia złożone przez biegłego przed Sądem zasługują na przyznanie im w pełni waloru wiarygodności. Zostały one wykonane w sposób wnikliwy i szczegółowy w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy oraz bezpośrednie oględziny miejsca kolizji. Biegły dokonał rekonstrukcji zdarzenia oraz jego przebiegu a także dokonał szczegółowej analizy usytuowania względem siebie pojazdów w chwili kolizji przy uwzględnieniu ich uszkodzeń. Biegły opisał oraz przedstawił kolejne etapy przeprowadzanej opinii w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Jednocześnie, w ocenie Sądu, wynikające z opinii wnioski zostały wysnute w sposób nie budzący wątpliwości i na tyle jednoznaczny, że stanowiły one podstawę do uznania materiału dowodowego za w pełni kompletny i zasługujący na wiarygodność. Ponadto, w ocenie Sądu, nie zachodziła w tej sprawie konieczność dopuszczenia dowodu z opinii kolejnego biegłego z dziedziny techniki samochodowej i ruchu drogowego albowiem opina biegłego sądowego mgr. inż. W. S. jest jasna, pełna i nie zachodzą w niej sprzeczności a w sprawie tej nie ujawniły się żadne nowe okoliczności skutkujące potrzebą powołania kolejnego biegłego.

Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów, pism, protokołów i płyty DVD zgromadzonym w toku postępowania uznając je za w pełni wiarygodne i nie znajdując podstaw do kwestionowania ich autentyczności.

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego popełnienie przez obwinionego A. A. wykroczenia z art. 86 § 1 kw nie budzi wątpliwości. Kierując bowiem samochodem marki D. (...) nie udzielił pierwszeństwa przejazdu przemieszczającemu się ul. (...) pojazdowi marki V. (...) doprowadzając do kolizji z ww. pojazdem czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Kierujący samochodem marki D. (...) nie zachował szczególnej ostrożności podczas włączania się do ruchu, do czego był obowiązany, nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu uczestnikowi ruchu drogowego - kierującemu samochodem marki V. (...). Zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie musi być bezpośrednie ale musi być realne i konkretne. W każdym razie o realności i konkretności zagrożenia musi świadczyć jakieś zdarzenie, którym może być jak w tym przypadku zderzenie się pojazdu z innym pojazdem.

Zdaniem Sądu orzeczona wobec obwinionej kara grzywny w wysokości 200 zł jest odpowiednia do stopnia społecznego niebezpieczeństwa popełnionego czynu a także spełni swą funkcję w zakresie prewencji ogólnej jak i funkcję represyjno-wychowawczą.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obwinionemu orzeczono na podstawie § 17 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10. 2016 r. " w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu" (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714 z późn. zm.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. "o opłatach w sprawach karnych" (tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) oraz art. 119 kpow w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. biorąc pod uwagę fakt, iż z uwagi na wysokość emerytury obwinionego uiszczenie przez niego w całości wydatków postępowania byłoby dla niego zbyt uciążliwe.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.