Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1618785

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 30 października 2013 r.
II UK 285/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Jolanta Strusińska-Żukowska.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku T. S.A. z siedzibą w P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w P. z udziałem zainteresowanych: Waldemara D., Przemysława D., Romana D., Izabeli Ch., Grzegorza B., Seweryny B., Justyny B., Beaty R., Wiesława P., Hanny Ł. - S., Artura K., Armanda K., Waldemara K., Krystiana J., Agnieszki H., Romana E., Joanny G. (G.), Adama W., Mariana W., Pauliny W., Michaliny W., Mirosławy W., Dariusza W., Karola T., Zbigniewa S., Jana S., Jerzego R., Moniki R., Przemysława K., Pawła B., Ewy B., Krzysztofa Z., Hieronima W., Tadeusza R., Jarosława S. o podstawę wymiaru składek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 października 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 13 lutego 2013 r., (...) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. oddalił apelację odwołującej się od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 3 kwietnia 2012 r. oddalającego odwołanie T. SA w P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w P. z dnia 28 stycznia 2011 r. wymierzającej składki na ubezpieczenia społeczne zainteresowanych pracowników w kwotach wymienionych w tej decyzji.

Odwołująca się wywiodła skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na podstawie naruszenia prawa procesowego w postaci art. 316 k.p.c. i art. 233 § 2 k.p.c., a także na podstawie naruszenia prawa materialnego. tj. art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1 i art. 46 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, § 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, a także art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wniosła o "zmianę wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 13 lutego 2013 r. w całości poprzez zmianę wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia 3 kwietnia 2012 r. i uchylenie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 stycznia 2011 r." oraz o zasądzenie na rzecz odwołującej się kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z uwagi na to, że jest ona oczywiście uzasadniona "w związku z błędną wykładnią art. 18 ust. 1 i art. 20 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (...) oraz art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych."

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest, jak wynika z art. 3984 § 2 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się, jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, z przesłankami rozważanymi przez ten Sąd podczas tzw. "przedsądu", a więc na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki te określone są w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania, a przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi choćby jedna z nich. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania winno zatem koncentrować się na wykazaniu istnienia takiej przesłanki, przy czym treść tego uzasadnienia nie może być dowolna, bo konieczne jest oparcie jej na argumentacji jurydycznej.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga jest oczywiście uzasadniona, nie można jednak uznać, że skarżąca zdołała wykazać istnienie tej przesłanki.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, gdyż tylko one decydują o wyniku "przedsądu." Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje zatem skarżącego do przedstawienia wywodu prawnego, uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 16 września 2003 r. IV CZ 100/2003 LexPolonica nr 393829).

Z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się "oczywistość" zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest uzasadniona w sposób oczywisty. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, czyli że jej zarzuty są zasadne "na pierwszy rzut oka" (prima facie) i w sposób oczywisty prowadzą do uznania zaskarżonego wyroku za błędny i jego wzruszenia (por. między innymi postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 26 kwietnia 2006 r. II CZ 28/2006 LexPolonica nr 1825692 i orzeczenia tam powołane). Innymi słowy, w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. należy wykazać "oczywistość skargi kasacyjnej" przez odwołanie się do argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z oczywistym naruszeniem prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 20 czerwca 2007 r. II CSK 184/2007 LexPolonica nr 3920341, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 2 sierpnia 2007 r. III UK 45/2007, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 10 lipca 2007 r. II UK 45/2007, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 25 lutego 2008 r. I UK 339/2007 LexPolonica nr 2031987), a takich argumentów nie można doszukać się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie do rozpoznania. Podnosi się w nim bowiem jedynie, że "kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy Sądy orzekające w niniejszej sprawie trafnie uznały, że przychód osiągnięty przez pracowników T. SA w postaci bonów towarowych stanowi podstawę wymiaru składek w myśl ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych", "w związku z zaskarżanym wyrokiem powstaje istotna wątpliwość, czy bony towarowe wypłacane pracownikom wyłącznie ze środków pochodzących z funduszu świadczeń socjalnych, przyznawane zgodnie z Regulaminem Funduszu Świadczeń Socjalnych obowiązującym u danego pracodawcy, należy uznać za dochód pracowników niewchodzący do podstawy naliczania składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, czy też od przedmiotowych bonów świątecznych należy odprowadzić składki należne ZUS" oraz że "w związku z powyższym pojawia się dodatkowa wątpliwość, a mianowicie, czy mając na uwadze przepis art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, w sytuacji, gdy pracodawca wypłacając pracownikom środki z funduszu socjalnego nie wykorzystał wszystkich możliwych kryteriów socjalnych, co oznacza, że nie dokonał on analizy sytuacji rodzinnej i materialnej pracowników", co nie może być uznane za wykazanie oczywistego naruszenia art. 18 ust. 1 i art. 20 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych.

Skarżąca nie zdołała zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jej skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.