Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1618779

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 30 października 2013 r.
II UK 275/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Beata Gudowska.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Franciszka G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o prawo do świadczenia przedemerytalnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 października 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 13 lutego 2013 r. (...) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. oddalił apelację Franciszka G. od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 maja 2012 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w G. z dnia 29 kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia przedemerytalnego. W ocenie Sądu, nie została spełniona jedna z przesłanek niezbędnych do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, przewidzianych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 120, poz. 1252 z późn. zm.). Ubezpieczony - według ustaleń Sądów - nie został zwolniony z pracy "z przyczyn dotyczących zakładu pracy", zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a-d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415), gdyż rzeczywistą przyczyną wypowiedzenia umowy była negatywna ocena jego pracy.

Skarga kasacyjna ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego - art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a-d ustawy o promocji zatrudnienia przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w stanie faktycznym sprawy nie są spełnione przesłanki wskazane w art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2003 r. Nr 90, poz. 844 z późn. zm.), a także na podstawie obrazy przepisów postępowania - art. 227 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c., art. 381 k.p.c. i art. 385 k.p.c. przez oczywiście błędną ocenę dowodów.

Zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego w całości, ubezpieczony wniósł o jego zmianę przez uwzględnienie apelacji i "uwzględnienie powództwa w całości" albo jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na oczywistą zasadność jej zarzutów wynikającą z dokonanej przez niego oceny "obiektywnych dokumentów sporządzonych przez osobę mającą wiedzę odnośnie do zatrudnienia i zwolnień" jako dowodu dokonania zwolnień grupowych w okresie od czerwca do sierpnia 2010 r. mającego - ze względu na "doświadczenie życiowe jak i zasady logiki" - większą moc i wartość dowodową od zeznań świadków. W formie "podkreślenia" stwierdził, że "po rozwiązaniu z nim umowy o pracę jego stanowisko również zostało zlikwidowane, a jedynie obowiązki przejął inny pracownik."

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Jakkolwiek skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną subsumcję, to wypełniające ją zarzuty sprzeczności ustaleń Sądu z faktami oraz konstrukcja polegająca na przytaczaniu dowodów i wytknięciu, że Sąd oparł orzeczenie na jednych, nie dając wiary innym dowodom, stanowią niedopuszczalne na podstawie art. 3983 § 3 k.p.c. zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Tego rodzaju argumenty przyjęte we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczą o oczywistej zasadności skargi, skoro Sąd Najwyższy związany jest ustalonym przez sądy powszechne stanem faktycznym (art. 39813 § 2 k.p.c.).

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.