Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1618798

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 10 października 2013 r.
II UK 241/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Romualda Spyt.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Mariusza P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z. o przywrócenie prawa do renty socjalnej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 października 2013 r., skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 15 stycznia 2013 r., (...) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskodawca - Mariusz P. - wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 stycznia 2013 r.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.) oraz art. 4 ust. 1 ustawy, z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2003 r. Nr 135, poz. 1268 z późn. zm.), przez przyjęcie, że wnioskodawca nie jest w chwili obecnej - nadal - całkowicie niezdolny do pracy.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazując, że w jego ocenie, "za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania przemawia jej oczywista zasadność związana z naruszeniem przepisów art. 12-14 ustawy, z dnia 17 grudnia 1998 r., o emeryturach i rentach z FUS w związku z art. 4 ust. 4 ustawy rencie socjalnej."

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Odnosząc się do kwestii oczywistej zasadności skargi, na którą powołuje się skarżący, trzeba przypomnieć, że w świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego przesłanka ta wynika zwykle z oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisów prawa polegającego na sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę skargi w rozumieniu art. 3984 k.p.c., lecz o naruszenie kwalifikowane (por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 26 lutego 2008 r. II UK 317/2007 LexPolonica nr 2036261, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 25 lutego 2008 r. I UK 339/2007 LexPolonica nr 2031987, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 lutego 2001 r. I PKN 15/2001 OSNAPiUS 2002/20 poz. 494, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 października 2001 r. I PKN 157/2001 OSNP 2003/18 poz. 437, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 341/2001 OSNP 2004/6 poz. 100, wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 22 stycznia 2008 r. I UK 218/2007 LexPolonica nr 1838240). Jeżeli więc przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta "oczywistość" i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia, koncentrując się na wykazaniu kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 16 września 2003 r. IV CZ 100/2003 LexPolonica nr 393829). Wymagań tych skarżący nie spełnił, bowiem we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnego brak jakiegokolwiek wywodu jurydycznego potwierdzającego oczywistą zasadność skargi Co więcej, skarżący w sposób wielce nieprecyzyjny określił przepisy, których naruszenie miałoby stanowić podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Artykuł 12 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych składa się z trzech jednostek redakcyjnych normujących odrębne zagadnienia, natomiast art. 13 i 14 tej ustawy nie zostały powołane w podstawach kasacyjnych, z kolei art. 4 ustawy o rencie socjalnej nie zawiera ust. 4.

Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.