Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723703

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 27 sierpnia 2019 r.
II SPP/Po 124/19

UZASADNIENIE

Sentencja

Dnia 27 sierpnia 2019 r. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) roku, nr (...) w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o warunkach zabudowy postanawia odmówić częściowego zwolnienia od kosztów sądowych

Uzasadnienie faktyczne

T. B. zawarł w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie obowiązku uiszczenia wpisu sądowego, a na wezwanie sądu przesłał wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w odniesieniu do opłaty od skargi.

We wniosku T. B. wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i córką, które jest utrzymywane z wynagrodzenia za pracę wnioskodawcy w wysokości (...) zł miesięcznie oraz w wysokości (...) zł miesięcznie. Wnioskodawca z żoną posiadają dom w M. o powierzchni (...) m2 (wartość szacunkowa ok. (...) zł). Nie posiadają oni natomiast żadnych oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych i w gotówce, a także żadnych papierów wartościowych i innych praw majątkowych (udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych). Wnioskodawca zadeklarował jednocześnie własność busa marki (...) (rok produkcji (...)), dwóch samochodów osobowych marki (...) (rok produkcji (...)), a także samochodu osobowego (...) (rok produkcji (...)). W ramach zobowiązań i stałych wydatków wnioskodawca zadeklarował: koszty utrzymania samochodów - ok. (...) zł, koszty zakupu żywności - ok. (...) zł, opłaty za telefon - (...) zł, opłaty za wywóz śmieci - (...) zł.

W ramach odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy pełnomocnik wnioskodawcy oświadczył, że w bieżącym utrzymaniu pomagają wnioskodawcy jego rodzice, którzy zamieszkują na tej samej nieruchomości, ale prowadzą odrębne gospodarstwo domowe i są w stanie miesięcznie przekazać rodzinie wnioskodawcy ok. (...) zł. Ponadto pełnomocnik wnioskodawcy poinformował, że pełnoletnia córka wnioskodawcy jedynie okazjonalnie uzyskuje niewielki dochód (zgodnie z przedstawionym w załączeniu zeznaniem podatkowym) w oparciu o umowy zlecenia, ale nie uzyskiwała takiego dochodu w momencie złożenia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pełnomocnik wnioskodawcy przesłał jednocześnie kserokopie informacji o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za (...) rok (PIT-11), z których wynikało, że wnioskodawca uzyskał przychody w wysokości (...) zł + (...) zł, żona wnioskodawcy uzyskała przychody w kwotach (...) zł + (...) zł + (...) zł, a córka wnioskodawcy uzyskała przychód w wysokości (...) zł.

Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach bieżącego jego utrzymania.

Strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy powinna uprawdopodobnić złożony wniosek w sposób wiarygodny i rzetelny. Brak pełnych informacji dotyczących bieżącej sytuacji wnioskodawcy powoduje, że materiał dowodowy pozostaje niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. W przypadku, gdy strona uchyla się od przedstawienia wszelkich informacji na temat jej sytuacji rodzinnej bądź finansowej, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z 6 lutego 2013 r., sygn. akt I GZ 10/13).

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca mimo przesłania pisemnej odpowiedzi na wezwanie skierowane do niego w trybie art. 255 p.p.s.a., w istocie nie wywiązał się w pełni z obowiązku rzetelnego uzupełnienia oświadczenia majątkowego, uchylając się tym samym od złożenia pełnych wyjaśnień, które pozwoliłyby przyjąć, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach bieżącego jego utrzymania. Pomimo wezwania wnioskodawca nie złożył informacji umożliwiających pełną ocenę, czy jego sytuacja uzasadnia przyznanie prawa pomocy.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik wnioskodawcy przesłał informacje o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy jakie uzyskali w (...) roku wnioskodawca oraz jego żona i córka. W istocie wnioskodawca nie przedstawił oświadczeń podatkowych za rok (...) składanych przez wszystkich domowników wnioskodawcy, a jedynie informacje od pracodawców o uzyskiwanych dochodach jakie są przesyłane do podatników. W takiej sytuacji nie można jednoznacznie ustalić czy były to wszystkie dochody jakie uzyskali oni w (...) roku. Takie ustalenie byłoby możliwe dopiero po przedłożeniu rocznych zeznań podatkowych za (...) roku, jakie zostały złożone przez wnioskodawcę oraz osoby wspólnie prowadzące gospodarstwo domowe wraz z wnioskodawcą. W konsekwencji należy przyjąć, że wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi zgodnie z pytaniem zadanym w przesłanym do niego przedmiotowym wezwaniu dotyczącym uzupełnienia wniosku o przyznania prawa pomocy. Przesłane przez pełnomocnika wnioskodawcy dokumenty były niewystarczające do wyjaśnienia wątpliwości dotyczących rzeczywistych dochodów wnioskodawcy oraz jego domowników.

W rozpoznawanej sprawie należy jednocześnie uwzględnić, że wnioskodawca pozostaje w trzyosobowym gospodarstwie domowym, które jest utrzymywane z miesięcznych dochodów w łącznej wysokości (...) zł ((...) zł stanowią dochody wnioskodawcy oraz ok. (...) zł stanowią środki pochodzące od rodziców wnioskodawcy). W tym względzie należy zaznaczyć, że wnioskodawca powołał się na koszty utrzymania czterech samochodów (trzy samochody osobowe oraz jeden transportowy). W rozpoznawanym przypadku trudno przyjąć, że utrzymanie czterech pojazdów jest konieczne dla bieżącego funkcjonowania trzyosobowej rodziny. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie podał żadnych argumentów przemawiających za przyjęciem, że koszty utrzymania czterech pojazdów stanowią uzasadnione wydatki wnioskodawcy oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Tym samym nie można uznać, że koszty związane z utrzymaniem czterech pojazdów zaliczają się do koniecznych kosztów utrzymania trzyosobowego gospodarstwa domowego, w którym pozostaje wnioskodawca. Ograniczenie wspomnianych kosztów choćby w niewielkim zakresie mogłoby niewątpliwie spowodować uzyskanie dodatkowych środków na pokrycie kosztów prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego.

Reasumując powyższe należy stwierdzić, że wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania. W takiej sytuacji należy przyjąć, że prawo pomocy nie może być przyznane, gdyż niezasadny pozostaje jego wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 245 § 1 i § 1, art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.