II SO/Gd 15/20 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3156255

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2021 r. II SO/Gd 15/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. U. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zakładu Karnego z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: wymierzyć grzywnę Dyrektorowi Zakładu Karnego w wysokości 100 (sto) złotych.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 27 listopada 2020 r. M. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zakładu Karnego (dalej jako "Dyrektor"), w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., z powodu nieprzekazania skargi z dnia 30 października 2020 r. na bezczynność organu w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej, wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy.

Pismem z dnia 16 marca 2021 r. Dyrektor wyjaśnił, że w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej poinformował wnioskodawcę, iż Zakład Karny nie był organizatorem przetargu na dostawy wędlin i mięsa i nie posiada szczegółowych danych dotyczących tego przetargu. W konsekwencji, w dniu 30 października 2020 r. wnioskodawca złożył pismo, w którym powołując się na przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej jako k.p.a., stwierdził, że jego wniosek winien zostać przekazany zgodnie z właściwością. Wobec tego, w dniu 6 listopada 2020 r. poinformowano stronę, że wniosku nie przekazano, gdyż takiego obowiązku nie przewiduje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, dalej jako "u.d.i.p."), zaś organ nie pośredniczy w przekazywaniu skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Zdaniem organu, wprawdzie pismo z 30 października 2020 r. zaadresowano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Dyrektora, jednakże wnioskodawca nie skarżył się na brak udzielenia informacji publicznej oraz na bezczynność organu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wniosek należało uwzględnić.

Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Konsekwencją pośredniego trybu wnoszenia skargi jest to, że organ, do którego wpłynęła skarga, zobowiązany jest do rozpoznania jej charakteru procesowego i nadania jej dalszego biegu przez sporządzenie odpowiedzi na skargę, skompletowanie akt sprawy i przekazanie do właściwego sądu administracyjnego. Zgodnie z wolą ustawodawcy, przekazanie skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę do właściwego sądu, winno nastąpić w terminie trzydziestu dni od jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Przy czym obowiązek ten, w zależności od przedmiotu zaskarżenia, ulega pewnym modyfikacjom. I tak, w przypadku skarg z zakresu udostępniania informacji publicznej, jak wynika z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. przekazanie akt wraz z odpowiedzią na skargę nastąpić powinno w terminie 15 dni od otrzymania skargi.

Procesowa doniosłość tej czynności wyraża się w tym, że zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W świetle cytowanych przepisów należy stwierdzić, że przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny podmiotowi zobligowanemu do przekazania skargi do sądu jest złożenie wniosku skarżącego w tym przedmiocie oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków wymienionych w art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

Zdaniem sądu w rozpatrywanej sprawie obie te przesłanki zostały spełnione.

Jak wynika z okoliczności sprawy, pismem z dnia 30 października 2020 r. M. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, za pośrednictwem Dyrektora Zakładu Karnego, skargę w związku z działaniami tego organu w załatwieniu wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem sądu, pismo to stanowi skargę do sądu administracyjnego, wobec czego podlegało ono procedurze określonej w p.p.s.a. Mianowicie, posiadało ono nadawcę i adresata, wyraźnie określonego jako Wojewódzki Sąd Administracyjne w Gdańsku" a także oznaczenie rodzaju pisma - "skarga". W piśmie tym oznaczono także organ, którego działanie lub zaniechanie jest kwestionowane, tj. Dyrektor Zakładu Karnego, oraz wskazano, że naruszone zostały prawa skarżącego do dostępu do informacji publicznej. Wprawdzie, jak zauważa organ, w piśmie tym nie zawarto konkretnych wniosków i żądań, lecz w kontekście wynikającego z art. 134 p.p.s.a. obowiązku sądu rozpoznawania skargi bez związania zarzutami i wnioskami w niej sformułowanymi, brak takich zarzutów i żądań nie przesądza o kwalifikacji pisma, jako skargi.

Także kwestia, czy w związku z udzieloną wnioskodawcy odpowiedzią, że organ nie posiada żądanych danych, istnieje obowiązek tego organu przekazania wniosku podmiotowi właściwemu, nie ma wpływu na kwalifikację pisma procesowego strony, lecz jest zagadnieniem merytorycznym, istotnym z puntu widzenia zasadności skargi na bezczynność.

W związku z tym, skargę z dnia 30 października 2020 r. skierowaną do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, należało przekazać temu sądowi, zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. i art. 21 u.d.i.p. w terminie 15 dni od jej otrzymania. Nie ulega wątpliwości, że termin ten nie został dochowany, gdyż organ stanął na stanowisku, że nie pośredniczy on w przekazywaniu skarg do sądu.

Wobec tych okoliczności sąd uznał, że wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie, gdyż z całą pewnością Dyrektor uchybił piętnastodniowemu terminowi na przekazanie skargi w sprawach dotyczących informacji publicznej, określonemu w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Fakt ten jest wystarczający dla wydania orzeczenia o grzywnie, gdyż przesłanki jej wymierzenia zostały wyczerpująco wymienione w art. 55 § 1 p.p.s.a. jako "niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2". Chodzi więc wyłącznie o niedotrzymanie przez organ ustawowego terminu przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego, bez względu na to, czy skarga, której przekazania dotyczy opóźnienie będzie podlegała rozpoznaniu, czy też nie. Należy też zauważyć, że wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, dostępna w CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Grzywnę, zgodnie z art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 ustawy p.p.s.a., wymierza się do wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2021 r. (Mon. Pol. z 2021 r., poz. 199), przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2020 r. wyniosło 4512,41 zł, a w drugim półroczu 2020 r. wyniosło 4651,78 zł zatem górna granica grzywny, wymierzanej na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., wynosi 46.517,80 zł.

Miarkując wysokość grzywny wymierzonej organowi w niniejszej sprawie sąd miał na uwadze fakt, że przyczyną nieprzekazania skargi jest błędna kwalifikacja pisma strony z 30 października 2020 r., co wpływało na ocenę ciążących na organie obowiązków związanych z tym pismem.

W konsekwencji sąd uznał, że grzywna w kwocie 100 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ustawowego i jednocześnie spełni pozostałe cele, dla których została ustanowiona, dyscyplinując organ na przyszłość.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.