Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3038088

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 9 stycznia 2020 r.
II SAB/Wa 635/19
Agencja wykonawcza Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa jako podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.).

Sędziowie WSA: Joanna Kube, Andrzej Góraj.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi B. D. na bezczynność (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie z wniosku z dnia (...) maja 2019 r.

1. stwierdza, że (...) sp. z o.o. z siedzibą w (...) dopuścił się bezczynności,

2. bezczynność (...) sp. z o.o. z siedzibą w (...) nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa,

3. oddala skargę w pozostałym zakresie,

4. zasądza od (...) sp. z o.o. z siedzibą w (...) na rzecz skarżącego B. D. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

B. D. wniósł skargę na bezczynność (...) Spółka z o.o. w (...) w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej w sprawie wniosku z dnia (...) maja 2019 r.

W dniu (...) maja 2019 r. B. D. wystąpił z wnioskiem o udostępnienie następujących informacji publicznych:

1. Wskazanie, od kiedy została powołana Pani M. P. do zarządu (...) sp. z o.o. i kto, z czyjego pełnomocnictwa podpisał uchwałę oraz protokół z Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia w tej sprawie;

2. Przekazanie kopii protokołu z Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia (...) sp. z o.o., uchwały oraz instrukcji do pełnomocnictwa w sprawie sposobu głosowania;

3. Wskazanie kto, w imieniu (...) podpisał umowę o zarządzaniu z p. M. P.;

4. Wskazanie jakie są kompetencje M. P. do zarządzania jednostką państwową, w szczególności czy zostały spełnione kryteria, kto weryfikował świadectwa pracy z dotychczasowego przebiegu pracy;

5. Przekazanie kopii umowy o zarządzaniu zawartej z M. P.;

6. Wskazanie, kto obecnie obsługuje sprawy kadrowe spółki;

7. Wskazanie, jak jest treść wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) w sprawie (...) S.A. przeciwko (...) oraz pozwu wzajemnego;

8. Udzielenie informacji o sposobie zamknięcia przez Prezesa (...) D.K. w miesiącu grudniu 2018 r. umów zawartych w formułach z 4 podmiotami zewnętrznymi i wpływie na wynik finansowy roku obrotowego 2017/2018;

9. Udzielenie informacji czy nastąpiła blokada adresu e-mail B. D.;

10. Przekazanie pełnomocnictwa zarządu (...) udzielonego p. D. S.

Wniosek został skierowany do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, który pismem z dnia (...) maja 2019 r. przekazał przedmiotowy wniosek do (...).

(...) Spółka z o.o. w pierwszym rzędzie wskazał, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w zakresie, o którym mowa we wniosku. (...) sp. z o.o. jest spółką prawa handlowego, w której jedynym wspólnikiem jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, a więc agencja wykonawcza. (...) sp. z o.o. nie jest zatem podmiotem sektora finansów publicznych, podmiotem państwowym, jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą na zasadach rynkowych. (...) nie wykonuje żadnych zadań o charakterze publicznym. Działalność (...) skupia się na: obrocie surowcami i produktami rolnymi oraz przetworami zbożowymi, świadczeniu usług skupu, przechowywania oraz suszenia zbóż innym podmiotom gospodarczym, eksporcie i imporcie surowców i produktów rolnych, składowaniu w komorach materiałów sypkich (pelety, granulaty, wysłodki cukrowe, itp.), ważeniu pojazdów samochodowych, wagonów kolejowych, rozładunku towarów na bocznicach kolejowych, dzierżawie pomieszczeń biurowo-handlowych i placów składowych. Zatem, w swoim zasadniczym założeniu, (...) prowadzi działalność stricte komercyjną na rynku rolnym (w zakresie skupu, przechowywania i obrotu produktami rolnymi). Sytuacja prawna (...) niczym się więc nie różni od działalności innych podmiotów prowadzących taką samą działalność na rynku. Sam fakt, iż jedynym wspólnikiem Spółki jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, a zatem państwowa agencja wykonawcza, samo przez się nie uzasadnia wniosku, że (...) wykonuje jakiekolwiek zadania publiczne. Struktura właścicielska nie ma w tym zakresie jakiegokolwiek znaczenia. Ponadto, informacje, których udostępnienia domaga się wnioskodawca dotyczą tylko i wyłącznie wewnętrznej sfery działalności spółki, nie zaś gospodarowania mieniem publicznym, wykonywania zadań publicznych etc. Przy czym Spółka wyjaśnia, iż nie była zobligowana do udostępnienia informacji publicznej, a zatem nie była zobligowana do zastosowania formy decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Spółka wskazała, że ta forma przyjęta została w związku z kolejnymi argumentami przemawiającymi za koniecznością odmowy uwzględnienia wniosku.

Spółka wskazała, że treść żądanych przez wnioskodawcę informacji i dokumentów nie może być zakwalifikowana jako podlegająca udostępnieniu w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej. Umowa zawarta z M. P. nie zawiera informacji publicznych, albowiem reguluje wyłącznie wzajemne warunki współpracy stron w zakresie zarządzania Spółką. Kwestie regulowane umową mają natomiast charakter ściśle prywatnoprawny. Udostępnienie umowy zawartej z M. P., w szczególności w zakresie wynagrodzenia, stanowić może nadto naruszenie prawa do prywatności ww. osoby, wobec czego informacja ta nie może być udostępniona w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odpowiedź na pytanie "jakie kompetencje ma M. P. nie stanowi informacji publicznej, albowiem nie dotyczy faktów, lecz wymaga od Spółki sformułowania sądów wartościujących (ocen), które nie podlegają udostępnieniu w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto udzielenie takich informacji mogłoby stanowić naruszenie prawa do prywatności w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy. Informacje na temat realizacji umów z podmiotami zewnętrznymi objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa Spółki, wobec czego nie mogą podlegać udostępnieniu w zw. z art. 5 ust. 2 ust. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacja na temat wewnętrznego podziału obowiązków wewnątrz spółki prawa handlowego, w szczególności wskazanie z imienia i nazwiska pracownika Spółki, niebędącego osobą pełniącą jakąkolwiek funkcję publiczną, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, niezależnie od możliwości naruszenia prywatności ww. osoby (art. 5 ust. 2 ustawy). W ocenie (...), nawet w wypadku przyjęcia, że Spółka jest zobligowana do udostępnienia informacji publicznych i ww. informacje i dokumenty istotnie stanowią informację publiczną, to wniosek z dnia (...) maja 2019 r. stanowi przejaw nadużycia prawa do Informacji publicznej. Spółka wskazuje, że sześć z dziesięciu pytań zawartych we wniosku z (...) maja 2019 r. dotyczy powołania na stanowisko członka zarządu M. P. Pytania dotyczą m.in. kompetencji M. P. do zarządzania Spółką, udzielenie informacji, kto podpisał umowę z M. P., kto weryfikował dokumenty potwierdzające możliwość zasiadania w organach spółki przez ww. osobę. Spółka zwraca uwagę, że B. D. pozostaje w konflikcie osobistym z M. P. M. P. oskarżała B. D., w okresie, kiedy piastowała stanowisko pełnomocnika zarządu ds. kadr, zaś wnioskodawca pełnił funkcję Prezesa Zarządu, o zachowania noszące znamiona mobbingu.

B. D. wniósł skargę na bezczynność (...) Spółka z o.o. w (...) w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej w sprawie wniosku z dnia (...) maja 2019 r. Skarżący wskazywał, iż w dniu (...) maja 2019 r. wystąpił za pośrednictwem Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa dalej zwanym KOWR z wnioskiem do (...) sp. z o.o., jako jedynego właściciela w trybie dostępu do informacji publicznej. Ponieważ nie otrzymał żadnego zawiadomienia o przekazaniu korespondencji do Spółki, w dniu (...) maja 2019 r. wystąpił z ponagleniem do KOWR. W dniu (...) maja 2019 r. otrzymał zawiadomienie o przekazaniu korespondencji. Wyjaśnił, iż pisma kierowałem za pośrednictwem KOWR, ponieważ Spółka zablokowała serwer poczty, aby nie obsługiwać interesantów.

Podnosił, iż powziąłem w wątpliwość, co do kompetencji zarządu (...) Sp. z o.o. i skierował wniosek w trybie informacji publicznej. Wniosek nie został odebrany przez serwer spółki. Również przekazane pismo z KOWR w dniu (...) maja 2019 r. nie zostało rozpatrzone. W tej sytuacji w dniu (...) czerwca 2019 r. przybył do siedziby (...) przy ul. (...) w (...) z zamiarem złożenia bieżących dokumentów i zapoznania się z metryką powyższej sprawy w celu wyjaśnienia bezczynności. Przed wejście po wywołaniu domofonem wyszedł obecny prezes D. K. z pracownikiem ochrony i oznajmił, że ww. nie ma prawa wstępu. Gdy skarżący ponownie przybył do siedziby Spółki podobna sytuacja powtórzyła się. Podnosił, iż jego wniosek o udostepnienie informacji publicznej pomimo upływu ustawowych terminów nie został przez Spółkę rozpoznany.

Dnia (...) sierpnia 2019 r. (...) Spółka z o.o. rozpoznała wniosek B. D. o udostepnienie informacji publicznej z dnia (...) maja 2019 r., odmawiając udostępnienia ww. informacji.

(...) Spółka z o.o. w W. wnosiła o oddalenie skargi w całości.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w sprawie skargi na bezczynność, sąd administracyjny dokonuje oceny, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Wprawdzie Spółka dnia (...) sierpnia 2019 r. wydała decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznych lecz zarówno w uzasadnieniu ww. decyzji jak też w odpowiedzi na skargę podnosiła wątpliwości w tym zakresie. Przy czym jeśli Spółka uznała, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej wystarczyło wystosowanie w tym zakresie pisma do wnioskodawcy. Wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej zastrzeżone jest bowiem dla informacji, która nie może być udzielona przy uwzględnieniu włączeń zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej lub w innych ustawach (na zasadzie lex specialis).

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.: "Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności (pkt 5): podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów." Z powyższego wynika, że ustawa dotyczy także podmiotów niebędących organami władzy, a które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Przepis ten posługuje się alternatywą rozłączną, zatem wystarczy, że podmiot wykonuje zadanie publiczne (nawet jeśli nie dysponuje majątkiem publicznym) czy dysponuje majątkiem publicznym (nawet jeśli nie wykonuje zadań publicznych) - aby uznać go za zobowiązany do udostępniania informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1603/14).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 900/15), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.

Zgodnie z art. 4. ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Poza tym, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, ze. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2 tego przepisu). Podmioty te mają obowiązek udostępnienia informacji publicznej wtedy, gdy są w jej posiadaniu (ust. 3).

W przypadku innych podmiotów wykonujących zadania publiczne ustawa ograniczyła obowiązek udostępnienia informacji do podmiotów wykonujących zadania publiczne lub dysponujących majątkiem publicznym oraz osób prawnych, w których Skarb Państwa posiada pozycję dominującą. Przykładowe wyliczenie podmiotów zobowiązanych w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w punktach od 1 do 5 jest poprzedzone ogólnym wyrażeniem, że są to "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne", co oznacza, że przy dokonywaniu oceny, czy dany podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, konieczne jest w każdym wypadku ustalenie, czy podmiot ten mieści się w tym ogólnym pojęciu "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne".

Wracając do meritum sprawy niezbędnym jest ustalenie czy mamy do czynienia z podmiotem zobowiązanym do udzielani informacji publicznej.

W ocenie Sądu, (...) Spółka z o.o. w (...) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Stanowisko takie zostało już zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie m.in. w wyroku z dnia 12 lipca 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 204/18.

Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu do ww. wyroku z dnia 12 lipca 2018 r.

Spółka (...) jest podmiotem utworzonym z mienia państwowej osoby prawnej, jaką była Agencja Rynku Rolnego, która następnie została zniesiona z dniem 31 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 624, z późn. zm.). Z dniem 1 września 2017 r. został utworzony Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, który z mocy prawa wstąpił z tym dniem w ogół praw i obowiązków znoszonej Agencji Rynku Rolnego, z wyjątkiem praw i obowiązków, w które wstąpiła Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (art. 45 ust. 2 i art. 46 ust. 2 powołanej ustawy).

Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa (KOWR), jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 623, z późn. zm.), jest państwową osobą prawną będącą agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077, z późn. zm.), która może posiadać, obejmować lub nabywać akcje lub udziały w spółkach (art. 17 zd. 1 ustawy o KOWR). Zatem w myśl art. 18 ustawy o finansach publicznych, realizuje zadania państwa. Z kolei w świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2259, z późn. zm.), KOWR będący państwową osobą prawną jest jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną utworzoną w drodze ustawy w celu realizacji zadań publicznych. Należy zatem przyjąć, ze mienie państwowej osoby prawnej (ARR a obecnie KOWR), przekazane Spółce (...), pozostaje mieniem państwowym, które jak wynika z art. 4 ust. 1 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym, służy wykonywaniu zadań publicznych. Całość udziałów w Spółce (...) posiada KOWR. W konsekwencji Spółka, będąca adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jako dysponująca majątkiem publicznym oraz wykonująca zadania publiczne, jest w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia.

W ocenie Sądu, Spółka (...) jest zatem podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dnia (...) sierpnia 2019 r. (...) Spółka z o.o. rozpoznała wniosek B. D. o udostępnienie informacji publicznej z dnia (...) maja 2019 r., odmawiając udostępnienia ww. informacji. Fakt wydania decyzji merytorycznej przez podmiot zobowiązany nie powoduje jednak tego, że Sąd pozbawiony jest uprawnień do oceny czy Spółka dopuściła się bezczynności w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku. Dotyczy to stanu faktycznego (tak jak w niniejszej sprawie) gdy decyzja zostaje wydana już po złożeniu skargi na bezczynność.

Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że organ nie odpowiedział na wniosek skarżącego w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ani nie poinformował go o powodach opóźnienia, stosowanie do przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast rozpoznał żądanie skarżącego w całości, jednakże uczynił to już po złożeniu skargi do sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy pozwalają zatem na stwierdzenie bezczynności organu w chwili złożenia skargi, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

B. D. w dniu (...) maja 2019 r. wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek został skierowany do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, który pismem z dnia (...) maja 2019 r. przekazał przedmiotowy wniosek do (...). Uwzględniając nawet fakt przekazania wniosku podmiotowi zobowiązanemu w dniu (...) maja 2019 r. wydanie decyzji w dniu (...) sierpnia 2019 r., nastąpiło ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu na rozpoznanie sprawy. W okresie do (...) sierpnia 2019 r. organ nie podejmował przy tym żadnych merytorycznych czynności zmierzających do rozpoznania w wniosku. Pozostawał zatem w bezczynności w rozumieniu przytoczonych wyżej przepisów.

Jednocześnie Sąd uznał, iż bezczynność organu nie była jednak rażąca. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Jak to się bowiem podkreśla w orzecznictwie, bezczynność organu musi być rażąco nieusprawiedliwiona, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie nie można było stwierdzić. Jakkolwiek niekwestionowane opóźnienie nie mogło być usprawiedliwione wątpliwościami organu, co do tego czy wniosek stanowi informacje publiczna lub co do kwestii tego czy organ był zobowiązany do rozpoznania wniosku w trybie u.d.i.p. Zdaniem Sądu, nierozpatrzenie wniosku skarżącego w ustawowym terminie, aczkolwiek naganne, nie spowodowało dla niego dotkliwych skutków, bark jest również podstaw do przyjęcia, że skarżącemu została przez to wyrządzona jakakolwiek szkoda. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2019 r. Spółka (...) odmówiła bowiem udostępnienia wnioskowanych informacji. Należy jednocześnie zaznaczyć, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie ocenia zgodności z prawem samej decyzji z dnia (...) sierpnia 2019 r. a jedynie bezczynność organu w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza spór, co do spoczywającego na Spółce obowiązku informacyjnego w związku z wykonywaniem zadań publicznych i przekonaniem Spółki, że nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle przepisów u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej, Sąd uznał, iż stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku oddalając skargę w pozostałym zakresie (pkt 3 wyroku).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzekł, jak w punktach pierwszym i drugim sentencji wyroku. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych oparto na art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.