II SAB/Wa 588/20 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3179784

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2020 r. II SAB/Wa 588/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli Akademickich Uniwersytetu (...) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia (...) kwietnia 2020 r. o wszczęcie postępowania wyjaśniającego postanawia: odrzucić skargę

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z (...) kwietnia 2020 r. K. S. (dalej: "skarżący") wystąpił do Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli Akademickich Uniwersytetu (...) (dalej: "Rzecznik Dyscyplinarny", "organ") o wszczęcie postępowania wyjaśniającego wobec dr hab. prof. (...) B. P. z uwagi na popełnienie przez nią czynu mającego znamiona przewinienia dyscyplinarnego.

Następnie (...) sierpnia 2020 r. skarżący wystosował do organu ponaglenie, a (...) września 2020 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu, wnosząc o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie będącej przedmiotem jego wniosku z (...) kwietnia 2020 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, iż sprawy dyscyplinarne nauczycieli akademickich nie należą do właściwości sądów administracyjnych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sformułowany w niej przedmiot bezczynności nie jest objęty zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne orzekają w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 tego artykułu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem, których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (...), postępowań o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (...), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Oprócz kontroli działalności administracji publicznej w sprawach skarg wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają też w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie skarżący złożył skargę na bezczynność organu, a z przywołanych wyżej przepisów p.p.s.a. wynika, że skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. W konsekwencji skarga na bezczynność organów może być zasadna tylko w tych przypadkach, w których organy - zobowiązane do wydania decyzji i postanowień bądź do dokonania określonej czynności - nie wywiążą się z tego obowiązku w określonym terminie oraz gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, a także inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie albo gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie wydał stosownego aktu lub nie podjął stosownej czynności (vide T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak- Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 138).

W skardze skarżący zarzucił organowi brak podjęcia działań w przedmiocie wniosku z (...) kwietnia 2020 r. o wszczęcie postępowania wyjaśniającego wobec nauczyciela akademickiego. W tym miejscu podkreślić należy, że regulacje dotyczące postępowania dyscyplinarnego w stosunku do nauczycieli akademickich zawarte są w rozdziale 1 działu VII, zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna nauczycieli akademickich" ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85 z późn. zm.; dalej: "s.w.n.").

Według art. 285 ust. 1 s.w.n. rzecznik dyscyplinarny rozpoczyna prowadzenie sprawy z urzędu lub na polecenie organu, który go powołał (czyli rektora - vide art. 277 ust. 1 s.w.n.). Przepis art. 287 ust. 1 s.w.n. stanowi, iż rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania polecenia organu, który go powołał, lub powzięcia w inny sposób informacji o popełnieniu czynu mającego znamiona przewinienia dyscyplinarnego.

Stosownie do treści art. 305 s.w.n. do postępowań w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli akademickich, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 150, 679, 1255 i 1694), z wyłączeniem art. 82.

W art. 306 s.w.n. zamieszczono delegację, na podstawie której Minister Edukacji i Szkolnictwa Wyższego wydał rozporządzenie z dnia 25 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu prowadzenia mediacji, postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczycieli akademickich, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia (Dz. U. z 2018 r. poz. 1843).

Natomiast postępowanie dyscyplinarne wszczyna komisja dyscyplinarna na wniosek rzecznika dyscyplinarnego po przeprowadzeniu przez niego postępowania wyjaśniającego wszczętego z urzędu lub na polecenie organu, który go powołał, tj. rektora uczelni (art. 285 w związku z art. 293 s.w.n.). Z kolei z treści art. 295 ust. 2 s.w.n. wynika, iż tok postępowania dyscyplinarnego kończy prawomocne orzeczenie komisji dyscyplinarnej przy ministrze, od którego stronom przysługuje odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Do odwołania stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460 z późn. zm.) dotyczące apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego nie służy skarga kasacyjna.

W świetle przepisów s.w.n. nie sposób dopatrzeć się kognicji sądów administracyjnych na żadnym etapie postępowania dyscyplinarnego nauczycieli akademickich. Zatem również czynności rzecznika dyscyplinarnego nie zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej. W konsekwencji skarga zarzucająca Rzecznikowi Dyscyplinarnemu bezczynność w postaci niepodjęcia działań w ramach postępowania wyjaśniającego musi podlegać odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Natomiast w myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.